YAŞAMIN KIYISINDA

O GERÇEK BİR PRENSES

2012-01-14T18:07:00.011+02:00

"Koşmayın! yavaşlayın biraz" derken kendi adıma fazla abarttım sanırım. 2012 yılına blogumu başlatamadım bir türlü. O'mu itiraz etti ben mi? bilemedim.
Baktım ki olacak gibi değil 2012 yılını onbir ay olarak geçirmek zorunda kalacağım "en iyisi ben inadımı kırayım" dedim:)

Niye yazmak istemedim?
Kayda değer birşey olmadığından değil olamadığından.
Ya! yazacaktım dolu dolu çok kötü olacaktı, ya da yazacaktım boş boş o'da gereksiz olacaktı. Bu arada da yazmak isteyip yazamadıklarımı içime sindirmeye çalıştım. Sindi mi?
Tabi ki hayır! ama en azından bu yaşıma kadar yapmadığım, yapamadığım bir şeyi yaptım, bencil olmayı istedim ve oldum.
1900 yüzyılının en güzel zamanında doğup ve yaşadığım için. Tam bir CUMHURİYET çocuğu olarak en verimli yıllarımı süslenmiş tak'larla, fener alaylarınla, resmi geçit törenlerinle, stad gösterilerinle, marşlarla, andımızla...
Geçirebildiğim ve doya doya CUMHURİYET'i yaşadığım için mutlu oldum.
Önümüzde yeni bir nesil var; nasıl yetiştirilmesi isteniyorsa o türlü yetişecek:(
Ama dedim ya! Kendimi düşündüm, bencil oldum ve huzur buldum.

Yazımın başlığına gelecek olursak benim prensesimden bahsediyorum. O gerçek bir prenses, hal-hareket-tavır ve konuşması ile küçücük yaşından daha olgun değer yargıları olan gerçek bir prenses. Geçmiş yaşantısında onun bir prenses olduğuna çok eminim. Sevgi dolu yüreği, dost canlılığı, duygusallığı bir ömür boyu sürecek biliyorum, biliyorum da acımasız yaşamda bu en güzel duygularının altında ezilmemesi için de çok dua ediyorum. Çünkü dış dünyada yaşam evde öğrenmediği kadar rekabetçi ve acımasız.

Bloguma tarih koymamın sebebi de prensesimin piyano konseri. Bugün onun ilk piyano konseri vardı ve başarıyla sonuçlandırdı. İstanbul Ünüversitesi Devlet konservatuarı yarı zamanlı Piyano Bölümüne devam eden Prensesim İstanbulun ilk karlı gününde ilk konseri ile güzel bir hafta sonu yaşattı bize. O ananesinin can prensesi...

Yaşamımın zorlu mücadelesinde attığımız her adımda sağlam zemine bastığımızı bir kere daha anladım...

GÜLE GÜLE 2011

2011-12-30T01:26:00.012+02:00

Koşmayın! yavaşlayın biraz, bir yılı daha tarihe yazmamıza az kaldı. Yaşayın doyasıya bir daha dönemeyeceğiniz 2011'e ait son saatlerini.
Yeni bir yılı umutla beklerken düşünün biraz geride bırakacağımız yılıda ne umutlarla beklediğimizi, gelirken bize getirdiklerini, giderken neler bıraktığını...

Ne güzel ilkbaharı olmuştu, papatyalarla dolmuştu her taraf. Kışın kar yağmadı diye üzülürken göstermelikte olsa etrafı bembeyaza çevirmişti ya! ne süprizdi ama. Az kaldı diye üzülmemiştik bile, soğukta kalanları düşündüğümüzden...

Hani birgün denizin kenarındaki çay bahçesine oturmuş sohbet ederken, hiç ummadığınız bir dostunuza rastlamış ne kadar sevinmiştiniz! o günü düşünsenize ne güzeldi.
Bir yaş daha aldın diye hafiften sitemler ederken doğum gününde aldığın o güzel hediyeye ne heyecanlanmiştın hatırlasana.

Sen anne olmuştun ilk defa, kucağına koymuşlardı o muhteşem varlığı, hani sende evlenmiş mutlu bir yuva kurmuştun.

Aaaa sen!! gözbebeğinin düğününde nasılda gururlanmıştın.

O gün çok ağlamıştın biliyorum, gözyaşlarını topluyordun bir mendil içine sadece sana ait olsun diye, acın büyüktü, kabullenmek zordu. Zoru kabullendin sabırla... Ama biliyormusun? acılarda sevinçler gibi bizim, ızdırap bile verse unutmamak için tarih koyarsın yüreğinin en değerli köşesine.

Hatırlasana!!! Nasıl birlik olmuştuk? haksızlığa karşı, kalleşliğe karşı, doğa felaketlerine karşı. Acıları hep birlikte göğüslemiş, paylaşmıştık. Sonra gurur kaplamıştı içimizi... "Acı günde birlik olma duygusu halen yüreklerde kaybolmamış" diye ne çok sevinmiştik...

İşte ben-sen-bizler-sizler bir yılı da koşar adımlarla bitirdik.

Olmayan dileklerimizi, hayallerimizi, isteklerimizi, umutlarımızı, adaletimizi (yeni bir yıla yüklemek için) çekip aldık, geride bırakacağımız yıldan, son mahkemesi var iki gün sonra beraatini kutlayacak.

Güle güle 2011
Hepimiz sayfana mutlu gün de yazdık, acı gün de yazdık. Sonuçta hiç kimse seni unutmayacaktır...

2012 DÜNYAMIZA, BARIŞ-KARDEŞLİK-SEVGİ-SAYGI-PAYLAŞIM-HUZUR VE MUTLULUK GETİRMESİNİ DİLERİM...

TÜM DOSTLARIMIN, BLOGUMDAN GEÇEN YOLCULARIN VE TÜM DÜNYANIN YENİ YILINI EN İÇTEN DİLEKLERİMLE KUTLARIM...

YILBAŞI YADA YENİ BİR YIL

2011-12-25T20:18:00.005+02:00

Yeni bir yıl mı? Yoksa tepe tepe, hiç acımadan kullanacağımız 365 gün mü?
Ne dersek diyelim zaman akıp gidiyor, azıcık ucundan tutmanın imkanı yok...

Yeni bir 365 gün mü? yoksa! eğlencenin doruğuna varmak için bir geceye odaklanıp mutlu hayallerle acımasızca katlettiğimiz en zavallı Aralık ayı mı?

Bize istediğimizi kolayca getirmesini düşündüğümüz, çok şey beklediğimiz yeni bir yıl mı? yoksa! planlarımızı, hayallerimizi gerçeğe dönüştürmek için çalışacağımız ve her günü kendine ait her an'ını değerlendirme çabasında olacağımız 365 gün mü?

Neyse ne!!! Yılbaşı yada yeni yıl...

Yeni bir yıla başlamak için yılbaşınının heyecanı çok güzel!
Birlikte olmak, hediye vermek, hediye almak, hatırlanmak, hatırlamak. Eğlenmek, mutlu olmak için güzelliklere göz açmak, gönül açmak. Sarılmak, sarmalanmak, iyi dilekler, temenniler... Bunlara insanoğlunun çok ihtiyacı var ve hatta bu tür özel günlerin yaşamdan, yaşanılanlardan tad almak için olması da gerekli...

Bu arada tüketim çılgınlığına hiç değinmeyeceğim, biz zaten çok zengin bir ülke olduğumuzdan bunun çok da bir önemi yok! Biz bilemeyiz; sevginin, temenilerin, dileklerin, yürekten yazılmış bir kartla, içten bir sarılmayla, severek alınan bir çiçekle, paylaşmanın huzurunu bulacağımız bir kitapla... Daha değerli olacağını. Bloglar, blog dostlarım; unutulmuş, eskiye hapsedilmiş bu güzel ufak ama çok değerli etkinliklerle yeniden yapılandırmaya çalışıyorlar, ne güzel!

Yazımızın başına dönersek; bir yılı bir geceye sığdırma düşüncemden vazgeçmiş değilim. Yeni bir yıl, gitmeye hazırlanan yılın can çekişen ayı olarak bilinen Aralık ayının son gününün son saatlerinle başlar ve yeni bir yılın ilk günü daha gün doğmadan tükenir. Sonrasında ???
Canım arkadaşım bir yazı yazmış çok hoşuma gitti:)) dediği gibi eskisini bitirdim yenisini getirin.

Yılbaşı ile karışan yeni yıl ile ilgili bir anımda vardır benim bu düşüncemi destekleyen.
Hangi yıl tam aklımda kalmış değil ama 80 li yıllardı. O yıllarda çalıştığım şirkette her yılın son günü geç vakitlere kadar çalışıp hesap kapattığımızdan bize ödül niyetine olsa gerek koktey verilirdi. Dilekler, hediyeleşme falan... Gözlerinin içine bakardım "koktey mi ne bitsede evime, çocuklarımın yanına gitsem" diye. Tüm patronların ve müdürlerin bir arada bir saat geçirmesi tabi ki güzeldi, birlik beraberlik mesajı gibi. İşte o 80 li yılların birinde Finansman Müdürü yeni yılına girme gecesini (Yılbaşını) memleketinde geçirdiğinden aramızda yoktu.
Yeni bir yılının ikinci günü döndüğünde elinde memleketine ait birer kutu cezerye paketleri ile servisimize geldi ve " hepinizin geçmiş yeni yılınızı kutlarım" dedi:))

Yinede yeni bir yılı getiren yılbaşı gecesi özeldir, güzeldir. Herkes için! ne derler? Karınca kararınca...

Dilerim yeni bir yıl tüm dünyaya barış,sevgi,kardeşlik,huzur ve aydınlık günleri beraberinde getirsin...

BEN Mİ? SADECE YEDİ MİLYARDAN BİRİYİM

2011-12-23T01:46:00.009+02:00

Yedi maddeyle BEN!
Sevgili blog dostumuz Mehmet Beye teşekkür ederim ve yedi maddeyle ilginç yanlarımı ve yedi gerçekle kendimi tanıtmam konusunda bir mim göndermiş.
İnsanın kendisini tanımlaması zordur, şimdi! iyi ve güzel gerçeklerimiz dururken iyi ve güzel olmayan gerçeklerimizi yazmayacağımıza göre:)
Zaten iyi olmayan gerçeklerimizi ne zaman görmüşüz ki!!!
Bizim kendimiz için bildiğimiz gerçeklerimiz hep doğrudur:))

Daha önce iki sefer bu mim dolaşmıştı ve banada değmişti, şimdi o yazılarımdan biraz kopya biraz ilave ile kendim hakkında gerçekleri yazarak blog dostuma vazifemi yerine getireceğim.

1- Tipik bir oğlan burcuyum ve hemen hemen tüm özelliklerini taşırım. Yanlız asla inatçı biri değilimdir. Kim olursa olsun, beyaza siyah dese " sanırım beyaz" derim, yok karşımdaki "hayır siyah" dese asla itiraz etmeden "tamam siyah" derim. Kendisinin yanılgısını anlamasını tercih ederim.

2- Ben hiç bir canlıyı üzemem, kıramam ve asla eziyet edemem. Sözlerime öyle dikkat ederim ki, konuşmakta bocalarım. Ve hatta cansız varlıkları bile, gerek ev eşyası, gerek giysileri bile sever okşar, oradan oraya atamam. Bir örümcek bile görsem severek elime alır ait olduğu yere bırakırım. En büyük fobim faredir, çok korkarım ve tiksinirim, yolda ölüsüne rastlasam yolumu değiştirir ama yine de çok üzülürüm. Yolda ayak altında öldü diye. Kavgayı bilmem, zaten edememde, pısırık ve aynı zamanda da akıllı geçinen aptalımdır.

3- En zayıf tarafım çocuklardır. Ne için ağlarlarsa ağlasınlar onlarla birlikte ağlarım, seyretmeye doyamam daha hiç bir kire bulaşmamış masum yüzlerini ve çok iyi anlaşırım sokakta bile rastladığım hiç tanımadığım çocuklarla. Bana göre canlı varlıklarda çocukların ayrı bir yeri vardır. Çocuklar 10-12 yaşına kadar melek sonrasında insan olduğunu düşünürüm.

4- Eğri-yamuk-kaymış-sırası bozulmuş hiç bir şeye tahammülüm yoktur. Simetrik olmalıdır herşey. Nerede olursa olsun düzeltmek için elim gider. Çok yorgun olsam bile oturduğum yerden kalkar, gözüme takılan milimlik eğriliği düzeltirim. Komşu kapısı paspasların benden çektiği çoktur da sokağımızdaki park eden arabalara bir şey yapamıyorum.

5- Uykum gelse bile (genelde kolay gelmez.) uyumamak için mücaadele veririm. Uykunun yaşamdan çalınan zaman olduğunu düşünürüm. Ne kadar az uyursam o kadar çok yaşadığımı ve bir o kadar da zaman tasarrufu yaptığımı kendime inandırmaya çalışırım.

6- Diplere, köşelere, hemen kalkamayacağım yerlerde oturamam. Her an kalkacak gibi uçlara oturur, hareket halinde olmayı tercih ederim. Kapalı yerleride hiç sevmem, sokak kapısı hariç kapalı kapılar beni çok rahatsız eder, heran havayla temas halinde olmayı tercih ederim.

7- Sabır benden korkar, ismine leke getiricem diye:) bendeki sabrın ne sonu var nede sonu gelecek gibi. Hoşgörüm ise karşımdakilerini bezdirecek aşamasına gelmiş durumda ve her zaman tüm olumsuzluklarda kendimi sınarım ve karşımdakinin durumunu "acaba" larla yok etmeye çalışırım. (Bu madde en acı hiç sevmediğim ama gerçekten hiç sevmediğim gerçeklerim de! elimde değil can çıkmayınca huy çıkmazmış.)

Geldiniz, okudunuz ve beni tanır gibi oldunuz. Şimdi sıra sizde, yazın bende sizlerin gerçeklerini okuyayım:)
Sevgilerimle...

UNUTMAMAK İÇİN GÖRMEK GEREK

2011-12-17T22:52:00.011+02:00

Şipşirin, ufacık bir kız çocuğuydu,annesinin (tahminim) elinden tutmuş gitmeye direnir halde önümden yürüyorlardı. Biraz yaklaştığımda annesinin "olmaz, göremezsin, hayır" diyerek yürümesini istercesine elinden sıkıca tutarak inadını kırmaya çalışıyordu. Tam yanlarına geldiğimde şirin meleğin "ama görmem gerek, unutmamak için görmem gerek" dediğini duydum. Gülümseyerek baktım kafasını kaldırıp bana doğru bakan simsiyah bir çift göze ve yoluma devam ettim...
Ah çocuklar aah! bunlar çağın çocukları, öyle laflar ediyorlar ki içine düşüyorsun, sonrada çık çıkabilirsen.

"Unutmamak için görmek gerek." Yaşadığımız sürece o kadar çok şey görüyoruzki, unutmamak için gördüklerimiz nelerdi? diye düşünmeden edemedim yoluma devam ederken ve tabi küçük meleğin bana hatırlattığı benim meleklerim geldi aklıma, yavrularım, canlarım. Yıllarımızı geçirmiştik-geçiriyoruz birlikte, ne unutulmaz günlerimiz, gecelerimiz, an'larımız, anılarımız var saymakla bitmez, bitmezde yaşanan günlerin hepsi hatırlanmasa bile hatırlananlar bile bazen silik bir anı olarak kalırlar. Ama öyle anılar vardır ki işte onlar unutulmamak için görmek gerekenlerdir.

Yavrularım; bebeklikten çocukluğa geçtikten genç kızlığa adım atışları arası, yani tüm çocukluk yıllarını her çocuğa nasip olmayan bahçe içinde iki katlı bir evde geçirdiler.

Bu ev; çıkmaz bir yokuşun sonunda, yüksek duvarların üzerine kurulu,
Boğazın mavi suları karşısındaki yemyeşil bahçesinde meyve (ceviz,nar,ayva,dut,üzüm,kiraz,kızılcık,hurma,eriğin bütün türleri) ağaçları, rengarenk (gül,nergis,lale,leylak,ortanca,hanımeli,karanfil,akasya,gelincik) çiçekleri, bülbülleri, böcekleri, dost (köpek,kediler,kaplumbağa,kirpi) hayvanları ile bütünleşen doğanın tam ortasında iki katlı bir evdi.

Babaneye teslim edildiğinde beş yaşındaydı küçük yavrum. Sabah götürüp akşam alınamayacak uzaklıkta olmasından haftalık teslimdi bu. Pazartesi sabahı teslim edip Cuma akşamları alıp eve geliyorduk, çaresizliğin zorluğu yavruma düşmüştü kabullenmek. Hiç aksatmadan gidip gelmelerimiz bir gün geldi aksadı. Yıl sonu iş yoğunluğu babayı ve beni Cuma akşamı gitmemizi engelledi. C.tesi sabahı ilk işimiz yavrumu almaya gitmekti, gittiğimizde ağlamaklı bir yüzle sarıldı ve "bugün oldu gelmediniz, niye bugün gelmediniz" diyerek baş parmağını gösteriyordu.
Sonradan çözdüğümüz parmak olayı bizi hem güldürdü hem de yüreğimizi çok sızlattı. Meğer yavrum Pazartesinden başlayarak bir elinin parmaklarını tek tek içe kapatıp gün hesabı yapar, beşinci parmağına sıra geldiğinde bizi beklermiş.

Karşımızda oturan baba yarım halamın oğlu abim ile anne yarım yengem, büyük kızımın bakımını 3.5 yaşından bu yana üstlenmişlerdi. Birinci sınıfa giden yavrum okuluna, babaneye giden küçük yavrum okula ay sayarak geçirilen bir kışın üzerine, okulların kapanışına yakın, biz kocaman büyüklere iki küçücük miniklerden "biz artık evde yanlız kalmak istiyoruz" teklifi geldi. Şaşırmış,üzülmüş,sevinmiş,düşünmüştük.
"ben yanlız bile kalır ablamı bekler, okuldan gelincede ona bakarım" demişti küçücük bebeğim benim.

Okulların kapanmasına bir hafta kala bıraktık!!! evet bıraktık. Caresizlik mi? Güven mi? Cahillik mi? bilmiyorum ama şimdi olsa asla böyle birşeye razı olmam,olmayız. Gerçi tam karşımızda oturan büyüklerimiz ve çok değerli, beni doğduğum günden beri tanıyan komşularımızın güvenine sığınmamız da bu durumda çok önemliydi.

Evde geçirdikleri ilk günü unutmam mümkün değil, çalışırken bir elimde kalem bir elimde telefon vardı, nasıl akşam olmuştu o gün nasıl!!! Akşam eve geldiğimizde bir de süprizleri vardı , mutfağa girdiğimde bir süzgeç içinde birbirine yapışmış ve kalıp şekline dönüşmüş bir makarna bekliyordu bizi. Tabiri caizse aklım başımdam gitmişti, ocak,kaynar su, küçücük ellere koca tencere (akıllı yavrularım benim) of ooof.
Hayatımızda yediğimiz en güzel makarnaydı ama. Daha sonrasında büyük bir süpriz daha bekliyordu beni (dolap ve çekmecelerim her zaman çok intizamlıdır, vaktimin darlığı bile beni bu düzenden alakoyamaz) evde ne kadar çekmece ve dolap varsa ki buna mutfak dolapları ve buzdolabı da dahil altı üstüne gelmişti "ne bu, ne oldu buralara" diye sorduğumda içimi sıkıştıran, boğazımı düğümleyen bir cevap geldi.
"Ben bu evde olmadığım için nerede ne var hiç bilmiyorum, öğrenmek için baktım diyen küçük kızıma ağlayarak sarıldım.

İki minik kız kardeş, iki büyük gibi yaz boyunca evde yanlız kaldılar, alıştılar,alıştırdılar. Kış gelince okula gittiler, babalarının sabahtan hazırlayıp bıraktığı sobayı bir kibriyle tutuşturup sönmemesi için odun takviyesi yaptılar, odalarının camını buzlu cama dönmüş şekilde sildiler, okul dönüşü masa üstünde hazırlanan yemeklerini ısıtıp yediler, ödevlerini yaptılar ve hayata hazırlandılar.

Önceleri okula götürüp bırakırken işe bir saat geç gitmemin çözümünü yine onlar buldular.
"Biz okula yanlız gidebiliriz artık"
Sabahları kahvaltı sonrası giydirip saçlarını tarıyordum ve işime gidiyordum, onlarda saatleri gelince kapıyı kilitleyip okullarına gidiyorlardı. Yavrularıma yokuşun bitimine kadar minnoş (kedileri) eşlik ediyordu, "hadi dön minnoş" dediklerinde minnoş bahçeye dönüyordu.
Bir anahtar sahibiydi yavrularım, tabi bu arada kaybolan anahtarın ve koşa koşa işten yeniden yaptırılmış anahtarlarla gelmemin sayısını hatırlamıyorum.

O bahçede, çaresizliğin ortasında sadece sevgiye dayanarak geçen güzel günlerin, yılların anıları bununla biter mi? Daha yazılacak onca güzel günler varken.
Ama çok yoruldum, yorulan parmaklarım değil de yüreğim. Anıların içinde kaybolurken, içinden çekip çıkardıklarıma isyan eden anıların kavgası yordu yüreğimi.

Bu mu acaba? unutmamak için görmek gerekenler.

ÇİN AŞURESİ

2011-12-08T00:00:00.011+02:00

Aşuremizi yaptık, dualarını okuduk, yerlerine ulaştırdık eh birazda ucundan tatdık. Yani şimdilik, dahası sonra çoluk-çocuk-torun-torba hep birlikte yemeğe devam. Aslında ben aşureyi ılık severim onun için kaptım bir tane akşam yemeği niyetine.

Madem aşuremizi yaptık, bari yazalım dedik. İyi de aşureyle ilgili çok önemli anımız yok ki! ne yazalım. Yerde kiprit çöpü bulsam anısı çıkar karşıma da ama zamanı gelince yapmaktan başka aşureyle ilgili hiç önemli bir anım yok.
Burasını ileride torunlarım okur da geçmişlerinden bir parça bulur diye yazmaya başlamadık mı? Demezler mi? ileride eeee anane aşure yapmışsın her yılki gibi günün birinde, bunu niye yazdın şimdi???

Evet efendim aşuremizi yaptık, yaptık da yazmaya ne gerek derken Tontişim-meleğim-canımıniçi-kuzumun kuzusu duydu içimden geçenleri, al anane sana bir anı, şimdi yazarsın sonra da ben okurum dercesine her zamanki parlak zekasını koydu önüme.

(Çok da güzel kek yapar tontişim)

- Anne, bugün okulda Çin yemeği verdiler.
- Neymiş oğlum o Çin yemeği? nasıl birşey?

- Çin yemeği işte.
- İçinde neler var?
- Üstünde narları olan içinde bir sürü......:))

Canım benim, geçen yıldan beri unutmuş aşureyi, hemde sevmediğini. Çocuk hayalleri ne kadar geniş oluyor, Çin'e kadar gitmiş, bulmuş kendince bir isim.

Aşureyi nedense yılda bir kez yapıyoruz, aklımıza (işimize) gelmediğinden zahir. Oysa ne bereketlidir ve içinde bağışıklık sistemimize yardımcı her türlü besinler varken.
Tatlı niyetine, yemek niyetine, kilo niyetine:))

Bütün evlerde bütün sofraların bereketli olması dileğimle sevgiler...

Aşure nasıl pişirilir? tarifi aşağıdadır:))

Kullanılan malzeme:
3 tencere
1 Clipso
3 büyük kase
2 tabak
2 süzgeç
1 Kepçe
2 tahta kaşık
1 rende
1 havan
1 çay süzgeci

Yapılışı:
Önce tüm malzemeleri kirletilip,
ortalığı yangın yerine çevirilip,
sonrasında oflaya puflaya temizlenir.

SENİ ÇOK SEVİYORUM

2011-12-04T00:31:00.009+02:00

Tam önümüzden geçen, çivi topuk diye tabir ettiğimiz yüksek ökçeli ayakkabısıyla şık bir bayanın arkasından uzun uzun baktı. Bakışları giysiden ziyade yüksek ökçeli ayakkabılardaydı, gözlerinin buğulandığını farkettim elini sıktım "burdayım dercesine."
Bir yakınımızın nikah törenindeydik ve protokol gereği en ön sıradaydık, yer bulma telaşıyla önümüzden geçenleri "bu kim, bu yabancı erkek tarafı herhalde, çok şık" gibi söylemlerle merasimin başlamasına kadar gülerek vakit geçiriyorduk... ta ki duraksadığı o ana kadar.
Yavaşca eğildi kulağıma " her şey çok içimde kaldı kalmasına ama bir kere olsun böyle bir ayakkabı giyememek var ya! işte canımı en çok bu acıtıyor" dedi. İçime bir yumruk oturdu derler ya, işte benimde içimde en acısından bir yumruk oluştu. Hiç böyle bir şey aklıma gelmezdi, boğazımdaki düğümlerden zor nefes alarak "amaaaan boşver ne yapalım bende sırma gibi belime kadar uzun saçlara sahip olmak isterdim ama omuzlarımdan aşağı hiç indiğini görmedim" dedim ve ona sıkıca sarıldım. Tabi aynı şey değildi, bunu o da ben de çok iyi biliyorduk.
Oysa ısmarlama özel ayakkabısını almaya gittiğimizde ne kadar mutluydu, "yeni cicilerimin rengide deriside eskisinden daha güzel hem de daha hafif, bir öncekiler daha ağır taşıması zor oluyor" diyerek kullanmak zorunda olduğu özel ayakkabısının sevincini paylaşıyordu.
Bir yıla yaklaştı bu konuşmanın üzerinden geçen zaman ama benim içimde halen acısı taptaze. Belki hiç böyle bir şey düşünmediğimden bir taşa çarpmış tökezlenmiş gibi her telefon konuşmamızda yada onu gittiğimde söylediği bu sözlerin acısı boğazımı çok yakıyor. Sanırım son nefesime kadar da acısını unutamayacağım.

Biz onu öyle tanıdık öyle sevdik, bizim için o doğal, olduğu gibi. Bize ayrıcalıklı gelen bir durumu yok, tek bildiğimiz, zaman zaman yardıma ihtiyacı olduğu. Hem o evimizin, ailemizin en özel bireyiydi, gidenlerden geri kalanlar için o halen en özel birey. O bizim kardeşimiz ve benim tek kız kardeşim. Seni çok seviyorum canım....

Ağabeyim ve ben evde ebe ile dünyaya gelmişiz. Doğum zamanı geldiği halde inatla dünyaya gelmemek için direnen ben ve benden sonra ölü doğan bir kız bebeğin ardından yeni bir bebek bekleyen annem artık evde değil hastahanede doğum yapmak istemiş. Ve kız kardeşim Süleymaniye Doğum Evinde, kısa bir süre sonra kaderinin ona acı bir oyun oynayacağını bilemeden dünyaya gözlerini açmış.

Onu annemin kollarından ateşler içinde almışlar, hastahaneden aldığı enfeksiyonla hastalanan kardeşimin tedavisi yapılırken bir hemşire tarafından küçücük bedene kalçadan yapılan iğnenin kaslarına isabet etmesinin sonucunda bir ömür boyu bedeninde taşıyacağı engelle ve bir ömür boyu ruhunda taşıyacağı yarayla yaşama merhaba demiş.

3 Aralık dünya engelliler günü kutlamaları, etkinlikleri gün boyu devam etti. Oysa onların kutlamalara, kutlama mesajlarına, etkinliklere ihtiyacı yok. Bu gün kutlama için değil de onların hakları, kazanımları ve yaşam standartlarının geliştirilmesi açısından dikkat çekilmesi ve bu dünyada onlarında var olduğunu toplum bilincine yerleşmesi için var.

Gördüğümüz her engelli kazanılması gereken bir bireydir. Onlar sadece ellerinde olamayan sebeplerden dolayı yaşamın acımasız kurallarına karşı yaşama savaşı vermekteler. Onlara acıyarak değil yaşamlarını kolaylaştıracak dost elimizi uzatarak yardım edebiliriz.

Bir gün bizim de sakat kalabileceğimizi aklımızdan çıkarmadan, onlara yardımcı olalım.
Yaşadığımız sürece hepimiz birer engelli adayıyız.

Hepinize kazasız ve sağlıklı günler, mutlu bir ömür diliyorum.

GÜZEL BİR DÜNYA İÇİN ELELE

2011-11-24T01:07:00.009+02:00

Sizler yani yeni Türkiye’nin genç evlatları!
Yorulsanız dahi beni takip edeceksi...niz…
Dinlenmemek üzere yürümeye karar verenler,asla ve asla yorulmazlar.
Türk Gençliği gayeye,bizim yüksek ideallerimize durmadan,yorulmadan yürüyecektir.
BAŞÖĞRETMEN ATATÜRK

Fotoğrafdaki benim ilkokul öğretmenim, internetten buldum biraz önce ve çok sevindim. Benden bir dönem öncesi öğrencileri ile. MEDİHA KIRAN, nurlar içinde yat öğretmenim, bana öğrettiğin her bilgiyi gururla taşıyorum...

Tüm öğretmen çok değerlidir ama ilkokul öğretmeninin yeri çok, çok ayrıdır. Annenin sıcak kucağından ayrıldığında sıcak bir öğretmen kucağı bulmak çocuklar için gelecekteki başarılarının temelidir.
Onlara çok şey borçluyuz, bu borcu karşılıksız bırakmamak için aldığımız eğitimi ışığa çevirmekle çevremizi aydınlatmaktır.

Benim ilkokul öğretmenim tüm öğretmenler gibi çok değerli bir eğitmendi, küçücük sıralarımıza, yanımıza oturup kirlenen elimizi, yüzümüzü cebinden çıkardığı poplin mendillerle silecek kadar da müşfik... Ne çok mendil taşırdı önlüğünün cebinde, o zamanlar bunun farkında değildik ama daha sonraları aklımız erdiğinde sebebini öğrenmiştik.

Siyah veya beyaz önlük giyerdi bizim öğretmenlerimiz ve siyah alçak topuklu ayakkabılar...
Onları müsamere günlerinde şık giyimleriyle görmek şaşırtırdı bizleri. Okulumuzun koskoca salonunda ve bahçesinde müsamere günleri, resmi bayramlar çocukların ve öğretmenlerin rengarenk kıyafetleri diğer günlerdeki siyah-beyazlığı alıp götürürdü...
İlkokul ve beş yıl, çok kısa geçen, yaşamımın en güzel zamanı, en güzel öğrencilik yıllarım...

24 KASIM ÖĞRETMENLER GÜNÜ
BAŞÖĞRETMENİMİZ ATATÜRK'ÜN YOLUNDA YÜRÜYEREK KARANLIKLARA IŞIK
TUTAN EĞİTİM GÖNÜLLÜSÜ ÖĞRETMEN ORDUSUNA KUTLU OLSUN...

BUGÜN ONLARIN HAKLARININ VERİLDİĞİ GÜN

2011-11-20T02:07:00.011+02:00

BU BİR BASIN BİLDİRİSİDİR-DUYURALIM,ÇOĞALALIM

DEPREM BÖLGESİNDEKİ 300.000 ÇOCUĞUN YAŞAMI RİSK ALTINDA

Van-Erciş Bölgesindeki çocukların yaşamını korumak için herkesi ivedilikle harekete geçmeye çağırıyoruz!

Van Erciş bölgesinde 23 Ekim’de meydana gelen 7.2 şiddetindeki depremin yıkımının ardından kış koşulları da bölgede yaşamı zorlaştırmaya devam ediyor. 2309 binanın yıkıldığı, 11847 binanın ağır hasarlı, 17923 binanın orta hasarlı olduğu bölgede süregiden 5 ve üzeri büyüklükteki artçı depremler sebebiyle bölge halkı yaşamını dışarda, edinebiliyorlarsa çadırlarda yoksa derme çatma barakalarda geçirmeye çalışıyor. Bir milyonu geçen bölge nüfusuna rağmen devlet tarafından kurulan çadırkent, mevlana kent, konteryner kentlerde barınan nüfusun toplamı yirmi bini geçmiyor.

Kar yağışının başlaması ile barınmaya ilişkin sorunlar had safaya ulaştı. İmkanı bulunanların yanında ve devlet olanakları ile bölgeden hızlı bir göç yaşanıyor. Ancak halen bölgede 600.000’den fazla insanın depremin ve kışın etkilerine maruz kalarak yaşamaya çalıştığı tahmin ediliyor.

Her zaman olduğu gibi bu afette de çocuklar öncelikle ve daha fazla zarar görüyor. Depremin etkilediği bölgede göçün ardından geride kalan 300.000 çocuk bulunduğu tahmin ediliyor. Yoğun kar yağışının başladığı 11 Kasım tarihi ardından -15 dereceleri bulan soğuk hava ile birlikte ilk üç günde 300 çocuğun zature teşhisi ile hastanalerde tedavi altına aldındığı bildiriliyor. Basına yansıyan bu rakamın çok daha ötesinde sayıda çocuğun soğuk kaynaklı hastalıklarla yüzyüze olduğu tahmin ediliyor. Şimdiye kadar resmi rakamlarla Erciş'in Çelebibağ Beldesinde 1 çocuk donarak, önceki gün ise Van’ın Karpuzalan köyünde çadırda çıkan yangında 6 ve 12 yaşlarında iki çocuk yaşamını yitirdi, iki çocuk ağır yaralandı. Tedbir alınmadığı taktirde, çocuk ölümlerinin devam etmesinden endişe ediyoruz.

Türkiye 2011 yılında, 20 Kasım Çocuk hakları Günü’nü bu kara tablo ile karşılıyor. Bölgedeki 300.000 çocuğun yaşamı ciddi risk altında. Koordinasyondan uzak, dağınık, işlevsiz, mağduriyeti arttıran çalışmalar ve göstermelik önlemler ile deprem bölgesi dışındaki toplum kesimlerini ikna çabası bir yana bırakılıp durumun ciddiyetinin farkına varılmalıdır. Daha fazla gecikmeden çocukların yaşamını koruyacak etkin önlemler alınmalıdır.

Bu çerçevede:

- Her türlü iç ve dış olanaklar bir ön önce bu amaç doğrultusunda seferber edilmeli, bölge sivil toplumun, ulusal ve uluslararası yardım kurumlarının etkinliklerine açılmalıdır.

- Yardım dağıtımları düzenli olarak ve çadırkentlerde olmasalar dahi tüm ihtiyaç sahiplerini kapsayacak şekilde yapılmalıdır. İhtiyaç sahibinin yardıma değil yardımın ihtiyaç sahibine ulaştığı bir sisteme geçilmelidir.

- Devlet bölge halkına tam olarak ulaşamamaktadır. Bölgede sosyal hizmet altyapısı yoktur. Çocukların durumunun tespiti ve yerinde destek verilebilmesi için sosyal hizmet altyapısı hızla kurulmalıdır. Bu hizmetin sağlanması için ulusal ve uluslararası sivil toplumdan gelen destek talepleri hızla değerlendirilmeli ve sonuçlandırılmalıdır.

- Sivil toplum örgütleri için işletilen “akreditasyon” sistemi bölgede çalışma konusunda izin almayı haftalara yayan bir bürokrasiye dönüşmüştür. Akreditasyon ile ilgili kalıcı muattap belirlenmeli ve süreç tüm sivil toplum kuruluşları için açık, adil ve hızlı bir şekilde işletilmelidir.

- Kızılay çadırları yerine biran önce kış koşullarına uygun konteynerler, pünomatik ve/veya prefabrik yapılar kurulmalıdır. Bu yapıların sayıları sembolik olmaktan çıkarılmalıdır.

- Çadırkentte yaşamak yardım almanın şartı olmaktan çıkarılmalıdır. Evlerinin bahçelerinde ya da civarında barınmak zorunda olan ailelere de koşulsuz, yerinde, geçici barınak, gıda ve sağlık desteği verilmelidir.

1995’ten bu yana BM Çocuk Haklarına Dair Sözleşme’nin tarafı olan Türkiye sözleşmenin 6. Maddesinde belirtildiği üzere öncelikle çocukların yaşam hakkını korumakla yükümlüdür.

Bu yükümlülüğün ve bölgedeki durumun gereği tüm kamuoyunu, ulusal ve uluslararası tüm kurum ve kuruluşları İVEDİLİKLE, bölgedeki çocukların yaşamını korumak için harekete geçmeye çağırıyoruz.

BASININ SAYGIDEĞER EMEKÇİLERİNE DUYRULUR

Gündem: Çocuk!, her çocuğun hak sahibi, eşit, özgür ve onurlu birer birey olarak, barış içerisinde, iyi ve mutlu bir yaşam sürmesi için çocukların yararına bütüncül bir dönüşümü ısrarla savunan bir sivil toplum örgütüdür. Çalışmalarını çocuk hakları alanında yaşanan sorunların temelindeki paradigmanın değişmesi, savunuculuk, ağ çalışmaları ve katılım programları altında, öncelikli çalışma arkadaşları olan çocuklarla birlikte sürdürür.

Gündem:Çocuk!

Çocuk hakları, Tanıtma,Yaygınlaştırma,Uygulama ve Uygulamaları İzleme Derneği
Tunalı Hilmi Caddesi No:54/8

Kavaklıdere/ANKARA

Tel/Faks 0312 437 76 41

http://www.gundemcocuk.org/ - info@gundemcocuk.org

SONSUZA DEK...

2011-11-10T00:11:00.004+02:00

UNUTMADIK, UNUTMAYACAĞIZ

BİZE MİRASIN EN DEĞERLİ ESERİN CUMHURİYETİN ASKERLERİYİZ, RAHAT UYU...

KEŞKE KENDİNİ BIRAKIP GİDEBİLSE İNSAN

2011-11-08T20:12:00.003+02:00

Ben bir şey yazmıyorum, koca usta herşeyi benim yerime anlatıyor...

GİTMEK

Bugünlerde herkes gitmek istiyor.
Küçük bir sahil kasabasına,
Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...
Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konuşsam aynı şey...
Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.
Öyle "yanına almak istediği üç şey" falan yok..
Bir kendisi.
Bu yeter zaten.
Herşeyi, herkesi götürdün demektir.
Keşke kendini bırakıp gidebilse insan.
Ama olmuyor.
Hadi kendimize razıyız diyelim, öteki de olmuyor.
Yani herşeyi yüzüstü bırakmak göze alınmıyor.
Böyle gidiyoruz işte.
Bir yanımız "kalk gidelim",
öbür yanımız "otur" diyor.
"Otur" diyen kazanıyor.
O yan kalabalık zira...
İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile,
Güvende olma duygusu...
En kötüsü alışkanlık.
Alışkanlığın verdiği rahatlık,
Monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor.
Kalıyoruz...
Kuş olup uçmak isterken, ağaç olup kök salıyoruz.
Evlenmeler...
Bir çocuk daha doğurmalar...
Borçlara girmeler...
İşi büyütmeler...
Bir köpek bile bizi uçmaktan alıkoyabiliyor.

Misal ben...
Kapıdaki Rex'i bırakıp gidemiyorum.
Değil bu şehirden gitmek,
İki sokak öteye taşınamıyorum.
Alıp götürsem gelmez ki...
Bütün sokağın köpeği olduğunun farkında,
Herkes onu, o herkesi seviyor.
Hangi birimizle gitsin?
"Sırtında yumurta küfesi olmak" diye bir deyim vardır;
Evet, sırtımızda yumurta küfesi var hepimizin,
Kendi imalatımız küfeler.
Ama eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada.
Ölüm var zira.
Ölüme inat tutunmak lazım,
İnadına kök salmak lazım.
Bari ufak kaçışlar yapabilsek.
Var tabii yapanlar, ama az.
Sadece kaymak tabakası.
Hepimiz kaçabilsek...
Bütçe, zaman, keyif... Denk olsa.
Gün içinde mesela...
Küçücük gitmeler yapabilsek.
Ne mümkün.
Sabah 9, akşam 18
Sonra başka mecburiyetler
Sıkışıp kaldık.
Sırf yeme, içme, barınmanın bedeli
Bu kadar ağır olmamalı.
Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz.
Bir ömür karşılığı, bir ömür yani.
Ne saçma...
Bahar mıdır bizi bu hale getiren?
Galiba.
Ben her bahar aşık olmam ama
Her bahar gitmek isterim.
Gittiğim olmadı hiç,
Ama olsun... İstemek de güzel.

CAN YÜCEL

BAYRAMLIK...

2011-11-05T12:36:00.009+02:00

BAYRAMLIK

Koyunlar keçiler ve koçlar için
Ne kadar bayramsa Kurban Bayramı
Bu barış var ya, bu barış
Cephedekiler için o kadar barış
CAN YÜCEL

Bayramlar berekettir, umuttur, özlemdir, barıştır.

Çok sevgili dostlarımın, yolu blogumdan geçerken uğrayanların ve tüm islam aleminin, birlik ve beraberliğimizi, kardeşlik ve dostluğumuzu, barış içinde ve en sıcak şekilde hissedeceğimiz mübarek Kurban Bayramınızı kutlarım.

İyi bayramlar....

MUTSUZMUYUM?

2011-11-03T02:24:00.006+02:00

Çocukluğumda çok oyuncağım olmamıştı, o zamanlar hiçbir çocuğun çok oyuncağı yoktu zaten. Topaç, çember, misket, hulahop, lastik top, bebek.
Rengarenk, çeşit çeşit oyuncakları olmayan mutlu çocuklardık bizler...

İki tane bebeğim vardı, çıplak, giyimleri bana ait. Küçücüktüler, avuç içine sığacak kadar küçük, kolları bacakları çıkarılıp takılabilen, yumuşacık.
Ben sakin, sessiz bir çocuktum konuşmayı fazla sevmeyen, elime ne alırsam saatlerce oyalanabilen, bana sorulan beş soruyu birleştirip bir kerede cevap veren, kimsenin dünyasına karışmadan kendi dünyamda yaşamayı bilen. İşte benim en çok mutlu olduğum zamanlardaki dünyam o küçücük iki bebekti...

Annem dikiş dikerdi, herşeyimizi. Gecelik, pijama, elbise, perde, divan örtüsü yastık, çarşaf gibi bugün hazır satımı olan herşeyi. Makinesinin yanına astığı bir bez torbası vardı içinde artık kumaşları toplayan. Bana bebeklerimi giydirmek için ne gerekliyse orada bulabiliyordum. Önceleri bez parçacıklarını katlayıp yorgan, yastık, yatak yapardım. Babamın oyarak yaptığı tahta kutunun karyola düşüncesine dönüşmüş halinin içinde geçerdi zaman, bebeklerimi yatırıp kaldırmakla, bez parçacıklarına sarıp sarmalamakla. Bana ait iki bebekti onlar, itirazları olmayan, her yaptığıma çaresizce katlanan, yatırınca yatan kaldırınca kalkan. Onlar dünyadan habersiz benimse dünyadan tek haberim onlar...

Daha sonraları iğne, iplik, makas girdi pez parçacıklarının yanına. Artık bebeklerimi bez parçacıklarına sarmıyor, çeşit çeşit giysi dikiyordum. Beni üzen ne olursa olsun her üzüldüğümde onlara sığınarak, görmeden, duymadan, hissetmemeye çalışarak rengaren kumaşların birleştiği küçücük elbiseler diker diker dikerdim. Daha sonrada küçücük kollarımdan dışarı yarısından fazlası taşan şişler ve artmış yünlerle örmek ve dikmek dünyasının içinde buldum kendimi.

Zor oluyordu küçücük bebekleri giydirmek, küçücük bedenlerine giysi dikmek. Kollarını-bacaklarını çıkarmadan hiçbir giysi provası olmuyor giydirip soyunmuyordu ama benimde yapacak başka işim yoktu, bana verdikleri mutlu dünya karşılığında mutluluğu zamana yaymaktan başka...

Büyüdüm, çok büyüdüm, çok çok büyüdüm ve yılların bana unutturamadığı iki küçük bebek zaman zaman içimi yakarcasına düşerdi aklıma. Onları aradığımda, onlarla birlikte onların dünyasında kaybolmak istediğimde ve her aklıma içimi yakarcasına düştüğünde anlardım ki mutsuzdum!

Son günlerde ben yine bebeklerimi arıyorum, görmeden, duymadan hissizleşerek onların dünyasına girip kumaş parçacıklarının içinde kaybolmak istiyorum. Dış dünyaya kapanıp kendimle kalmak istiyorum.

Acaba mutsuzmuyum???

Fotoğraf:
aytaccrafts parmakbebekler blogundan alıntıdır...

ÖZGÜRLÜĞÜN ADI CUMHURİYET

2011-10-29T10:27:00.003+03:00

Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım;
Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım!
Kükremiş sel gibiyim, bendimi çiğner, aşarım.
Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.

CUMHURİYET BAYRAMIMIZ TÜM ULUSUMUZA KUTLU OLSUN, SONSUZA KADAR KUTLANMAK DİLEĞİYLE

DEPREM GERÇEĞİ

2011-10-28T02:26:00.004+03:00

Türkiyenin korkunç gerçeği,doğal afeti,kaçınılmazımız,habersiz bir gece yatağımıza kadar girebilen, savunmasızları ansızın yerle bir eden DEPREM!

Son yaşanılan Van depreminin ardından gazeteler,köşe yazarları,bilim adamları, herkes yazdı-çizdi. Görsel medya aynı kareleri döne döne ekrana getirdi. Yeni yeni öyküler yazıldı, insanların acılarını reytingler uğruna araya sıkıştırılan imgelerle naklettirdiler. Gerçekten acıydı yaşananlar, çok acıydı ama acı çekenlerin dışında bilmem kaç gün sonra güncelliğini yitirecek bu acıdan nemalananlar yeni nemalara kapılıp bu acıyada birer nokta koyacaklar.
Bizler ise 12 yıl evvel seyrettiğimiz bir filmi başa sarıp yeniden izler gibiyiz. Ne bir eksik ne bir fazla aynı acı,aynı şaşkınlık,aynı söylemler, aynı kargaşa aynı aynı...

Ben ne yazarım ne çizerim ne de bilim adamıyım, aklım da fazla ermez ama yinede aklıma takılanları yazmak istedim.

Gölcük depremi aslında geliyorum dedi, tüm depremler gibi saatini söylemeden ama zamanının geldiğini söyledi. Öncesinde Kocaeli yerel televizyonları bu konu üzerinde konuşma yaptılar, sivil savunma kuruluşları sokaklarda el ilanı dağıttı, belediyeler uyarıldı, vatandaşların kulağına fısıldandı.
Orada yaşamadığım için bunları daha sonra onlar için Şekerpınarda yaptırılan deprem konutlarına taşınanlardan öğrendim. ''Çaremiz yoktu, evimizdi, barınağımızdı, biz aslında baktırmıştık'' gibi itiraflarını da dinledim. İki battaniye, iki yatak, bir piknik tüpüydü sahip oldukları.

Sonuç ortadaydı, bilanço çooook çok ağırdı, o gece yaşadığım 45 saniyeyi asla unutamayacağım ki! inşallah da unutmam.

Yerle bir olan binlerce bina içerisinde barındırdıklarını toprağa,denize gömdü. Yaşayanlar ise korkunç bir travma altına girdiler. Aileler dağıldı, yuvalar yok oldu.
İnşaatı harç ve tuğladan ibaret görenlerin bedeliydi yaşananlar.

Sonrasında işte hepimizin bildiği gibi yardımlar, toplanan paralar, hastaların ilk yardım bakımı, prefabrik konutlar ve artık bizden bu kadar siz tamamlayınlar...

Bugün de Van
Bir emekli öğretmen arkadaşımdan dinlemiştim eski Van'ı, yemyeşil ovaların ve binbir çeşit meyve ağaçlarının tek katlı kerpiç evlerinle bütünleştiğinin güzelliğini anlatmıştı. İçmeye doyulmayan sularını, berrak gölünü. Okuldaki çocuklarını anlatırdı dil takıntısına güle güle öğrenme mücaadelesi veren ışıl ışıl gözleri. Daha sonraki yıllarda kendinle aynı kaderi paylaşan öğretmen yeğenini ziyarete gittiğinde Van'ı tanıyamadığını söyledi. ''Kar hırsı ve hiç bir ilacı olmayan betonlaşma hastalığı Van'a da bulaşmış'' dedi.

Van veya Kütahya veya Elazığ veya Dinar Veya İstanbul... Deprem gerçeği Türkiyenin gerçeği.

Eeee peki böyle bir gerçeğimiz varsa ki! var

Bu gerçeği görmemiz için illa deprem olması mı gerek?
Neden toprağın kaldıramayacağı binaların dikilmesine göz yumuyoruz?
Niye yaptığımız derme çatma gecekonduların üzerine çocuklarımıza kat çıkıyoruz?
Bizim bunca sorunumuz varken niye duble yolların kavgasını yapıyoruz?
Çok seyredilen dizilerin arasında iki satır deprem gerçeğini neden hatırlatmıyoruz?
Madem bir şehri yeniden kurabilecek yardım toplayabiliyoruz da bunu neden depremden önce yapmıyoruz?
Yardım toplamak, binaları yeniden yapılandırmak için Yunusların, Serhatların cansız bedenlerini çiğnemek mi gerek?

Birlik, beraberlik kurabiliyorsak bunun için illa bir felaket olmasımı gerek?
Bizim tüm duygularımızı, gözyaşlarımızı,acılarımızı,sevinçlerimizi,isyanlarımızı yöneten en büyük patron görsel medya neden daha çok yeni olan Kütahya depreminin sonuçlarını görmek için görselliğini kullanmıyor?

Bu saate benim aklıma bu kadarı geldi, bu sorular o kadar çoğaltılabilinir ki!

Depremle birlikte ortaya çıkan bir sürü gerçek de bir süre sonra nedense unutuluyor. Bilim adamları avaz avaz bağırıyor, biz onları deprem olduğunda dinliyoruz. Sivil toplum kuruluşları bu felaketlerde can damarımız oluyor ama nedense onlar da depremin acısı geçince unutuluyor. Akut gibi çok değerli arama kurtarma kuruluşları kendi imkanlarınla ayakta durmaya çalışırken onlara yardım etmeği hiç aklımıza getirmiyoruz...

Bugün Van depreminden kurtulan kardeşlerimiz korkunç acı içinde, aç,açık ve soğukla yaşam savaşı verirken bir yandan da kaybettiklerinin acısınla yanıyorlar.

Çadırlara, yardım konvoylarına tabiri caizse söylendiği gibi saldırmaları o kadar doğal ki! bunu o acıyı yaşamayanların bilmeleri imkansız. Bu yıkımın ardından ruhsal dengesini yitirmemiş kimsenin olacağını düşünülmez.

İşte buda deprem sonrasının en acı gerçeği; iletişimsizlik, plansızlık, vurdum duymazlık, beceriksizlik...

Ne yazık ki!!! önümüzde bir de İstanbul depremi var, yıkımın korkuçluğu asıl burada. Onmilyonu geçmiş bir nüfus ve çarpık yapılaşmasıyla. Düşünmesi bile hafızaya sığmaz. Gölcük depremi sonrasında Güneri Civaoğlu bir haber sonrası ağzından kaçırdı, yok etmeye,kapamaya çalıştılar ama olan olmuş ortaya çıkmıştı bir kere. Bilim adamları günlerce tartışmıştı, zaten tüm deprem uzmanlarını bu sayede tanıdık. Ara ara unutulsa bile sonrasında dünyanın neresinde olursa olsun en ufacık bir deprem sonrası tartışmaya başlandı. Ve artık ilkokul öğrencileri dahil bu gerçeği biliyoruz.
Peki ne yapıyoruz, ben dahil koca bir hiiiiç.

Deprem olsun sonra düşünürüz, öyle ya ölen ölür kalan sağlar bizimdir...

CANIM ACIYOR

2011-10-24T00:51:00.003+03:00

Vah Ülkem Vah!!!
Uyumak istemiyorum, yarınlardan korkar oldum.
Susmak istiyorum, bağıra bağıra susmak.
Kulplara isyanım var, tüm kupaların-fincanların kulplarını kırmak istiyorum.

İnişteyiz ülkece, yumuşatarak, yumuşacık farkında (!) olmadan.
Teröris değil Gerilla alıyor gencecik fidanların canlarını.
Sürücü katil değil, adı trafik kazası.
Yapının, yapanın ne suçu var depremde ölen kader kurbanı.

BURAYIDA ÖZLEMİŞİM

2011-10-14T23:34:00.004+03:00

Döndüm,
evimi,eşimi,yavrularımı,torunlarımı özlemişim.
Yaşamak nefes alıp vermekse nerede olursak olalım eğer nefes alabiliyorsak yaşıyoruz demektir amma yaşantımıza anlam veren sevgilerin eksikliği her nefes alışda özleme dönüşüyor işte...

Özlem turlarına tam konsantre olmuşken, yaptığım hava değişikliği, havanın kendi ekseninde yaptığı değişiklikle hiç özlemediğim müzminlerimle karşı karşıya kalınca hafta başında geldiğim evimde sersem sersem dolaşmakta buldum kendimi...

Dost yanında oldukça dinlendim. Konuştum, konuştum. Dinledim, dinledim...

Saatlerce narenciye bahçeleri ile süslü yollarda yürüdüm.

Likyalıların kral mezarlıklarını yeniden, yeniden inceledim.

Kaunos antik kentini ziyaret edip, kalelerini fethettim.

Folluktan bu şirin ikilinin yumurtalarını aşırdım.

Bu dikenli meyveleri yiyeceğim diye tutturup ellerimi kanattım.

Köyceğiz gölünün muhteşem manzarasını yeniden doya doya seyrettim.

Fethiye turu yapıp Gülenime ziyarete gittim.

Gelirken de Akdeniz ve Egeyi saran rüzgarı , fırtınayı, yağmuru getirdim...

MUĞLA YOLLARI

2011-09-24T23:00:00.003+03:00

Elimde bavulum, içine alelacele tıkıştırdığım bir iki giysinin yanına sevinçlerimi, acılarımı, sıkıntılarımı da sıkıştırdım gidiyorum. Haa birde fotoğraf makinamı aldım, gezdiğim-gördüğüm güzellikleri, birlikteliğimizi fotoğraflamak için.

Bir yılı geride bıraktık, üzerinede üç ay ilave ettik, çok şey birikti paylaşmak adına.
Gün boyu gezmek, bütün gece dertleşmek, saatlere bağlı kalmadan özgürcene yaşamak için.

''Sana özlem birikti içimde, dağıtmaya geliyorum arkadaşım.''

İNSAN OLMAK VE İNSANLIK DAİMA VAROLSUN

2011-09-18T20:23:00.003+03:00

Blog dünyasının yaşamımıza girmesi kaybettiğimizi sandığımız bir sürü değerleri bize yeniden kazandırdı. Bir sürü dostluklar edinmemizin yanında bilmediğimiz bir sürü yaşamlarada ortak olduk, acılarımızı paylaştık, sevinçlerimize birlikte sevindik.

Artan blog sayısı her birimize geniş bir çevre ile geniş görüş imkanları sundu...

Alışkanlıklarımız oluştu ve şu beyaz camı açtığımızda görmek istediğimiz dostlarımızın yazılarını arar olduk. Dostlarımızın her satırı kışın içimizi ısıtırken yazın da yüreğimizi ferahlattı...

Ayrılan-bloglarını kapatan blog dostlarımızı, kazandığımız zaman ne kadar sevindikse ayrıldıklarında da katbekat üzüntüsünü hissettik...

Şimdi aramızdan ayrılmayı, çok daha kötüsü döne döne okunası yazılarını bir daha bulamayacağımız bir dostumuz blogunu tamamen kapamayı düşünüyor.Bu benim canım Arkadaşım , buradan ona seslenerek acizane tavsiyede bulunarak bu düşüncesinden vazgeçirmek umudundayım...

Sevgili Asuman'cım, canım arkadaşım, değerli dostum. (Yani daha yazarımda:)
Bir karar vermişsin, bu kararına saygılıyım (saygılıyız). Sana seslenişim acizane kendi düşüncelerim.

Belki ileride ihtiyaç duyacağın, belkide pişman olacağın ''bu benim işte'' dediğimiz kendimizi kendimize ifade ettiğimiz, kendime ait bir oda olarak gördüğümüz blogunu kapatma derim.

Kepenkleri kapama arkadaşım. Bilirsin, eskiden bakkallar kapılarına ''bir saat sonra gelicem'' levhasını asar giderlerdi. Ne zaman gidersen git kapıdaki levhaya göre bir saat sonrasında geleceğini düşünürdün. Sende öyle yap arkadaşım...

Yorulmuşsundur yada geçici bir yılgınlık yaşıyorsundur, çok doğal. Yakında bir tatil yapacağını biliyorum, git, gez, düşün ve dön. Geldiğinde biz seni burada bekler olacağız, Döndüğünde yüreğin nerede gezinirse satırlarında orada buluş. Haftada bir olur, üç günde, beş günde. Yağmur gibi ol arkadaşım, bazen üstüste bazen arada bir. Ama damlaların eksilmesin şu sanal alemde...

Yine de son kararına dediğim gibi saygılıyım, son söz senin. Eğer yazıma cevap vermek istersen, blogunda ''bir saat sonra gelicem'' levhasını as yada hiç cevap vermeden kepenklerini kapa. (yani kepenk işinide için elverirse yap bakalım:)))

Dostluk adına...

SARGIN

2011-09-17T00:51:00.003+03:00

Eylül en sevdiğim aydır
ama sen gitmek için Eylül'ü seçtin.

Okulların açıldığı ilk gün ne çok sevinirdim
ama sen gitmek için o günü seçtin.

Doğduğun günü tam bilmez
''Eylül'ün bir günü işte'' derdin.

Ben kırkdokuz yılın 17 Eylül gününü
takvimlerden sildim
''Eylül'ün bir günü işte diyorum.

Şimdi nerdesin bilmiyorum
ama beni duyduğunu biliyorum.

Bak haykırıyorum duy sesimi duy annem
seni çok seviyorum...

ULAŞIMI EN YAKIN KAPIDIR KOMŞU KAPISI !!!

2011-09-08T00:18:00.009+03:00

Geride bıraktığımız hafta sonu davul-zurna eşliğinde iki gelin bir asker uğurladık sokağımızdan. Gelinlerimize bir ömür boyu mutluluklar, askere giden oğlumuza da hayırlı tezkereler diledik.
Kendi kendimize, yani eşimle ben, otuduğumuz yerden.

Davul-zurna sesine çıktık cama, gelinleri gördük bembeyaz gelinlikleri içinde. İlk gün bir gelinimiz yanımızdaki binadan, ertesi gün giden gelinimiz ise karşımızdaki binadan çıktı. Gelinleri almaya gelen damatlar ve yakınları eşliğinde süslü gelin arabalarına binip gittiler.

Askerimiz çaprazımızdaki binanın delikanlısı, (olmalı ki) bayraklarla arkadaşları gelip aldı, arkasından davul-zurna çalındı, yakınlarının ellerinde mendiller, gözlerinde yaşlar vardı. Anacığıydı en çok ağlayan, iki koluna girenler teselli etmeye çalışıyorlardı.

''En büyük asker bizim asker'' sesleri de gelin arabalarının ''geldik aldık, götürüyoruz'' diyen kornaları gibi gittikçe uzaklaştı. Sonra sokağımız da eskisi gibi geçen arabaların gürültülü sessizliğine döndü.

Camlara çıkanlar içeri girdi, kimisi televizyonun karşısına, kimisi yarım bıraltığı işinin devamına, kimisi de benim gibi bilgisayarın başına geçti...

Altı yaşlarındaydım sanırım, karşı komşumuz Emin amca felç geçirmişti. Felç nedir o zamanlar bilmiyorduk ki, biz çocuklar için Emin amca hastalanmıştı. Sokağımızın Emin amcası eşi Asiye teyze ile yanlız yaşarlardı ama o zamanlar hiç kimse yanlız değildi. Emin amcanın hastalandığında bütün sokağımız o evde ve Asiye teyzenin yanındaydı. Hiç yanlız kalmadılar ne o gün ne de sonraki günler. Günlerce evlerimizde radyolar açılmadı, biz çocuklara sokakta oynarken sessiz olmamız için sıkı sıkı tembih edildi.
Her gün çağrılmadan semtimizin doktoru elindeki siyah çantayla geliyor, iğneci uğrayarak iğnesini yapıyordu. Emin amcanın devamlı oturduğu camın önünde tekrar görünmesine kadar evlerinin kapısı hiç kapanmadı.

Daha sonraki yıllarda Ayten ablanın annesi camdan düştüğünde sokağımız yine bir ev gibi olmuştu. Köşe başındaki ahşap evde otururlardı Ayten abla ile annesi. Semtimizin en güzel kızı Ayten ablanın camdaki sardunyalarına su veren annesi ahşap çerçeve ve sardunyalarla birlikte ikinci kattan yere düşmüştü. Hastahane, ambulans, doktor olmuşmuydu şu anda hiç hatırlamıyorum da çok iyi hatırladığım tüm sokak sakinleri tanıdık imkanlarını kullanmış, en iyi kırıkçıyı bulmuşlardı. Bizim zamanımızda kırılan kemikleri alçıya alma işlemine güvenilmez kırıkçılara emanet edilirdi. Kırıkçılar incecik çıraları ve sargı bezi yerine geçen eski çarşafları kullanırlardı kırıkların tedavisinde. Asiye teyzeynin tüm kırıklarını bu durumda sarıp sarmalamışlar yatağına yatırmışlardı. Geceleri yada uyku esnasında bilinçsiz kıpırdama olmasın diye nöbet tutuldu, bu nöbetleri değiştire değiştire tutan yine komşularımızdı. Asiye teyzenin de kapısı aylarca açık kaldı ve Ayten abla hiç yanlız olmadı.

Annemin aylarca çektiği acıyı geceyse yanan ışıkları ile, kapımızın her an çalınışıyla acıya iştirak vardı. Annem bizleri erken terkettiğinde tüm sokağın kapıları yine açıktı. Günlerce evimize tepsilerle yemekler geldi, öyle ki yemek yemek ızdırap olan evde gelen yemekleri geri çevirmek ayıp olur diye evdeki yakınlarımız komşularımıza birlikte yemeği teklif etmeye başladılar. Tüm sokağımız öksüzlüğümüzü paylaşmak için hep evimizdelerdi.

Arkadaşım Hatice'nin ablasının düğün öncesi çeyizleri tüm evlerde yıkandı, sokağımızın tüm bahçeleri misler gibi sabun kokan patiska çarşaflar, incecik dantellerle dolmuştu. Yine tüm bu çeyizler her evde ayrı ayrı ütülendi, bohçalandı, kurele bağlanarak gelin evine gönderildi.

Arka sokağımızda başlayan yangın onbir ahşap evi kül ettiğinde de tüm kapılar yine açıktı. Mağdur olan hiç bir komşumuz afet çadırlarına muhtaç olmadan yeni düzenlerini komşu desteklerinle yeniden kurdu...

Yeni kurulan aile hekimliği yürürlüğe girdiği zaman ilaç yazdırmaya gittiğimizde kaydımızın bir düzensizlik sonucunda kayıtlara geçmediğini öğrendik. Bilgisayarlarda kopmalar olduğunu söyleyen doktorumuz bizden adres istedi. Adres ve kimliklerimizin ibrazı ile ''bu kayıtlar bizde yok, bir yanlışlık var'' dendi.
iki yılan fazladır oturduğumuz evimizde muhtar kayıtlarımız tabi ki vardı ve bu belgeler ile yeni kayıt yapılacaktı. Kayıt yapacak bayan doktorumuz yine bir yanlışlık olmasın diye bizden komşularımızın isim ve soyadlarını istedi. Tek verebildiğimiz bina görevlisinin adı ile kaçıncı katta oturduğunu bilmediğimiz bir isimdi. Eşimle birbirimize baktık ve yalan beyan ediyormuş gibi çok utandık, duyduğumuz bir iki isim daha geveledik, sağlıksızca...

Aslında utandığımız ne doktordu ne de yardımcısıydı, biz insanlığımızdan, insanlıktan, dostlukta-komşulukta geldiğimiz yerden utandık.
Çok acıdır ki asansörde veya kapı sahanlığında verdiğimiz selam haricinde komşuluk ilişkisi kalmamış olduğunu bir kez daha anladık.

Kimsenin kimseye bir kahveye bile gitmediği binada tek komşuluk üst kata oturan Ayşe Hanımın bana ulaşan ayak sesleri. Ulaşabileceğim en yakın kapı olan yan dairemin tek komşuluğu kapı anahtarının sesi.
Komşularımı tanıma açısından tek yapabildiğim ise girişteki ilan panosundaki aidat listesi...

HAYAT HEP SONBAHAR OLSA

2011-09-03T22:52:00.007+03:00

En güzel mevsimdir sonbahar, en güzel aydır eylül. Aslında her mevsimin, her ayın kendine özgü güzelliği vardır da, sonbahar ve ilk ayı olan eylül çoğumuz için bir başka güzellik taşır. Tatlı bir hüznü vardır sonbaharın, yazın bunaltıcı sıcakları sonrası tatlı bir serinliğe kavuşmanın rahatlatıcı duygusu, rüzgarların hafiften kendini göstermesinin huzuru çok güzeldir...

Doğanın kışa hazırlanışını gözlemlemek ayrı bir zevkdir, doğanın bizlere sunduğu renk cümbüşü gözlerimizi kamaştırır. Ağaçların, kışın bedeninde besleyeceği yeni fideleri için dallarında temizlik yapmasının burukluğunu yaşasakta doğanın muhteşemliğini yaşarız Sonbaharda...

Eylül ayı sanki hayatımızı düzene sokmak için vardır, yeni başlangıçlardır. Her çocuk eylül ayında bir yaş daha büyür, yeni bir ders yılı yeni bir yaştır onlar için. Öğretmenlerde yeni bir dönem için hazırlanırlar, iş hayatımızda, yaz başında gevşeyen işlerimizi daha sağlıklı bir şekilde topladığımız aydır Eylül, evlerde yapılan kış temizliği zevk vermesede çıkardığımız sonbahar giysilerimizi özlediğimizi görürüz. Benim için herşeyden önce balık mevsiminin başlamasıdır. Yeni yayın dönemidir, Tv.larda bayat programların yenilenmesidir. Özlenen dost sohbetleridir, yazın aranan soğuk içeceklerin yerine ikindi çaylarıdır. Yaz tatili telaşının bitmesi, toplanan enerjinin yayılmasıdır. Tiyatro, sinema, kültür zamanıdır, yağmur olmaya hazırlanan bembeyaz bulutlardır, gökyüzünü süsleyen rengarenk uçurtmalardır...

Bitmeye hazırlanan bir yılın son mevsimidir, yakalamaya çalıştığımız son yaşanmışlıklardır...

Yaşamda öyle değilmidir?
İlkbaharın çoşkusunu geride bırakmış, yazın telaşını bitirmiş ''unumu eledim, eleğimi astım'' misali gibidir yaşamın Sonbaharı'da.
Tatlı hüznü yanında tatlı başlangıçları vardır. Özgürlük bir başka yaşanır, daha çok zamana sahip olmak yeni uğraşılara yöneltir, yaşama yeni düzen verilir. Daha duru yaşamaktır hayatı, kah bulutlarla birlikte yağmura arkadaş, kah uçurtmaların renkli çoşkusuna sarılmaktır. Her mevsimini doya doya yaşadığın doğa ile içiçe olmak bütünleşmektir...

Yaşamın sonbaharı, geride kalan bebeklere bir kuşak sonrası yeniden sahip olmaktır, ailenin büyümesi-sevgilerin çoğalmasıdır, yaşanılan güzel günleri anılara depolamaktır, kaybolan canlılık-görünüm-zihinsel keskinlik-refleksler azalsa bile peşinden koşulan mutluluğu yakalamaktır...

Herkesin bu mutluluğu yakalaması dileklerimle sevgiler...

ÇİFTE BAYRAMIMIZ

2011-08-29T00:37:00.012+03:00

Bir Ağustos ayı daha bitti, bir ramazan ve bir yaz mevsimi daha. Sonbaharın ilk günleri yaşayacağımız bir bayram var önümüzde ve iki bayram arası bir sonbahar. Tüm hızınla oda gelip geçecek anlaşılan...

Gittikçe buruklaşan bayramlar her yıl daha bir arayış içinde çıkıyor karşıma. Geçmişinden kopamayan çok kişi gibi benimde birkaç yıl öncesine kadar söylediğim ''nerede o eski bayramlar'' söylemi bir yerden sonra çok anlamsız gelmeye başladı.

Ne o yani! şimdi Örtmen Feridanım Teyze bir köşesi işli poplin mendil ve içine konulmuş bir çikolata verse bayram mutluluğunu mu yakalayacağım yada kırmızı rugan ayakkabılarım, içine giydiğim ponponlu beyaz çorabım ile kabarık etekli elbisemle babamın veya annemin elinden tutmuş, seke seke bayram gezmesine gittiğim zamanındaki heyecanımı yaşayacağım.
Yada, boynu bükük bayramların gelmesine kızdığım zamanlarda en küçük kardeşime bayram coşkusu yaşatmak için kızgınlığımı bayram tatlıların içine saklladığım bayram günlerini mi arıyacağım. (Şimdi öyle bir kardeşim bile yok)

Çalıştığım günlerin gecelerinde kızlarıma hevesle dikdiğim bayram giysilerinin, bayram sabahındaki sevinçlerini nasıl toplayabilirim zamanın içinden. Bayramın sonuna gelen hafta sonunun, çocuklarımla daha fazla vakit geçirmek keyfini bulabilirmiyim? ki ''nerede o eski bayramlar'' diyebileyim.

Bayramların hiçbir suçu yok, bayramlar hep aynı eski bayramlar, değişen bizleriz, değişen zaman, değişen yaşam. Bayram mutluluğunu yaşadığın zaman içinde yakalamak belkide bütün mesele. Doya doya yaşamak, bir daha gelmeyeceğini bilerek yaşamak, anılarımıza tat bırakacak şekilde yaşamak.

Benim için şimdi bayramlar, dedelerinin torunlarımıza verdiği harçlıkların onların gülen gözlerindeki ışıdayan sevinci, onlar için kurulan bayram sofraları, onlarla hep birlikte gidilecek geziler, küçücük yüreklerine geleceğe bayram anısı bırakma duygusu, coşkuları, kahkahaları.

TÜM DOSTLARIMIN, BLOGUMA YOLU DÜŞEN YOLCULARIN VE TÜM İSLAM ALEMİNİN ŞEKER BAYRAMINI VE ''NE MUTLU TÜRKÜM'' DİYENLERİN 30 AĞUSTOS ZAFER BAYRAMIMIZI EN İÇTEN DİLEKLERİMLE KUTLAR, MUTLULUĞU BULUNDUKLARI ZAMANIN İÇİNDE EN GÜZEL ANILARLA DOLU DOLU YAŞAMASINI TEMENNİ EDERİM. İYİ BAYRAMLAR

Sevgilerimle...

BAYRAM MENÜSÜ

2011-08-23T22:36:00.015+03:00

Mantar çorbası

Keşkek

Zeytinyağlı biber dolması

Şakşuka

Kıymalı su böreği

Cevizli kadayıf

Fotoğraflar: Görsel alıntıdır

Fotoğrafta göründükleri gibi enfes olabilir mi? Sanırım becerebilirim...

Bayrama bir hafta var, eh benim gibi ağır biri için ancak yetişir. Önce menü yapmalıyım ki! en düşündüren tarafı da budur. Üç aşağı beş yukarı aynıdır yapılanlar ama en azından şekillenir de işin yarısı bitmiş olur:)

Geleneklerimiz özel kılar bayram yemeklerini, tadı, hazırlanması, sunumu bir başka olur. Ziyaretçilerin sevgisini saklar içinde...

Menü çekici geldiyse, buyrun beklerim. Açık adresim aşağıdadır...

Efendim! aslında konumuz ne yemek nede tarifleri. Herkes tarafından bilinen, yapılan, olmadı tarifini bir tıkla alacak binlerce site var.

Konumuz ''Keşkek''
Keşkek'le tanışmam evliliğimin ilk yıllarına rastlar. Keşkek bir yöre yemeği olduğundan, yöresiz olan ben keşkeği ne bilirdim ne de görmüştüm. Bir bayram günü tanıştım kendisinle, o bana baktı ben ona. Adı bile garip geldi ''pişman olmuş gibi birşey'' dedim. Görünümü çekmedi önceleri, israr falan yedim. Yemez olaydım, sonraları rüyama bile girmişti. Gençlik, iş güç, unutuldu gitti, ta ki bir sonraki bayrama kadar. İlk tanıştığımda kurban bayramı olması nedeniyle etli yapılmıştı, on ay sonraki ramazan bayramında bu sefer tavuklu olanınla tanıştım...

Eşimin annesi nedense sadece bayramlarda yapıyor, bayram yemeği deniyordu. Yörelerine göre bayram keşkeksiz olmazsa olmazlarıydı. ''Neden sadece bayramlarda'' soruma ''zor'' cevabını alıyordum. Kocaman kazan gibi tencereleri, tencereye uygun koca tahta kaşıkları gördükçe yapmak için yanınan bile geçemeyeceğimi düşündüm. ''Zor'' dediler ya! Çok uğraşısı varmış, altı çabuk tutarmış, devamlı karıştırmak etini buğdaya yedirmek gerekliymiş falan filan. Sevsekte bayram yemeği işte, bayramı bekle ye...

Çocuklarımda çok sevmişlerdi, önceleri onlarda bayram yemeği olarak alıştılar ama bu bana göre değildi .Çocuklarım çok sevdiyse keşkek bayram yemeği olarak kalmamalıydı. Nasıl yapıldığını az çok bilsemde tam tarif istediğimde '' zordur yapamazsın'' cevabı beni kızdırdı, ''en azından denerim'' dedim ve zorla uyduruk bir tarif aldım. O zamanlar internet yok ki bir tıkla bin tarif olsun.
Efendim, ne zor nede uğraşısı çok, tabi her yemek gibi zaman alıyor, hepsi bu.

Hem sırf bayramlarda değil canımızın istediği zamanlarda yaptım, yapıyorum.

Tanıdığımız herkesten de güzel yaptım. Ben değil eşim söylüyor:)

Tanışmayan, denemek isteyen herkese tavsiye ederim...

Adres:
Sevgi Bulvarı
Dost sokağı
Gönül apt.
7/24

Sevgilerimle...

BUGÜN BİZİM EVDE DE KAVGA VARDI !!!

2011-08-21T20:53:00.005+03:00

"Şunları bir araya toplayayım. Bir güzel muhabbet edelim" diye düşündüm.

Mutfak işinden de anlarım.

Donattım sofrayı.

Bayağı uğraştım.

Hepsinin ayrı ayrı ne yemekten, ne içmekten hoşlandığını iyi bilirim. Bayağı da para gitti.

Birinin yediğini öbürü yemez.

Ötekinin içtiğini beriki içmez.

Dört kişilik sofra kurdum.

Mumları da yaktım.

Bak hepsi Erick Satie severdi.

Hatırladım.

Müziği de ayarladım.

Geldiler.

20 yaşımda ben,

35 yaşımda ben,

40 yaşımda ben ve

bugünkü ben dördümüz.

Birden 20 yaşımı 35 yaşımın karşısına oturttum.

40 yaşımın karşısına da ben geçtim.

yirmi yaşım otuz beş yaşımı tutucu buldu.

Kırk yaşım ikisinin de salak olduğunu söyledi.

Yatıştırayım dedim.

"Sen karışma moruk" dediler. Büyük hır çıktı.

Komşular alttan üstten duvarlara vurdular.

Yirmi yaşım kırk yaşıma bardak attı.

Evin de içine ettiler.

Bende kabahat.

Ne çağırıyorsun tanımadığın adamları evine ...

CAN YÜCEL

TATİLİN AÇILIMI TEMBELLİK (Mİ?)

2011-08-09T01:09:00.013+03:00

''Tatil'' denince artık benim de düşündüğüm gerçek dinlenme olmalı diyorum, ''artık'' dememdeki sebep biz emekliler olarak zaten tatildeyiz diye düşünülür ya! yani en azından emekli olmadan önce ''oh emekli olunca 365 gün tatil ne güzel'' diye en önce ben düşünürdüm. Öyle değilmiş, şehrin göbeğinde yine de yaşamın tüm zorlukları çalışıp çalışmamayı pek farkettirmiyormuş...

GEZİ GÜNLÜĞÜ (2)
Bayan pansiyon sahibimiz bizi tüm içtenliğinle karşıladı, sarılıp öpüştük, elleriyle bavullarımızı alıp bizi odamıza yerleştirdi. Oysa üç kere telefonda rezervasyon ve bazı bilgiler için görüşmüştük. Ama karşılama dostluk çok eskiye dayanıyormuş gibiydi. Doğru yere geldiğimize hemen o zaman inandım, sonrasında tanıdıkça köyün gerçek yerlilerinin çok içten ve göründükleri gibi kişiler olduğunu anladım.

Deniz, bahçe, oda; araları üçer adım olması ve köyün sakinliği tam düşündüğümüz tatil seçeneğiydi. Tatilimizi geçireceğimiz yerin tertemiz ve klimasıyla ferahlamış olması bana en lüks daireden daha değerli geldi. Yerden tavana hem pencere hem kapı vazifesi gören büyük camın önünde uzanan deniz manzarasında sanki denizin içinde gibiydik. Karşımızda dağ ve hatta dağlar, dağlar vardı.

Deniz etrafı dağlarla sarılı olması nedeniyle aynen bir göl manzarasını andırıyor, gizli geçit gibi görünmez bağazı akdenizin sularına açılıyor ama bunu sahilden görme imkanı yok.

Sadece tepelerde bulunan evler muhteşem boğaz manzarasına hakim. Koy olmasına karşın deniz çok temiz ve berrak, kıyıda denizin en ince kumu ve çakıl tanesi bile görülüyor, daha açıklarında derinlikler mavi berrak su gibi. Balıklar denize girenlerle arkadaş olmuş, ayakların aralarından süzülüyor, kah kaçıyor kah ayaklara dolanıyorlar...

Köyde fazla anahtar,kapı,kilit sorunu yok, bugüne kadar hiç hırsızlık ve kavga olmamış meğer.
Köy bakkalları gelen taticiler için bile fazla değişikliğe uğramamış ama satılacak mallar bir tatilcinin her ihtiyacını karşılayacak şekle dönüşmüş. Köyün içindeki kahve ise sabah çok erken bir saate açıyor ve mis gibi çayını demliyerek müşterisini bekliyor.

Köyün tertemiz havası sayesinde sabah erkenden kalkmak, günü değerlendirme açısından tatili uzatmak gibi düşünerek sabahın erken saatinde köye gazete almaya gitmek ve köy kahvesinde sabahın ilk çayını içmek ikimizide çok mutlu ediyordu. Kahvaltıya kadar denize girip yüzmek sonra dönüp gazete okumak ve hazır bir kahvaltıya oturmak herhalde düşündüğüm tatil şeklinin en güzel tarafıydı. Hele sonrası! kitap, salıncak ve kahve:)

Tatilimiz çok sıcak bir zamana geldi ve köyde de hava gerçekten çok sıcaktı ama havasında nem bulunmayan bu güzel köyde, evdeyken elimden eksik etmediğim kağıt havluma hiç ihtiyacım olmadı. Yine de öğlen sıcaklarını ikindi deniz zamanına kadar serin odamızda biraz uyku biraz kitap ile verandada (çok yorularak kendimiz yaptığımız:) kahve ile geçirdik...

Selimiye köyünün sahili boydan boya pansiyon, apart, motel görümünde olsada hiç yüksek bina yok. Tüm pansiyonların yada apartların denizle aralarında sadece bol ağaçlı bahçeleri var. Ağaç altında otururken canın deniz istese yüz gel yine otur:))

Bütün gün köyün içinde ve sahilinde gravatıyla gezinen muhtarı olan, sahilindeki ilkokulunu yazın öğretmenlere tatil kampı yapan bu köye yürekten talibim ben...

DENİZ SUYU TÜKENİR Mİ?

2011-08-07T00:26:00.006+03:00

'' Son demler bunlar.''
'' Yaşamak değil, yaşadım diyebilmek için.''

GEZİ GÜNLÜĞÜ (1)
Verandaya çıktığımda ilk gördüğüm muhteşem denizden kova kova deniz suyu alıp sıcaktan kavrulan betonlara döken genç bir çocuktu. Aniden herşey gibi denizin de tüketilme korkusu girdi yüreğime. Sonra kendime gelip gülümseyerek ''deniz bu, hiç üç kovayla tükenir mi?'' dedim.

Uykusuz geçen bir geceden sonra, yol yorgunu olarak tatil yerimize vardığımızda dinlenmek ve öğlen sıcağını geçirmek için hemen yatmış, yarı uyku ile yarı uyanık geçen bir saatin sonunda heyecanla etrafı görmek amacıyla pansiyonun varendasına çıktığımda bile neredeyse daha ayakta uyumaktaydım. Ama gördüğüm muhteşem bir deniz manzarası ve etrafımı dörtbir yerden saran dağlar burada bulunduğum sürece uykuyla vakit geçirmemem gerektiğini söylüyordu sanki...

Mayıs ayı sonunda Haziran ayı için aldığımız uçak biletlerini eşimin ani rahatsızlığı nedeniyle bir kere ertelemek, tahlil ve kontrollerin bitmemesi üzerine bu seferde açığa almamız gerekti. Bu arada tam ne tür bir tatil, yada gitme düşüncesinde olduğumuz yer konusunda kararsızlık yaşarken ertelenen tatil planı araya giren zamanda bizi araştırmaya yönlendirdi.

Araştırmam neredeyse bir ayı aştı, internette Ege'nin kuzeyinden başlayıp güneyine kadar adım adım gezdim. Bu arada Ege'nin tüm koylarını ezberledim diyebilirim. Neredeyse umutsuzluğa kapılmak üzereydim, çünkü çok şey istiyordum ve istediklerim bir araya gelmesi imkansız gibi gözüküyordu. Facebook'da tüm arkadaşlardan yardım bile istedim. ''Önü deniz, arkası dağ, yeşillikler içinde, sakin, sessiz, bahçesi olan, ucuz, temiz bir yer önerenin kölesi olurum.'' demiştim;...

Beş yıldızlı oteller, üç yıldızlı moteller, tatil köyleri falan zaten bütçemi çok aşar, amma bütçem müsaade etse bile hiç sevmem, askeri kışla gibi gelir bana. Üstüste yığılma kavisli beton bir bina, birbirinin benzeri yüzlerce balkonun havuza dönük soğuk görünümü, bakımlı ama yapay gibi duran yeşillik, gün içinde yüzlerce insanın sınırları olan havuzun içinde debelenmeleri, önünde uzayan muhteşem denizin (bir tek o gerçektir) plaj kumunda yanyana dizilmiş samimi olmak zorunda bırakılan şezlongları, sabahın köründe yer kapma kaygısı. Yemek vakitlerinin belirli zamana sıkıştırılması, ne kadar çeşit olursa olsun ne yemek istediğinin başkaları tarafından menülendirilmesi, kışlık yiyeceklerini bedenlerine depolayanların yarışı ve gürültü.
Arayışlarımda promosyonları bile olsa bu yerler yoktu. Apart'ta istemiyordum, bir evden çıkıp başka bir eve girmek ve hele hele bu evde de bir mutfağın bulunması beni bunaltabilirdi. Aslında kendi pişirdiğini yemek güzel görünse bile bu yıl salon, oda, mutfak üçlüsüne tahammülüm yoktu. Düşündüğümüz tatil; deniz, kitap, bahçe üçlemesinden oluşmalıydı...

''Hayat gezince güzel'' Fatih Türkmenoğlu'nun CNN de yaptığı programla tatilimiz şekillendi. Daha önce gösterilen bir gezi programını sanki bize yön vermek ister gibi tekrarı çıktı karşımıza. Marmaris'e bağlı köylerini geziyordu, Bozburun ve Selimiye köylerini tanıtırken sanki bize de ''buraya gelin'' der gibiydi. Ve internet sitesindeki yazısı ile kararımıza nokta koydu.

''Aklım Selimiye'de kaldı
Selimiye, Marmaris’in en güzel koyu bence. Denizin yanında bir kahvehane, ayaklar suda, üzerimde üzüm salkımının gölgesi. Kâh bir üzüm atarım ağzıma kâh ahşap iskemleden kaykılır, hızlıca denize atlayıp çıkarım. Yok yok; ben burada kesin aklımı kaçırırım!''

Gideceğimiz yer artık belliydi. Marmaris Selimiye köyü..

PEMBE PABUÇLAR

2011-07-06T19:20:00.009+03:00

Hülya!
Onbir kardeşten sadece birisi.
Doğduğu günden beri ayakkabısı olmayan Hülya dört yaşındaki masumiyetinin hayallerini bir çift pembe pabuça sığdırmış...

Adanada yaşayan ailesi ile yoksulluğun sınırında bile diyemeyeceğimiz yoklukla yaşayan Hülya'nın ve kardeşlerinin güzelliği, masumiyetleri, bir o kadar da biz de bu vatanın çocuklarıyız dedirten fotoğrafları gazetelerde ve internet sitelerinde yayımlandığında çok kimse gözyaşlarını tutamamıştır eminim. Onbir kardeşten sadece en büyük ablanın ayağında terlik var, diğer on kardeş doğdukları günden beri ayakları çıplak dolaşmakta. Asgari ücretli babanın getirdiği ile karınlarının da ne kadar çıplak olduğunu yazmaya, yayımlamaya gerek kalmamış anlaşılan...

Güzelliği ile herkesi büyüleyen Hülya'nın Pembe ayakkabı hayalleri haberin hemen arkasından çalındı!!!

İlk haberin arkasından çıkan ikinci bir haber beni ikinci kez daha bir kahretti...

Hülya'nın pembe ayakkabı hayallerine yüzlerce hayırseverden binlerce ayakkabı ve aileye maddi yardım ve büyüyen Türkiyemiz (!) bakanlıklarından da destek (vaadi )geldi.

Ammaa! Hülya'ya ilk ayakkabıyı Sosyal Hizmetler Müdürlüğü uzmanları (şimdiye kadar neredelerse) götürdü.

Ancak hayallerindeki pembe pabuç yerine Temmuz ayında kavuştuğu kışlık siyah ayakkabı Hülya'nın hayallerinin çalınması demekti. Hayallerini yardımseverlerden gelecek pembe ayakkabılara erteleyen Hülya'yı ayaklarına kışlık siyah ayakkabı ve üzerine yazlık giysi giydiren yetkililer onun birde fotoğrafını çekip görsel ve yazılı basına gönderip ayıplarını örtmeye çalıştılar...

Hülya! kardeşleri ve daha binlerce Hülya'lar bu vatanın çocukları. Onlar dünyaya gelmelerinden asla sorumlu değiller ama doğdukları topraktaki yetkililer onlara bakmak, yedirmek, barındırmak ve geleceklerini kurmakla sorumludurlar. Onlar bu vatanın gelecek kuşakları, onları ne kadar sahiplenirsek geleceğimizi o kadar sağlam temeller üzerine kurarız.

Dünyanın tek gerçeği, yalansız masumiyetin sahipleri; yumuşacık sertleşmemiş yüreklerdir çocuklar, çocuklarımız!!!

BU GÜNLER GÜZEL GÜNLER

2011-06-28T23:30:00.006+03:00

Güzel gün ve güzel günler...
'Bu güzel güne-günlere tarih düşmek gerek' diye düşündüm...

Prensesim ikinci sınıfını da başarıyla bitirdi, artık üçüncü sınıf öğrencisi. Önümüzdeki ders yılını da başarılarla geçireceğine eminim. Bu yıl son derece disiplinli ve başarılı bir yıl geçirdi, genel sınavlarda (SBS) Türkiye birinciliği de dahil olmak üzere hep ilk üçlerde olarak güzel dereceler elde etti. Okulunun yanı sıra Kadıköy Belediyesi'nin piyano kurslarına devam etti ve orada da çok başarılı oldu. Piyano öğretmeninin yönlendirmesi ile de ailece çok istenilen Konservatuar sınavlarına girdi. Birinci sınavı başarıyla atlattı ve ikinci sınavda başarısını perçinleyerek beşyüz kişi içinden alınacak olan beş kişiden biri oldu. Prensesim artık Üniversiteye ilk adımla yarı zamanlı konservatuar piyano öğrencisi...

Annesi, babası ve kardeşiyle tatilde olan Prensesimi bugün yeni ek okuluna anane olarak ben kayıt ettirdim. Bu güzel görev bana düştüğü için de çok mutlu oldum. Gerçi "velisi ben olacağım" dediğimde annesi hemen elime kendi kimliğini sıkıştırdı ya:))

Uzun süre olmuş okul kapılarında, kayıt sıralarında beklemeyeli, çok heyecanlandım, çooook gerilere gittim. Heyecanlı ve bir o kadar da güzel (miş). Anadolulisesi sınavlarını, üniversite sınavlarını, kayıtlarını bir zamanlar çifter çifter yaşamıştım ama meğer sadece anılar kalıyormuş bugüne, heyecanlar an'lara mahsusmuş...

Bu da Tontişim, 'o' da eğitim hayatına ana sınıfı olarak adımını attı dün. Okulunu seçti ve annesi kaydını yaptırdı. Öyle "ben istedim sen gidiceksin" değil, kendi istediği okul olmalıydı gideceği. Seçenekleri sundu anne-babası ve kendisi görmek, ondan sonra karar vermek istediğini söyledi. Okulları gezdi ve Acıbadem İstek okulunu beğenerek tercih etti:))

Canım benim, canım tontişim başarılı olacağına eminim, bunu yuva sıralarında yeterince gösterdin. Ha! bide kurduğun akıl almaz cümlelerle, cevap veremez duruma düştüğümüz sorularınla, tadına varılmaz dillerinle, satrançda kazandığın birincilik madalyanla...

Bu güzel günleri bize yaşattığınız için çok mutluyuz, yeni yaşamınızda başarılar Prensesim, başarılar Tontişim...

DÜNYA ÇEVRE GÜNÜ

2011-06-05T22:14:00.005+03:00

1972 yılında İsveç’in Stockholm kentinde yapılan Birleşmiş Milletler Çevre Konferansında alınan bir kararla, 5 Haziran günü Dünya Çevre Günü olarak kabul edildi.

Bugün ağaç dikmeliydik, bugün toprakla oynamalıydık, bugün çevremizi temizlemek için yeşil alanlara koşmalıydık ammaa yeşilin ve mavinin sonsuz özgürlük olduğunu anlamayan insanların bugünün değerini anlamasını bekleyemeyiz.
Bu gün havanın tüm yutta açık ve güzel olmasından dolayı aileler çevre bayramını kutlamak için değil de piknik yapmak ve çevreyi piknik artıklarıyla kirletmek için koştular parklara, ormanlara.

Bütün ulusların ortak sorunu olan çevre kirlenmesi, doğanın yok olmasının yanısıra sağlığımızı ve gelecek kuşakların yaşam şartlarını tehdit eder hale geldi. Sorumsuzlukla umursamadıklarımızın başında sanayi atıkları, yakıt gazları, plastik ürünler, atık yağlar, çöpler ve atıldığı yerde 100 m2 alanı felç eden piller ile amaçsızca kullanılan baz istasyonları var.

Hani çok güzel ve anlamlı bir söz vardır 'bize bu dünya babamızdan miras kalmadı, biz bu dünyayı çocuklarımızdan ödünç aldık' demişler ya! işte bu söze sahip olmak doğaya sahip olmaktır.
Bu dünya tüm canlıların, canlı demek devam eden yaşam demektir, canlı demek gelecek kuşaklar demektir.

Doğa ve canlı yaşama zarar veren tüm yatırımların durdurulması için 'Anadolu'yu vermeyeceğiz, nehirlerimiz kurumasın' sloganıyla yola çıkan bir grup çevreci kırk gün yürüyerek seslerini duyurmak için Ankara'ya geldiler ve Ankara'nın içine alınmadılar. Siyasi değildi amaçları, provokasyon hiç değildi, istedikleri doğaya sahip çıkılmasına destek aramak gelecek kuşaklara yaşanabilir bir dünya bırakabilmekti.

Çevreyi ve doğayı korumak hepimizin vazifesidir, bu çok zor da değildir, doğayı evimiz gibi koruyabilmek ve evimize verdiğimiz önemi doğaya da göstermek, duyarlı olabilmek, en önemliside kendimize saygı duyabilmektir.

Herkese temiz bir çevrede, sağlıklı, mutlu canlılarla dolu bir yaşam dilerim...

ÜLKEMDE KADIN OLMAK

2011-05-29T22:53:00.007+03:00

Ara sıra kıyısından dokunsamda, rengini ortaya koyacak bir şekilde açık olarak bloguma siyaset bulaşırtmak hiç istemedim (di). Ama ülkemde bir yangın var, yangının içinde çocuklar var, yangının içinde kadınlar var, yangının içinde yurdum var, yangının içinde körpecik bebeklerin geleceği var...

Son günlerde yazmak isteksizliği duyuyorum, yazmak istiyorum yazmıyorum-yazamıyorum, ne yazarsam laylom geliyor bana, hep parmaklarım gidip aynı yerlere takılıyor. Okumakla geçiştirmek istiyorum yazma duygularımı, olmuyor. Kaçmak istedikce aynı yerlerde dolandığımı görüyorum, beynimdeki tokmak hiç durmadan sinirlerime saldırıyor. Acımasızca saldırıların karşısında bir boyun eğen de ben olmak istemiyorum, işte bunun için yazmak istiyorum. Siyaset olur (muş) mu? ondan da vazgeçtim. Gerçi beni kim duyar, kim görür yada görüşlerim neyi değiştirir? ki. Ama belki ben yazdıkça, paylaştıkca rahatlarım...

Değerli yazarımız Halide Edip Adıvar'ın "Vurun Kahpeye" sinde bıraktık ikinci sınıf vatandaşlığımızı, mücadelenin özgürlüğe açılan kapılarını gördük. Kurtuluş savaşı ülkemin kutuluşunun yanında kadınlarımızın da kurtuluşuydu. Başöğretmenimiz, yolundan asla ayrılmayacağımız ATATÜRK'ümüz insanın sınıfı olmadığını, tüm insanların aynı yaşam haklarına sahip olduğunu, eşitlikte kadın erkek ayrımının olmadığını öğretti bizlere. Toplumun bir parçası olan kadınların her alanda ileri bir seviyede olmasını için çıkan kanunlarla Türk kadınlarının iktisadi ve siyasal yaşama katılımlarının sağlanabilmesi açısından yapılan değişikliklerle her alanda kadının varlığının temelini attı. Medeni kanunla başlayan özgürlüğümüz seçme seçilme haklarımızla daha da perçinleşmiş ve Türk kadını layık olduğu değere kavuşmuştu. Kadınlara sağlanan bu özgürlük o yıllarda daha bir çok avrupa ülkelerinde bile bulunmazken Türk kadınına sağlanmış olmanın gururunu yaşıyorduk...

Birey olma hakımızı kullandık, okuma yazma öğrendik, okuduk, yüksek okullara gittik, meslek sahibi olduk, iş hayatına atıldık, her alanda biz de varız diyebilmek için evlerimizin dışında da gücümüze özgürlük gücünü katıp çalıştık. Eğitimlerimiz baba, abi, eş figürlerlerine karşı koruyucumuz oldu. Önderimiz ATATÜRK sayesinde kadınlarımız başını dik tutar oldu. Hiç birşeyden yılmadı kadınlarımız, erkeğine eş, yavrusuna ana, işine malik, evine direk oldu......... ta ki!!! 2000 yıllarına kadar...

1990 yıllarının sonlarına doğru bir takım karanlık güçlerin zayıf beyinlere saldırısı başladı, ilk aşama zayıf olduklarını düşünüp ve hatta bunu emin bir şekilde kabul ettikleri kadınlardı. Yetiştirdikleri bireyleri kadınların içine koydular, kutsal kitabımızın ayetlerini kendi yorumlarıyla aktardılar, korku imparatorluğu yarattılar. Tıpkı üfleyerek kulak yiyen fareler gibi usulca, acıtmadan, yavaş yavaş girdiler beyinlere. Kadına ikinci sınıf olduğunu eşitlik denen olgunun yanlış olduğunu "yanarsın, günahkar olma, yerin çocuklarını yanı, evin, evin direği erkeğin" sözlerini tüm damarlarına zikrettiler. Özgürlüğü gösterip "özgürsünüz" derken hep geriye çektiler...

Sonra kadına saldırı, şiddet başladı. Boşanmak istediğinde eşi tarafından öldürülen, cevap verdi diye eşinden acımasızca dayak yiyen, dekolteliği bahane edilip tecavüz edilen kadın sayısı gün geçtikçe arttı. Önüne geçilmesi çok zordu artık çünkü aleni aile danışmanı adı altında Üresin'ler yetiştirildi, daha geniş bir çevre ile daha geniş anlatımlarla kadına yerini hatırlattılar(!)
Aile danışmanı Üresin'in sözleri üzerine tüm köşe yazarlarımız yorumlarını yaptı, hepsini okudum. Yanlız tüm yazarlarımızın gözünden kaçan bir şey vardı ki! en önemlisi bir kadının ağzından söylenen bu sözlerin yüzdesi oldukça fazla erkeğin beynine yerleşmesiydi. Şakaya vuranların bile çoğunun bir nebze içine kadınının efendisi olduğu düşüncesi girmişti bile, istemeselerde(!) Dört eş alma, bunun resmi nikahla olma sözleri bana göre fasa fiso, orada asıl düşündürücü olan kadınlara aktarılan erkeğin onun efendisi olması, cevap verdiğinde şiddet görmesinin normal olması, erkeğine bakamıyorsa aldatılmasının kaçınılmazlığı, çocuklarını dövsen de seviyorsun ya ehh eşin hem döver hem sever söylemleriydi. Üresin istediği kadar söylesin, gündemi değiştirsin, köşelere söylem yaratsın, geçicidir mi! değil, konu çok derin ve vahimdir.
Çok değerli, bu ülkeye ve insanlığa hizmet veren cağdaş bir Türk doktorunun hasta yatağında evine girilip tüm geçmişine el konulması, değerli bir iş kadınımıza "pornocu" damgası yapıştırılması, değerli bir sanatçımıza "tüm gençlerimizin rüyalarını süslüyor" sözleriyle aşağılanması geldiğimiz noktayı gösteriyor. Ne yazıktır ki son yıllara kadar Cumhuriyet dönemimizde Türk kadını hiç bu kadar küçültülmemiş, hor görülmemiş ve aşağılanmamıştı...

MUCİZE İLAÇ (IM)

2011-05-15T02:41:00.002+03:00

Günlerdir kumanda panelim ile yorum hanelerinde köşe kapmaca oynuyordum. Blog dostlarım yazı üstüne yazı eklediklerini gördükçe bilgisayarımdan yada son zamanlarda telefon üstüne telefon edip "megabaytmı" her neyse internetin hızını arttırmak istediklerinde baş edemeyip bacılık ettiğimiz TTN'in iki katına çıkarması beklenen hızının hız kestiğinden şüphelenmeye başlamıştım. Acaba dedim benim şu mucize ilacım buna da bir care bulur mu? Bilemedim, hangi kısmına dökeyim ya da pamuğa batırıp neresini sileyim, suyla karıştırayım mı? yoksa sek'mi kullansam falan filan derken neyse dün akşamdan itibaren karşıma çıkan özür dileme yazısına son verip panelime girmeme müsaade ettiler...

Efendim! İnternetin ve çağdaş yaşam teknolojilerinin, kimyasal ürünlerin, bol keseden atılan reklamların ve yeni keşfedilmiş gibi yaygara kopartılarak poşete giren doğal otların olmadığı yıllarda yaşama dair bilgi birikimimizi büyüklerimizden, günlük gazetelerimizden, haftalık yada aylık dergilerimizden alırdık. Gazete, dergi, kitap üçgenimin okunma saatleri iş ve ev yaşamının yoğunluğundan genellikle işe gidiş-geliş vapur yolculuğumda olurdu. Sabahları günlük gazetemi, dönüşlerde kitap okur yada dergilerin yenisi çıkana kadar eskilerini hatim ederdim...

Böyle günlerden birinde "Elma sirkesi, cana can katan kokteyl" başlığı adı altında bir dergide karşıma çıkan bir sayfa dolusu sağlık yazısına rastladım. Elmanın ve sirkesinin faydalarını büyüklerimden bilmemin ötesinde bilmediklerimide yazıyordu. Dedim ya! teknoloji yok o yıllarda ki kopyala-yapıştır yap, wort dosyasında sakla. Eve gelince hemen kestim ve sağlık adı altında açtığım bir karton dosyaya yerleştirdim. O kadar içime sindirerek okumuşum ki! unutmam mümkün değil ama çok severdim ilerde gerekli olabilecek yazıları kesip saklamayı.
Ve halen elimin altındaki karton dosyalara bakıp okumayı internetten bakıp okumaktan daha çok severim...

İşte benim mucize ilacım o yıllardan bu yıllara kadar benimle geldi. Mutfağımda en çok kullandığım, birisi birşeyden yakındığında hemen tavsiye ettiğim, neredeyse ağrıyan yerlerime sürsem faydası olurmu diye düşündüğüm bildiğimiz elma sirkesi. Her markette kolayca bulunabilen, istediğin kadar kullan bütçeyi yormayan, hiçbir zararı olmayan elma sirkesi işte...

Ünlülerimize (!) binlerce lira kazandıran ün'lerine promosyon ün katan şampuan ve reklamlarının olmadığı yıllarda saçlarımızı yeşil yada halis beyaz sabunla yıkarlar son durulama suyuna da saçlarımız parlaklık kazansın diye sirke katarlardı. Sirke kokacağımızı hiç düşünmezdik, ya çocukluk yada hiç sirke kokmadığından. Çünkü sirke evlerde yapılırdı, yediğimiz elmaların kabuğu cam şişelerde su eşliğinde saklanır sirkeye dönüşülmesi beklenirdi. Halis sirke!
Gerçi şimdiki banyolarımızda hamam tası kullanmak yerine delikli süzgeçten akan suya sirke katma imkanı olmadığından saçımızın parlaklığından vazgeçtik. Tüm bilimsel kanıtı üzerindeki etiketinde yazılı, cicili bicili şampuanları hangisi saç dökmez, hangisi kepek yok eder, hangisi keçe gibi yapmaz diye her markayı deniyerek değiştire değiştire kullanmak zorunda kalıyoruz. Faydası çok olmasada kolaylığı bizi cezbediyor.

Yanlız, sirke kullanmanında kuralları var. Ağzında aft çıkan kızım telefonda "anne çok acıyor ne yapayım" diye sorduğunda "elma sirkesi yavrum" yanıtımda ya su katmasını söylemeyi unuttum ya da söyledim o anlamadı bilmiyorum ama sek sirkeyle ağzını gargara yaptığında yaralarının daha çok yanmasından daha sonraları "sirke" sözümden bile "bana birdaha sirke deme" demişti. Ama ben hala bu gibi durumlarda "sirke yavrum" demekten geri kalmıyorum. Sirke şişelerinin üzerinde kullanma talimatları olmadığından nerelerde su ile karıştırılacak nerelerde sek kullanılacak gibi soruları bu konuda ihtisas yapmış birine danışmakta fayda vardır...

Burada elma sirkesinin faydalarını tabi ki yazmayacağım. "Elma sirkenin faydaları" diye Google amcaya yazıldığında yüzlerce sayfada faydalarını anlatır, birde benimki girip yer işgal etmesin.
Ben, sadece mikrop kırma özelliği olan elma sirkesinin başta cilt için mükemmel bir leke giderici ve temizleyici olduğunu belirtmek istedim.

Sirkenin faydalarını çok yerde denedim, kullanıyorum, sonuç alıyorum ve gerçekten mucize diyorum...

ANNEME

2011-05-07T23:18:00.007+03:00

Seni özledim! yüzünü, ellerini, sesini, kokunu. Zamanla bu özlem azalır sanırdım, yarım asır geçti sensiz, yok annem yoook! aksine yıllar özlemin sadece yükünü aldı, acısı halen çok derin...

10 MAYIS 2008
"Bu genç kadın benim annemdi
Tanıyıp arkadaş olmaya fırsat bulamadığım
Sevgisine, anne demeye doyamadığım
Gittiği için yıllarca kızdığım
Yattığı yerde huzur bulsun diye
Her gün Allaha yalvardığım
ANNEM"

Demiştim
Bunları yazarken ağlıyordum annem
Ben dün de ağlamıştım ve yarın da ağlayacağım
Kızgınlığım, kırılganlığım saklı gözyaşlarımın içinde
Tüm acılarım için gözyaşlarım tükendi de
Bir tek senin için tükenmiyor annem
Bizi terkedişinin çaresizliğine
Kızmıyorum artık gittiğin için de
Güçsüzlüğün için de
Anılara döndüm yüzümü çok zamandır
Avunmalara sığındım, yokluğuna alıştım
Göremesemde seni her elimi uzattığımda
Varlığın vardı yanımda annem
Hani bir okul çıkışı, yetişemediğim bir vapur
İkinci vapurda iskelede görmüştüm seni
Merak ve heyecan gözlerine gizlenmişti ya
Sonra ben yıllarca vapur kaçırdım
İskelede yine beni beklersin diye annem
Yokluğunu hiç kabul etmedim, gidişindeki sessizliği
Pirinç karyolanın ucunda, yıllarca bekleyen geceliğin
Bir daha şarkılarını duyamamak, merdivende ki ayak seslerini
Dikiş makinanın gıcırtısı, ismime seslenişini
Senle birlikte tadını kaybeden un kurabiyeleri
Kısacıktı beraberliğimiz, anne nedir bilemedim
Anne diye seslenenleri hep acıyla izlerdim
Senin yokluğun bedenimde bir bütün oldu
Ben hep o bütünlüğe gizlendim annem
Ben artık acıyı sildim, sevgiye serdim yüreğimi
Sen güçsüzlüğü tercih edip, gücünün mirasınla
Anne oldum, ananne oldum görüyorsun belki annem
O güç ki bana bıraktığın
Ben yaşlanmayı seçtim annem
Gitme demiştim o gün sana gitme anne
Kardeşlerim çok küçük daha öksüzlüğe terketme
Son buruk gülüşün olmuştu "çok güçsüzüm" dü sözlerin
Kararını vermiştin gidecektin
Herkes ölümü yakıştıramazken kendine
Sen kendine yaşlanmayı yakıştıramadın annem
Şimdi tek bir gül toprağının üzerinde
Ak düşmemiş saçlarına, çizgisiz güzel yüzüne
Kırışmamış ellerinle
Sanki seninle yarışıyor annem.......

Annelere adanan bu güzel ve anlamlı günde tüm kadınlarımızın, blog dostlarımın, canım yavrularımın anneler günü kutlu olsun...

YAŞAMIN KIYISI

2011-04-30T01:37:00.005+03:00

Yaşamın kıyısı denilen yer;

Dünyaya gelme amacındaki vazifelerini yaptığına inandığında huzurlu...

Vazifelerinin karşıt görüş değerlerini düşündüğünde hüzünlü...

Üzdüklerim, kırdıklarım var mı? diye düşündüğünde dalgalı...

Üzüldüğün, kırıldığın anları düşündüğünde fırtınalı...

Daha yapmak istediklerini düşündüğünde telaşlı...

Sevdiklerinin varlığınla mutlu...

Kaybettiklerinin anılarıyla dolu dolu...

Keşkelerin, pişmanlıkların geride kalan sessizliğine iki damla yaşın esareti...

Her sabah güneşin doğuşu ilacının yanına umut azığı...

Ama illa ki!
Geçmişe arkanı dönemediysen, sırtında taşıdıysan onca yılı...
Bedenin yorgun, yüreğin yorgun, ruhun yorgun hem de çok yorgun...

İşte! öyle bir yerdir yaşamın kıyısı...

SEVİNİN KÜÇÜKLER - ÖVÜNÜN BÜYÜKLER

2011-04-23T01:01:00.007+03:00

23 NİSAN ULUSAL EGEMENLİK VE ÇOCUK BAYRAMI TÜM DÜNYA ÇOCUKLARINA KUTLU OLSUN...

Tertemiz yüreklerin, pırıl pırıl beyinlerin,
ışıl ışıl geleceklere ve nesiller boyu devam edecek 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramını kutlamaları dileğiyle...

...

YASAK MI? KURAL MI?

2011-04-21T02:36:00.005+03:00

"Yasak" sözcüğü Zeki Alasya-Metin Akpınar ikilisinin "Yasaklar" tiyatro oyununu hatırlatır bana. Ne kadar aklıma yer ettiyse her yasak sözcüğüyle mutlaka hatırlar ve acınacak hallerimize gülümserim.
80'li yılların başında "Devekuşu Kabare Tiyatrosu" nun yönetimini Haldun Taner'den devralan Zeki Alasya-Metin Akpınar ikilisi topluluğu aynı isim altında sürdürdü. Politik ve toplumsal taşlama oyunlarının serisinden (aklımda kaldı kadarıyla) ikincisi olan "yasaklar" da yasaklar ve yasaklar nasıl delinir'i güldürü ve taşlama olarak sergiledikleri müthiş bir tiyatro oyunuydu. İçimizden, içimizi, bizleri, bizlerden birisini segiledikleri oyun "Güleriz ağlanacak halimize" sözcüğünün tam anlamıydı.

Ne yazık ki! Kül-tür'ü tür'lere ayırdığımız kül'lerinde eşindiğimiz bugüne gelineceğini sezinlemiş olan ikili 90'lı yılların başında bir bir kapanan tiyatrolara dahil oldu...

"Yasak" olumsuz bir kavramdır,ilk bakışta hürriyeti ve özgürlüğü kısıtlama, faaliyetleri engelleme gibi görünsede kurala dönüştürülüp muhakkak yaşamımızda olması gerekir. "Yasak" neden olduğunu bildiğimiz sürece kural olarak görüp saygıyla uyarız. Nedensiz, anlamsız yasaklara da dolayısiyle tepki veririz. Yasakları mantıksal algılamada, yaşamımızın olumsuzluklarına karşı konulması ve dolayısiyle "zaten olması gereken bu" kabulüdür. Bir anlamda birlikte yaşamanın düzenleyicisidir...

İsviçre'de pazar günü çamaşır asmak yasakmış ve herkes bu yasağa uyarmış. Bunu anlayamam, belki orada yaşamadığım için bilmiyorum ama vardır bir nedeni ne kadar anlamsız olsada.

"Özgürlük" başkalarının özgürlüğünü kısıtlamadığın sürece özgürlüktür.
"Yasak" kural olabildiğinde yasak sözcüğünün acılığını yok eder. Toplumsal kurallar bireysel kurallığa dönüştüğünde ise yasak olur...

Bir ay yirmi gündür blogumda geçiş izni olmayan renk kırmızı ile yazılı "yasaaah hemşerim" der gibi anlamsız yasak olan (Bu siteye giriş mahkeme kararı ile engellenmiştir) en nihayet son buldu.
Bir tıkla tüm blogspot'ları kapatan parmaklar açmak için tek tek uğraş veriyorlar, nedense!!!

BEN DE GELDİM...

2011-03-20T17:23:00.007+02:00

"Yasak" dediler, "suçumuz ne?" diye sorduk.

Meğer bazı yaramaz arkadaşlarımız cam kırıyorlarmış! da burada oyun oynamak yok artık diye oyun sahamıza yasak koymuşlar.

"Ama biz masumuz, yaramazlık yapan arkadaşlarımızı babasına şikayet edin, bize de sahamızı geri verin" diye ter ter tepindik, ağladık, bağırdık da deyim yerindeyse "nuh deyip peygamber demeyen" camı kırılmışlar inat ettiler.

Sonracıma araya büyükler (!) müyükler girdi de "Eh bari yaramazlık falan yapmazsanız bir- iki gün bekleyin sonra oynarsınız" diye güya söz verdiler.

Daha sonracıma mahallenin imparatoruna cızzz olunca ortalığı bir telaş aldı, bizi, sözü falan unuttular (!) mı? biz unuttuk mu sandılar? yani! belleğimizi dener gibi.

Yasak dediler "mırım-kırım" ettik ama dinledik.

"Söz" dediler, çocuklara söz demenin ne demek olduğunu öğreten tüm büyükler gibi sözlerini yerine getirmediler.

Eh!!! bize de oyun sahasına, yasakları delerek kırılan camlardan geçip girmek kaldı...

BİR FOTOĞRAF-BİR ANI

2011-02-27T01:21:00.007+02:00

"Anı yazmak, ölümün elinden bir şey kurtarmaktır."
ANDRE GİDE

Çantama tıkıştırdığım içi para dolu bir zarf ve hediye bir kol saati ile cam kapının önündeki merdivenlerden inerken özel yaşamıma yapılan yargısız infaz sonucu duyduğum öfke içimde gittikce büyüyordu. Özel yaşamıma bu denli girilerek karışılması, hiç sevmediğim ve hatta hiç yapmadığım bir şeyi yaptırmıştı bana. "Aaahh..." etmiştim, hemde taaa içimden.

"Benden beter olsun" dediğimde gülmüştü arkadaşım, haklıydı ne beterliğim vardı ki! bu düşünce ister istemez elimi karnımda sevgiyle gezdirmeme sebep olmuştu. Benden beter olsun demek benden daha mutlu olmak demekti, benden daha fazla meleğe sahip olmak demekti.

Pazartesi günü işime giderken doğum iznime çıkmama bir hafta kaldığını biliyordum ama o pazartesi işimin son günü olacağını hiç düşünmemiştim. Servisteki masama doğru yürürken müdürümüzün camlı bölmesinden geçişimde "günaydın" la birlikte beni odasına çağırmış ve oturmam için koltuğu işaret etmişti. "Buyrun"
Demek ki uzun bir konuşma olacaktı! aslında elemanlar ve amirler arasında bu kadar resmiyet olmayan iş yerimizde bu ciddiyet aynı zamanda da şaşırtıcıydı.
"Sizi sevdiğimizi biliyorsunuz, çalışkan ve değerli bir elemanımızsınız. Bu anlamda sizden memnunuz ama bazı durumlar vardır ki işyerleri için oldukca önemlidir. Bir elemanın bu durumlarda alacağı izin süresinde ve sonraki dönemlerdeki izin alma ihtiyacının çoğalması halinde yapılması gereken iş beklemez. Bakın bize! benim eşimde çalıştığından 10 yaşına gelen oğlumuzun üzerine ikinci bir çocuğu ancak düşünebildik. Bir yıl arayla üç aylık izin süresi, servisteki başka arkadaşların iş yükünün artması ve iki küçük çocukla çalışma veriminizin azalması demektir. Doğum izninizin bitimine kadar elemanımız olmaya devam edeceksiniz, sonrasında sizle çalışamayacağımızı üzülerek söylemek zorundayım. Personel servisine giderek gerekli işlemleri yaptıktan sonra misafirimiz olarak istediğiniz sürece burada olabilirsiniz."
Demişti, hiç nefes almadan arka arkaya sıralamıştı cümlelerini. Belki onun için de zordu bu konuşmayı yapmak, belki de cevap vermemi engellemek içindi. Bende hiç ses etmeden dinlemiş, tek bir cümle söylemeden teşekkür ederek ayrılmıştım odasından.

İlk iş yerimdi, ufak bir staj döneminden sonra girmiştim ve çok severek de çalışmıştım. (Tüm çalışma hayatımda en sevdiğim iş yeri olmuştur.) Bekardım girdiğimde, o iş yerimde evlendim ve sonra bir çocuğum oldu, senesine bir çocuğum daha oldu. Tam bir yaş on gün arası olan iki küçük çocuk ile çalışmak benim içinde oldukca zordu, zaten çalışma hayatıma ara vermek zorundaydım. Bu anlamda haklıydı amirim ammmaaa sadece çıkışımı verseydi keşke.
İşime son verilişinden değil bana kendini örnek gösterip ahkam kesmesinden ve özel hayatıma girilmesinden dolayı çok yaralanmıştım.

Sonra!
Sanırım bir yıla yakın bir zaman geçmişti, devamlı görüştüğüm arkadaşımdan bir telefon aldım. Hoş beş sohbet arkasından şöyle demişti "...... beyin hanımı hamileymiş, ikiz bebek bekliyormuş, hemde kucağındaki bebeği daha yedi aylık olmadan. Seni anıyor devamlı, "ah"ını mı aldım ne? diye."
Dünyaya gelecek bir cana engel yoktur, dünyadan gidene de. Kadının çalışma hayatındaki zorluklarını düşüncesizlikle suçlayan amirim dört çocuk sahibi olduğunda eşine "Daha çocuğumuz yaşını doldurmadan yeniden çocuk niye düşündük ki" diye sormuşmudur acaba?

İyi ki varsın yavrum, iyi ki doğmuşsun ve sen bana Allahın bir hediyesisin...

Öykü Atölyesi
Fotoğrafın dili köşesinin bana hatırlattığı...

DÜNYA ÖYKÜ GÜNÜ

2011-02-13T16:53:00.005+02:00

14 Şubat, "Sevgililer günü", "Dünya Öykü günü" ve bu yıl da ek olarak "Mevlit Kandili" günü olarak yaşayacağımız bir gün olacak.
Tüketimden usandıran sevgililer günü reklam ve afişlerinden sıyrılıp ben öykü gününe değinmek istiyorum.

"İnsan, öyküsüyle var...

İnsan, öyküleriyle uzanıyor geleceğe.

Tıpkı geçmişi öyküleriyle saklayabildiği gibi." (Alıntıdır)

Dost blog (bloglardan seçmeler) "Damla" adı altındaki sitesinde özel günler için bir sayfa açıyor. Özel günlerde blogları birleştirip günü anlamlı kılıyor, blogları daha da kaynaştırıp dostluk çemberini genişletiyor.
14 Şubat Dünya Öykü Günü için Bloglardan Seçmeler kurucusu Sayın Sabahattin Gencay Damla sitesinde blogların katılımlarıyla öykülere yer veriyor ve herkesin katılımını bekliyor.

Rahatsızlığım dolayısiyle çok istediğim halde yeni bir öykü hazırlayamadığım için geçmiş yıllarda yazdığım gerçek bir yaşam öyküsü ile kabul edilirse bende katılmak istedim.

ACIMASIZ GECELER

Sessizliğin verdiği sıkıntı, yorgun olan yüreğini daha bir sıkmıştı bu gece. Yine zor bir gece başlıyordu, sabahı zor eden gecelerden biri... Yanında yatan ablası uykuya direnememiş, yarı açık gözleriyle dalmıştı az önce. Sıkıntıyla kıpırdadı, çok fazla hareket edip ablasını uyandırmak istemiyordu. Yattığı yerden gözlerini tavana dikti, beyaz kirece boyalı tavanda geçmişini arıyordu sanki. Gece lambasının hafif aydınlığı, tavanda istemediği oyunlar sergiliyordu gözlerine. İşte yine oraya sinmiş bakıyordu. Zor geçen gecelerden birinde düşlerinde görmüştü onu ama şimdi gerçekti işte! Gelmiş, karşısında olanca yalın haliyle duruyordu.
Onu düşünde gördüğü gece çocukluğu gelmişti aklına. Ne güzeldi köyleri! Taşlıktan çıkılan kapı önü, çiçeklerle dolu ön bahçesi, arkada uzanan üzüm bağları, ailesi... Neşe dolu, cıvıl cıvıl bir hayat... Evin en küçüğü olmasından dolayı sevgileri hep üzerinde taşımıştı. "El bebe gül bebe" büyümüştü. Çok söylemezlerdi sevgi sözcüklerini ama hissettirirlerdi bakışlarından, anlardı çok sevildiğini.
Sonra babaannesi, hep sırtında taşımıştı küçüklüğünde. Sırtından indirse bile kucağına alır, dizlerinde hoplatır, yerlere bırakmazdı hiç. Onu okula da babaannesi hazırlamıştı. Hazırlanmak!. Ne tuhaf hayatta her şeye önceden hazırlanıyor insan, yarını bilmeden, geleceği düşünmeden.
"Bir an sonrası yokken, bir gün, bir ay, bir yıl sonrası için bile hazırlanıyoruz" diye sessiz bir şekilde mırıldandı.
Yanında yatan ablasının sağından soluna dönerken, ışığın görüş alanı değişmiş, beyaz tavanda geçmişinden başka günleri getirmişti gözüne.
Ne hayallerle hazırlanmıştı evliliğe, mutluydu çok mutlu. Sevdiği adamla evlenecek, sıcacık bir evi olacak, çocuklarını büyütecekti. Oysa gelinliği onunla alay eder gibi tavanda takılıydı şimdi. Kısa bir nişanlılık dönemi geçirmiş, hep evliliğe, giyeceği gelinliğe hazırlamıştı kendini.

Saate takıldı bir an gözleri, daha çok erkendi, sabaha, günün ilk ışıklarına daha çok vardı. "Ne farkeder ki? Belki sabah bile olmaz bu gece," diye düşündü.
Küçük yaşta evlenmişti, sevdiğine kavuşmak için bekleyememişti fazla. Mutlu geçen evliliğini çocuklarla doruğa çıkarmak istiyor ama olmuyordu. Hazırlık yapıyordu devamlı, "işte şimdi" der olmuştu her ay. Ne çok giysi, oyuncak almış, alamadıklarını da kafasında hazırlamıştı.
Üç yıl beklemişti oğluna kavuşmak için. "Tam kaç yaşında şimdi?" diye düşünüyor olduğuna kızdı birden. "Oğlumun yaşını unutacak kadar da değil artık!"
Sesli konuştuğunu ablasının uykudan uyandığını hissettiğinde anladı. Ablası uyanmış, ses etmemiş, sadece kardeşinin elini sıkı sıkı tutmuştu. İçine bir sıcaklık yayıldı. "Uyumaya çalış," diyordu ablası fısıltıyla. Uyarısına uymak için sıkıca kapadı gözlerini, belki karanlık daha kolay yapacaktı sabahı, belki de alışması gerekliydi.
Evinden koparıp apar topar getirmişlerdi baba evine. Sevgi yumağı içerisindeydi ama kendi evinde olmayı tercih ederdi. Ne olacaksa olsun! kendi evinde olmalıydı belki de. Üç yaşına gelen oğlunu yuvaya vermeye hazırlanıyordu. Evini taşımayı düşünüyor, eskiyen eşyalarını değiştirmek istiyordu. Gelecek için hayalleri, planları vardı her genç gibi.
Gözlerini açtığında sabahın ilk ışıkları perdenin kıvrımlarından içeri sızmaya çalışıyordu. "Bu gece de bitti," diye düşündü. Yarın olmuştu işte. Bir yarın daha... Yarını var mıydı? Bilmiyordu.
Yarınlarına hazırlık yapmıştı hep, her düşüne bir hazırlık!
Ama ölüme hiç hazırlık yapmamıştı! Kim yapardı ki ölüme hazırlık.

Ölüm onu hazırlıksız yakalamıştı. Şimdi artık yarın, belki yarından da yakın yaşamı bitiyordu.
Gözleri, perdelerle kapalı pencerenin ardından güneşin doğuşunu hissediyordu.
İlk yayım tarihi:
26 Mart 2008

Tüm dostlarımın, yolu blogumdan geçen yolcuların,
Mevlit Kandili mübarek olsun,
Sevgililer Günü ve Dünya Öykü Günü kutlu olsun...

01 ŞUBAT

2011-01-31T20:24:00.004+02:00

Eşimin doğum günü ve aynı zaman da babamı kaybettiğim gündür 1 Şubat. Raslantı! Doğum ve ölüm gelmek için tarih seçmez. Gerçi son yıllarda doğuma tarih tercihi yapılsada ben yine de nefes alış gününün o gün olduğuna inanırım.
Babamı otuz yıl evvel sıkıyönetimin geçit vermediği soğuk, karlı bir pazar günü kaybettim. Karne almıştı yavrularım, cumartesi hazırlıklarımızı yapmış pazar günü dedeye kalmaya gidecektik, karnelerimiz dedeye göstermek için hazırlanmış heyecanla sabahı bekliyorduk, kardeşlerim ve babam da bizleri özlemiş bekliyorlardı. Sömestr tatilimizi hep birlikte geçirecektik, olmadı!
Gece telefonla hastalık haberi geldiğinde ulaşma imkanım yoktu, sokağa çıkma yasağı sabah yedide bitiyordu. Başvurularımız sonuç vermemişti, izin almak için bile sabahı beklemek zorundaydık, yetişemedim!
Babacığımı hasta olup yatmadan bir gece içinde sonsuzluğa uğurlamıştık ve ben onu uzun süre görmemiştim. Halen içimden çıkmayan bir yaradır bu...

Üç ay sonra evliliğimizin otuzdokuz yılını geride bırakıp kırk diyeceğimiz eşimle raslantı bağımız sadece bununla kalmaz. Ben 1 Ocak doğumluyum ve eşim de babasını 1 Ocakta kaybetti, 2000 milenyum yılına girdiğimiz o gece eğlence sonrası aldık haberi. Yetişmiştik ama fazla zamanı yoktu kayınpederimin. O tarihlerden sonra doğum günlerimize seneyi-devriyeler eşlik etti...

Aynı yılın çocuklarıyız eşimle, biz çok genç evlendik, şimdiki gençler gibi değil çocuk yürekliydik adeta, "yol bilmez yordam bilmez" denir ya onun gibi işte. Bir yola çıkmıştık birlikte ve çok kimsemiz yoktu yakınımızda, yanlızdık! Birbirimize sarıldık yanlızlığımızı tamamlamak için. Daha kendimizi bulmadan bir yıl arayla iki çocuğumuz oldu, şaşırmıştık, tökezledik ama düşmedik. Çalışan bir annenin olduğu bu ailede zorluklar başlamış dar yollara girmiştik, dar yolları geçmek için daha sıkı sarıldık. İki yavrumuzla birlikte dört kişiydik bu yollarda ama dar yolları geçmek elimizde olduğuna inancımız vardı. Çocuklarımız bu inancımızın temel taşıydı. Onlar bize biz onlara güvendik, yaşlarından umulmayacak kadar yardımcı ve arkadaş oldular bize, her konuda hep beraberdik, hep el eleydik. Zaman geldi yollarımız genişledi ama biz asla bu genişliğe aldanmadık, idareli kullandık bu genişliği, zaten dar yola da alışmıştık:)
Kırılmadık mı? kırıldıkta, darıldık da ama bu hiç bir zaman uzun sürmedi. Karşılıklı özveriyi ilaç niyetine kullandık. Fasa fiso zevklerimiz uyuşmadı bazı zaman, renk seçimi yaptık yada yemek seçimi, gezi seçimi gibi. Ama iki kişinin birlikte yaşamasının temel duygularından hiç ayrı olmadık. Sevgi, vicdan ve düşünce özgürlüğünden ödün vermeden hep anlaştık...

Ve artık iki kızımızın yanında iki değerli oğlumuz ve üç muhteşem torunumuzla dokuz kişilik kocaman bir aile ile en geniş yollardayız...

Sağlıkta ve hastalıkta demiştik, bu söyleme sadık kaldık. Birlikte çalıştık birlikte emekli olduk, şimdi bir evi 24 saat (bir kadın için ne kadar zor olsa da:)) birlikte paylaşıyoruz. Bir bilgisayarı, bir televizyon kumandasını da.
Bilgisayar sorununu çocuklarımızdan doğum günü hediyesi olarak bugün itibariyle çözdük de, sanırım bozulan 2. tv yerine bir yenisini almak gerek:)))

Daha nice yıllarda sen hep yanımda ol, DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN...

SABAH ÇAYI

2011-01-24T08:20:00.006+02:00

Sabahları mutfaktan yayılan çay kokusunun üzerine koku varmıdır? Ne güzeldir o koku, huzur doludur ibriğin ucundan çıkan buharın her bir zerresi. Sabahları gün ışığınla harmanlaşan çay kokusu sağlıklı bir güne başlamanın mutluluğudur...
Hazırlanan, farketmez ne olursa olsun bir kahvaltı sofrası ve çay herkesin sevgisini taşır. Hele kızarmış ekmek kokusu çay kokusuna karışırsa bir de yanında gazete olursa...
Akşam yada ikindi vakti (diyelim ki beş çayı) demlenen çay kokusu da günlük işlerin bitim ritmidir sanki. Huzurla bitirilen bir günün noktası gibi. Ben, her iki durumda da içilen çayın her yudumundan bu zevki alırım...

İşte bu sabah mutfaktan sızan ve odama kadar gelen böyle bir çay kokusuyla uyandım (Ben gececi, eşim sabahçı olarak vardiyalı yaşadığımızdan genelde sabah çayını eşim yapar da) ve uyku arası babacığım düştü aklıma, anılara sarıldım yorgan niyetine. Uykumu alamamıştım henüz ama dedim ki kendi kendime "kalk da yaz,anılar can bulsun satırlarda..."

Çayı çok severdi babacığım, çay ve çorba, en değerli içecek-yiyecekti onun için. Çok da içerdi, onun için çay her daim ocakta ya da sobada bulunması gerekli bir şeydi. Çocukluğumda bir semaveri olduğunu hatırlıyorum, annemle kendine çay dolduruşunu, karşılıklı çay içişlerini, sonra ne oldu o semavere bilmiyorum. Daha sonraları çay arkadaşı ben olmuştum "çay arkadaşsız içilmez, tadı buruk olur" derdi. Babacığımla çay saatlerimiz, soba üzerinde dumanı tüten çaydanlığımız ve karşılıklı çay keyfimiz her daim çay fincanımın içinden bana gülümser...
Zaman zaman çayın çok değerli olduğunu, bardağımıza girene kadar çok zor yollardan geçtiğini söylerdi. Toplama, kurutma aşamalarını anlatırdı. Aslında babam ne Karadeniz'lidir ne de çay tarlaları vardı ve hatta çay tarlası gördüğü bile söylenemez. Ama çok okurdu babam, ne bulursa okurdu, okuduklarını aktarmaktan da zevk alırdı. İlk hatırladıklarım arasında akşamları Akşam gazetesinden, en büyük pehlivanımız Koca Yusuf'un tefrika halinde yayımlanan hayat hikayesini seslice okurdu, annemin şiş sesleri eşlik ederdi babamın sesine, bizde masal dinler gibi dinlerdik.

İlk okulda okuduklarımızın yanında babamın anlattıkları da ikinci bir okul gibiydi bize. Kurtuluş savaşını anlatırdı, Atatürk'ü anlatırdı, kurtuluş savaşının son yıllarında küçük bir çocuk olmasına karşın yaşamış gibi anlatırdı Kurtuluş Savaşını. 2. Dünya savaşını, savaşa girmeden nasıl korunduğumuzu, Hiroşima'da atılan atom bombasını, İnönüyü, Halide Edip Adıvar'ı ilk babamla tanıdım ben, Nazım Hikmet'i de. (Konu saptı çay kaybolacak aradan, anılar düşünce akıla dururmu tek bir konuyla.)

"Çay demlemek sanattır" derdi, defalarca kendince geliştirdiği çay demlemesini anlatırdı babacığım. Kaç kere dinledim bilmiyorum ama çok dinlediğim kesin.
"Çaydanlığa suyu kaynatmak için koyduğunda demliğine de çayı koyacaksın, bir tatlı kaşığı çay iki çay bardağı suya eşittir, ona göre hesabını yapacaksın, tozu, çöpü gitsin diye iki kez yıkıyacaksın. Su kaynamaya başladığında en az bir dakika kaynamasını bekleyeceksin ki demlikteki çay ısınsın yoksa suyu hemen dökersen çay haşlanır, sonra kaynayan suyu önce ibriğinden sonra ağzından yavaş yavaş demliğe dökerek demini vereceksin, bu durumda çay hemen çöker ve ateşi iyice kısıp ondört dakika çayın demlenmesini bekleyeceksin." diye hem çay demler hem de anlatırdı. Bir de demliğin ibriğinin ucuna kağıttan küçücük bir külah yapar koyardı, buharı içinde kalsın diye.
Gülerek, niye onüç değil, onbeş değil de ondört dakika dediğimizde, "demini tam ondört dakikada alır, hesapladım ben" derdi. Gerçekten en güzel çayı babam demlerdi, çay ustası babacığım benim, ruhun şad olsun...

Hepinize güzel demlenmiş buram buram kokan bir çay eşliğinde sağlıklı huzurlu kahvaltı sofraları dilerim...

CANO'M

2011-01-17T01:01:00.006+02:00

Bu CAN, bizim canımız, cancanımız, canomuz, ailemizin en küçük üyesi. Can henüz iki yaşında, iki yaşının tüm duygularını gözlerinde, yüreğinde gerçek olarak yaşayan en masum varlıklardan sadece birisi "O".
Konuşmayı tam beceremesede tüm renkleri tanıyor, onun için mavi "ma" kırmızı "mızı" bembe "peme" yeşil "yşi". Kayıp balık nemo'yu masal olarak dinlemesini seviyor, Winnie The Pooh, şrek ama ille de şimşek Mc Queen'i çok seviyor. Kısa izlemelerle sınırlansada aklına geldiğinde "mak neyn, mak neyn" diye ortalarda dolanıp duruyor. En çok nazının geçtiği dedesinden yardım beklercesine "kak, kak" diyerek cd'yi koymasını istiyor. Hele "mak neyn" oynamaya başladığında koltuğa bir yerleşmesi var ki! Yemek masası hazırlandığında ilk hemen sandalyeye yerleşiyor, yemek düşkünlüğünden değil; birlikte olmaktan, masanın bir parçası olmaktan hoşlanıyor. Can zamane çocuklarına inat söz de dinliyor:)) Kuzguna yavrusu misali harika bir varlık benim Cano'm...

Can bu hafta sonu bizim misafirimizdi, yanlız, yani dede Can ve anane. Sorun olmazdı, olmadı çünkü Can bize çok düşkün, "anen" diye peşimden ayrılmaz, hele ki dedesine düşkünlüğü anlatılır gibi değil. Evindeyken bile durup dururken aklına dedesi düşüyor "dede,dede" diye kapılarda gözü. Telefon çalsa "dede" kapı çalsa " dede", sokaklarda dedesiyle gezmekten, top oynamaktan çok mutlu oluyor. İki gün bir gece birlikte oynadık, güldük, yerlerde yuvarlandık, çok mutluydu. Anneyi ararmı? diye düşünsekte aramadı, sormadı. Can'la birlikteliğimiz çok bizim, baba işe gidiyor geliyor, belirli günlerde anne okula gidiyor geliyor ve bu zamanlarda Can hep bizimle. Bazen ablasını soruyor "okulda"dediğimizde kabulleniyor. Şimdi bunları yazmamın sebebi Can'ın bana hafta sonu yaşattığı duygu yoğunluğu...

İkinci günün ikindi vakti baba, anne ve abla geldiler, bu arada Can cıvıl cıvıl çoşkuyla dolaşmaktaydı ortalıkta, ailesi gelince pek değişiklik yapmadı sadece biraz çoşkusu artmıştı. Biraz zaman geçtikten sonra ki sanırım onların gelişini tam olarak içine sindirmiş olmasından yerde oturan ablasının kafasını iki elinin arasına alıp saçlarından öptü sonra yere oturup dizlerinden öptü, yetmedi yüzünü ablasının yüzüne gülerek yaklaştırdı. Sonra kalktı babasının yanına gidip bacaklarına sarıldı onunda dizlerinden öptü çünkü yetişebildiği en yakın yerdi aradığı, odada olmayan annesini farketti içeri gitti annesini öptü dündü geldi yine ablasına sarıldı, sonra babaya, anneye, bu üçlüyü iki kez dolaştıktan sonra "dede" diyerek dedesine gidip sarıldı sonra bana "anen" diyerek koştu. Sizlen de mutluydum demek istedi dağıttığını toplar gibi. Can ailesini özlemişti, özlem duygusunu tanımış ayrılığı anlamıştı. Daha sonra annesinin toplandığını fark ederek anında bize dönüp "by,by" dedi kalmayacağını, onunda gideceğini sağlamlaştırmak istercesine...

Can gitti, ailesinle, annesinle, babasınla, ablasınla gitti. Can yine bize gelecek, biz yine Can'a gidecez. Biz hep birlikte olucaz. Ama Can giderken sergilediği özlem sahneleri ile içimde bir ateş topu bıraktı.
Düşündüm, ağlayarak düşündüm, çocuk yuvalarını düşündüm, sokaklardaki kimsesiz çocukları düşündüm, ailesinin bıraktığı ya da aileden zorla kopartılan çocukları düşündüm. Annesini babasını tanımadan kaybedenleri düşündüm. Kalabalık içinde anlam veremedikleri yanlızlıklarını düşündüm, içlerinde olan ama tanımını bile bilmediği özlemlerini düşündüm, duyguyu tanımadan duygu eksikliğinin yüreklerinde yarattığı korkunç acıyı düşündüm...

Allah hiç bir çocuğu ailesinden, annesinden, babasından, yuvasından ayrı koymasın. Bir çocuk için hiç bir yer; pamuklara sarılsa da, sevgi küpüne batırılsa da gerçek yeri olan anne kucağından daha değerli değildir...

İYİ PAZARLAR :))

2011-01-09T01:54:00.006+02:00

"Bir tatlı tebessüm bin vuslata bedeldir..."
Ne güzel söylemiş sanat güneşimiz, güfte yapmış, bestelemiş ve yıllarca dillerden düşmeyen, ilk satırı her zaman, her fırsatta tekrarlanan çok güzel bir eser çıkmış ortaya...
Gerçekten tebessüm eden bir yüz nereden, ne zaman gelirse gelsin keyif verir, yorgunluk alır, gerginlik giderir...
Sanal alemde bile işaretimsi yaptığımız tebessüm eden yüz ifadesi, okurken gayri ihtiyari yüzümüzü tebessüm ettirmiyormu? Aslında iki nokta üstüste ve tırnak işaretidir yapılan ama biz ihtiyacımız olan tebessümü görürüz orada...
Tebessümün yaşamımızın doğal ihtiyacı olduğunu çoktan unutur olduk, oysa bir tebessüm belki de bir çok olumsuzlukların çözümüdür...
Yorgun olabiliriz, kırılmışızdır, üzülmüşüzdür, bazı şeyler ters gitmiş sıkılmışızdır ve hatta acımız bile olsa yaşamımızdan tebessüm ihtiyacını çıkarmamalıyız. Unutmayalım ki tebessüm etmeyi hatırlamazsak hem kendimiz hem de karşımızdakini mutsuz ederiz...
Örneğin, markette kasa elemanı yorulmuştur, günün geç bir saati ise iyicene yorulmuştur. Acele ederiz ya! bizimde yetişmemiz gereken işimiz vardır (hele son yıllarda yetişmememiz gereken hiç bir işimiz olmuyor nedense:)) bu durumda kasa görevlisine bir tebessümle cevap vermek belkide onun yorgunluğunu bir an unutturur. Yada yolda yürürken karşıdan gelen bezgin biri hiç tanımadığı birinden aldığı bir tebessümle yeniden canlanabilir. Herhangi bir yerde sıra varsa öne geçmek isteyen birine tebessüm ederseniz belki de yaptığından utanır...
Sosyal yaşantımızın içinde tebessüm beklentimiz bana tebessüm etsin diye beklemek de değildir. Kendiliğinden oluşan tebessümlerdir içe huzur veren. Patronumuz tebessüm ederse çalışma verimimiz artar, eşimiz tebessüm ederse mutluluğumuz, çocuklarımız tebessüm ederse sevgimiz, komşumuz tebessüm ederse dostluğumuz artar; tebessüm edersek arttırırız. İnsanlara tebessüm edersek- ederlerse de insanlığımız...

Güneşe, aya, yıldızlara, ağaçlara, çiçeklere, dalgalanan denize, süzülen bulutlara, yağmura, kar'a tebessüm etmek yüreğe tebessüm depolamaktır...
Yaşamınızdan tebessüm eksik olmasın. Bol tebessümlü güzel bir tatil günü dilerim...

BİR YOL HİKAYESİ

2011-01-03T19:10:00.013+02:00

İşte gidiyorum!

"Gitmek zorundayız" dediklerinde bu kadar kolay ve çabuk olacağını düşünememiştim. Bana sorulsaydı istermiydim acaba? yoksa çaresizlikmiydi suskunluğum. Aslında çocuk bedenim bu gidişi kabullenmeyecek kadar yorgun. Giderken arkamda çocukluğumu bırakıyorum, bir daha dönemeyeceğim dönersem de bulamayacağım çocukluğumu. Gittiğim yer yeni bir hayatın başlangıcı olmalı, bunu hissetmek bile beni rahatlatmıyor. Korkuyorum! Yakınlarım var orada, beni kendim gibi seven, kendim gibi sevdiklerim. Güvende olacağımı biliyorum ama yine de korkuyorum...

Boş odada kalmış son bir eşya, tahta bir masa, kitabımı koymuşum üzerine gitmeye itiraz edercesine. Son kez yüklüğe girdiğimde ayağıma takılan yırtılmış ufak bir kağıt parçasında "yeşillendi şim" yazıyor, yeşillendi şimdi toprağın satırlarından koparılmış düşmüştü, onun itirazı yüklükten bile çıkmamaktı. Sahi! gittiğim yerde merdiven altı varmıydı? yada kaçıp saklanacağım, saklanıp ağlayacağım bir yüklük. Peki ya şu köşedeki sokak lambası, belki bir daha kitap bile okuyamam...

Bir çocuk tutuyor elimi, sıkıyor kuvvetsizce "hadi" diyor hadi! bakıyorum bana çevrilen simsiyah bir çift göze içim yanıyor, simsiyah gözler gözlerimden içime akıp yüreğime dokunuyor. Sıkıyorum elini kuvvetlice, yanımda götürdüklerimiydi değerli olan bıraktıklarım mı? Bıraktıklarım zaten bir daha sahip olamayacaklarım, götürdüğüm sevgilerin yanına rüzgarıyla yerleşenler...

Son bir kez arkama baktığımda durgunluğuma iki damla gözyaşı itirazıydı. Özleyeceğim, doğduğum-büyüdüğüm-kazandığım-kaybettiğim yaşamımın kısacık yıllarına sığmayacak kadar çok yaşadığım bu yerleri, hemde çok özleyeceğim, en çokta komşu Hayriye teyzenin bahçemize sarkan iri mor erik dallarını özleyeceğim...

Öykü Atölyesi

Fotoğrafın dili çalışmasıdır...

YENİ YILA GİRERKEN

2010-12-31T00:57:00.007+02:00

Bir yılı daha geride bırakıyoruz, sandığın kilidini açma vaktidir.
Bazı yıllar vardır sadece yaşanır, gözyaşı da olsa sevinçler-mutluluklar da bulunsa yaşamın parçasıdır yaşananlar. Unutulur mu? muhakkak ki unutulmaz ama bir anıdır aklına düştüğünde "hangi yıldı o yıl" diyebiliriz...

Bazı yıllar vardır yaşamımızın dönemeçlerini yaşarız. Bu yıllar yarınımızı etkileyebilecek, yaptığımız planlarımızı değiştirebilecek, ayı-günü-saati ve hatta dakikalarının asla unutamayacağımız günleri getirir gelirken. Ne olacağını bilmeden dileklerle başlanır her yeni yıl, ya yaşanır biter ya da saklanır. Hangi anne unutabilir? kucağına aldığı sımsıcak sevgi yumağının ilk anını yada kim unutabilir? yaşamının dönüm noktası olan elindeki mikrofondan "evet" diye bağırdığını, nasıl unutulur insan? sevdiğinin son nefesini. İşte bu yıllar saklanılası sandık yılıdır...

2010 yılı benim sandık yılım, benim sandığım da doldu aslında, sıkıştırıyorum artık kıyısına köşesine.
Güzel dileklerle girmiştim 2010 yılına, hemde bir sürü plan programla. Kimisini yakaladım, kimisi kaçtı, yol yorgunu bedenim kovalayamadı.
2010 yılında ilklerim oldu. İlk defa uçağa bindim, aşmıştım nefes alamama, açık havaya çıkamama korkusunu. "Kısa mesafe" diye şartladım kendimi, Aaaa baktım! gidiyorum sorun yok. Yurtdışı gezilerim olabilseydi daha önce aşma durumum mecburen olurdu da yurtiçi için araba daha iyi, istediğin yer mola nefes al doya doya.
İlk defa yanlız tatile çıktım, zorunlu ayrı düştüğümüz çok sevgili can dostuma gittim. Alabildiğine özgür bir tatil yaptık, zamansız-saatsiz-plansız-programsız. İstediğimizde, istediğimiz yerde, istediğimiz gibi.
2010 yılı ne yazık ki acı da getirdi. Kızının evlilik arifesinde erkek kardeşimi kaybettim, savrulan yaşam mutluluğu gölgelesede başlanan işi yarım kalmaz diye yılın son haftası yeğenim, kardeşimin çok sevgili kuşu gelin oldu. Buruk yürek mutluluğa kırık kanatları ile uçtu...

Bu arada sayısız dostlarım oldu, gözle görmediğim yürekle dokunabildiğim. Yılın son haftası güzel dileklerinle süsledikleri birbirinden değerli kartları ile posta kutumdan kucağıma mutluluk dolduran, güzel yazıları ile gönlümü açan, yorumları ile sevgi yollayan...

Evet! 2010 yılı bitiyor ve benim sandığımı açma vaktidir...

2011 yılı tüm dünyamıza barış, kardeşlik, dostluk getirsin. Savaşların, açlığın, yoksulluğun bittiği yıl olsun. Saygı yılı sevgi yılı olsun. Gelecek nesillere bırakacağımız değerlere verilecek önem yılı olsun...

TÜM DOSTLARIMIN VE YOLU BLOGUMDAN GEÇEN TÜM DOSTLARIN YENİ YILINI İÇTENLİKLE KUTLAR SAĞLIKLA, SEVDİKLERİNLE VE GÖNÜLLERİNCE BİR YIL GEÇİRMELERİNİ DİLERİM...

İYİ YILLAR...

LEYLAK KOKULU MUTLULUK

2010-12-29T01:36:00.004+02:00

Postacılar mutluluk dağıtıyor, 2011 posta kutuma sığmıyor. Posta kutumdan kucağıma dökülen leylak kokulu birbirinden güzel anı bırakacak mutluluk, birbirinden güzel sevgi yansıyan satırlar ve birbirinden güzel dost sıcaklığı 2010 yılının son bronşitini bile unutturdu. Gözüm açıldı, parmaklarım dostlara teşekkür satırları için coştu...

Dilerim 2011 yılı paylaştığımız satırlardan taşan mutluluk kadar sıcak-dost-kardeşce ve huzur içinde geçsin...

Hepinize yürekten sevgilerimle...

BEN'CE

2010-12-20T00:51:00.005+02:00

İnsanlar dünyaya geldiği ilk anda gözlerini açarlar ama parmakları avuçlarının içinde sımsıkı kapalıdır.
Bence; gelirken yaşamlarını getirirler avuçlarında. Gözlerini açarlar ama avuçlarını açmak için zamana ihtiyaçları vardır. Sonra bırakırlar avuçlarında getirdiklerini, yaşamları serilir önlerine. Bu yolda yürümekten başka seçenekleri yoktur...

İnsanlar "mutluyum" der, özlemlerinin ve güzel şeylerin sahiplenmesinin yada yaşanmasının adını mutluluk koymuşlardır. Tabi bu çok güzel bir oluştur ve de herkesin hakkıdır.
Bence; mutluluk sadece duyulan tek bir anda saklıdır, bir andır o "pıt" eder yürek, adını koyamadığımız bir iç huzuru yayılır tek bir an için. Çok güzel bir duygudur, herkesin duyduğu ama yakalayamadığı. Bu bazen bir yemek kokusunda, bazen bir yastık kıvrımında, bazen bir görselde, bazen bir yağmur damlasında, bazen bir kuşun kanat çırpmasında ki gibi benzerlerde saklıdır. Ama bu "yağmur yağıyor şu yağmur damlasından mutluluk duyayım" demekle olmuyor. O hiç düşünülmeyen bir anda aniden yüreğe düşer...

İnsanlar saygı ve sevgi sözcüklerini gereğinden fazla kullanır. Konuşma veya yazışma içinde geçen bu sözcükler "sözcük" olarak ahenk yansıtsa da sözcük olarak kalır.
Bence; saygıyı göstermek, sevgiyi yansıtmak daima kalıcı olmasını sağlar. Saygı elde-sevgi yürektedir, dile düştüğünde vay haline. Her zaman hissettirmek söylemekten daha gerçekçidir...

İnsanlar saygı görmek isterler, bu zaten insanlığın insan olma zorunluluğudur. Ama bazı insanlar bu duygudan yoksundur.
Bence; farkında değillerdir duygu eksikliğinin, onlar için saygı sözcüğe sıkışan bir kavramdır. Kızılmaz onlara, bu sanki çam ağacından elma beklemek gibi bir şey olur. Aşısı da yoktur bu duygunun.
Ama yine de saygı görmek için bir insanın önce kendisinin kendi bedenine saygı duyması gerekir. Kendine saygısı olan bir insana saygı duyulması kaçınılmazdır...

İnsanlar ve tüm canlılar yaşamlarını beslenmeyle sürdürürler. Yaşamaları için yemeye-içmeye ihtiyaçları vardır da.
Bence; insanlar yaşamak için değil, adeta yemek için yaşarlar...

***Yaşamak için değil, yemek için yaşıyoruz. 01.12 2007

Günümüzde biz insan denen canlılar yaşamak için yeme ve içme gibi ihtiyaçlarımızın kontrölünü kaybetmiş durumdayız. Artık yemek için yaşıyoruz, her yerde bir şeyler yiyoruz. Sabah uyanıldığında ne yiyelim düşünceleri hemen başlıyor. Sabah kahvaltıları keyfen yapılıp, kahvaltı seansları düzenleniyor.

''Hadi kahvaltıya bize gelin,'' ya da

''Kahvaltıyı dışarıda bir yerde mi yapsak?''

Park mı istersin deniz kenarı mı, ormanlık alan mı? Ha buralara gidemiyor musun? Ön bahçe de olur. Kahvaltıyla iş bitse iyi, biraz sonra geldi kahve saati. Öğleni, ikindi çayı, akşam yemeği, ara öğünleri v.s.

Bir arkadaşınla oturup dertleşmek istiyorsun, "Gel şurada oturup bir şeyler içip konuşalım," veya "Akşama bir yerlere gidip bir şeyler yiyelim, dertleşiriz" gibi sözcükler oturur hemen yerine. Yemeden içmeden konuşma olmuyor ya!

Evin hanımı dertli komşular gelecek, "Ne yapmalı? Vakit de az, çok çeşit olmalı," doğru mutfağa kurabiyeler, kekler, pastalar... Çeşit çok olmalı ayıp olur yoksa. Ama yine de sunumda "Kusura bakmayın fazla da bir şey yapamadım," denir her nedense. Gelen komşuların durumu da daha değişik, "İkramda neler var acaba?" dır zihinlerden geçen.

Bilinen en basit kekin bile tarifi istenir, "Çok güzel olmuş, ben de tarifini alayım."

Çocukları parka götürmek zevktir de illâ çekirdek yenecek banklarda otururken. Çocuklar kum havuzunda, büyükler çekirdeğin başında. Bankların altı çekirdek kabuklarıyla kaplanmış içler acısı. Simitçisi, helvacısı, pamuk şekercisi zaten park girişini parsellemiş durumda. Gözlerini dikmiş çocukların yaygarasını bekliyorlar.

Yollar derseniz yiyecek ambalajlarıyla kaplı. Ye at, iç at!

Şehir içi otobüsleri, en fazla bir saatlik yol ama olmaz, su almalı bulunsun! Duraklar ufak pet şişeleriyle dolu, durakta suyunu içersen durağa, otobüste içersen otobüse atarsın pet şişeni fark etmez, aman yeter ki susuz kalma!

Yürüyüş yapacaksın elinde pet şişen muhakkak olacak. Pet şişesi baston oldu artık onsuz yürünmüyor. Yürürken su, bir yerlerde oturacaksan kola. Boş geçmesin zaman, neme lâzım!
Sinama, tiyatro salonları çözüm saydı kabuklu yemiş yasakladı. Bizler durur muyuz patlamış mısırı icat ettik hemen, seyrederken bir şeyler yemek lâzım. Mısır kesmez, antrakta bir şeyler yenir, yenmese de içilir.
Bayram olur kapıya gelen çocuklara şeker veririz. Kitap verecek değiliz ya, zaten versek de
ne derler eve gidince, "Bayramda ne kitabı? Bir şeker de mi veremediler?" Kurban bayramı evrim değiştirdi zaten bir telaştır gidiyor. Kurban yerine ulaşmıyor artık, çünkü evlerde 'no frost'lar var. Koy dolaba altı ay rahatız . Yemek için yaşıyoruz ya altı ayı da garantiledik!
Çarşılar açılır 10 km arayla, içine gir 3 dükkan 13 restorant.
Kitapçıda en çok satılan da yemek kitapları.
Akşama yemek mi yok? Telefon et ya lahmacuncuya ya da pizzacıya.
Kaç kişi hastanede yatan hastasına kolanya, çiçek götürüyor ki? Yol üstündeki pastaneden alınan kurabiye daha iyi tabi ki.
Buluşma yeri olarak o ağacın altından vazgeçildi.
''Kafede buluşalım,''
''Çay bahçesinde buluşalım.''
15 dakikalık vapur yolculuğunda çay, simit, 45 dakikalık feribot yolculuğunda meyve suyu sandviç, 1 saatlik uçak yolculuğunda yemek.
Yemek için yaşıyoruz ya saymakla bitmez ve bu yazı uzar gider.
Ben en iyisi burada bitireyim de gidip kendime bir kahve yapayım.:)

ÖZLEMLERİMDEN

2010-12-16T02:42:00.006+02:00

Doğduğum; çocukluğumun unutulmazlarını yaşadığım, büyüdüğüm; gençliğimin acı-tatlı anılarını sokaklarına sakladığım, yaşadığım; içinde yaşarken özlediğim şehir...
Herkesin rüyası, sevdası, taşında toprağında altın aradığı, umutlarını iki bavula sığdırıp son istasyonda bıraktığı şehir...

Yedi muhteşem yeşil tepesi korurdu eteklerine yerleşen yaşamı, mavi denizinde balıklar göz kırpar, cilve yapardı çekilen küreklerle süzülen sandallara, bahçelerinden sokağa yayardı kokularını leylak ağaçları. "Papatya sokağı"mda papatyalar duvar diplerini süslerdi.
Her ev ayrı bir hikayeydi sırları dört duvarlarla örülen, utanırdı kapılar kilitlenmeye. Acıyı saklayan neşeyi paylaşan pencereleri çiçekli elbiseler giyerdi benim şehrimde.
Yıldızları korkusuzdu kaçmazdı uzaklara, pırıl pırıl aydınlatırdı caddeleri-sokakları, bekçi amcanın düdüğü ağlayan bebeğe ninni-hastalara yoldaş olurdu.
Kar beyaz yağardı benim şehrimde, yeşili alabildiğine yeşil, mavisi alabildiğine maviydi.
Güzel insanları vardı hep dost hep tanıdık, selam eksik olmazdı dudaklardan-tebessüm yanaklardan. Yabancı değildi gözler gözlere, eller ellere. Tertemiz ruhlar, pırıl pırıl duygular, sizli-bizli sohbetler, büyüğün küçüğüne sevgisi-küçüğün büyüğüne saygısı vardı benim şehrimde. Yeni doğmuş bebek gibi masum-tertemizdi, büyümeyi bekleyen. Büyürken kirlenmeyi hiç düşünemeden.
Parke taşları, arnavut kaldırımları, caddelere-sokaklara yazın serinlik, kışın koruyucu olan koca koca çınar ağaçları, beyaz martıları, süzüle süzüle iskeleleri dolaşan vapurları, ahşap evleri, konakları, sarayları ile tarih yazardı.
Benim şehrim, sevdiklerimi toprağında sakladığım şehrim, içinde yaşarken özlediğim şehrim, artık yaşamak zor olsada toprağına düşene dek yaşamak istediğim şehrim, herşeye rağmen sevdiğim şehrim.

Hergün biraz daha içimi acıtan, hergün biraz daha avuçlarımdan kayan, hergün biraz daha bana yabancılaşan Canım İstanbul'um...

Öykü atölye'sinin

kelime oyunlarına ithafen...

BAŞLIKSIZLIK

2010-12-10T00:40:00.006+02:00

Artık iyicene inanmaya başladım, hepimizin alnında aptal damgası var da! bizler bilmiyoruz. Herkes karşısındakine baktığında bu damgayı görüyor ama aynaya baktığında kendi alnındakini görmüyor. Karşısındakini aptal zannedip kandırmaya çalışanlar, kendisini aptal görüp de kandırmaya çalışıldığının farkında bile değiller. (Şuraya istisnalar kaideyi bazmaz diyelim de ayıp olmasın.) İnsan kendi kendisinin aynasıdır demişler ya büyüklerimiz, doğru demişler geçmiş zaman için ama bugünleri görselerdi böyle ulvi bir sözü söylemezlerdi sanırım...

Eşlimle bir yere gitmemiz için taksiye bindiğimizde söz trafikten benzine kaydı ve eşimin "benzin de 4 lirayı geçti hacım" demesi üzerine sürücü hacımız "bana ne arabası olan düşünsün" demez mi? Dilimi tatamayan ben "ne yani siz su mu yakıyorsunuz?" dediğimde hacım pişkin pişkin sırıtıp, o alnımızda ki aptal damgasına bakıp "benimkini yolcular ödüyor" dedi ve çıktı işin içinden. Sürücüler hep bu alnımdaki damgayı görüyor nedense, çoğu kez bana gece tarifesi açarlar, hatta bir keresinde 50 lira verdiğimde elçabukluğu ile parayı değiştirip 5 lira verdin diye iddia eden bile oldu. Hesap kitap konusunda çok iyi olduğumu bilen ben tereddüt bile etmedim ama ne kadar diretsem nafile, "yavuz hırsız evsahibini bastırır" misali "aman" dedim. Şimdilerde zaten "yavuz hırsız ev sahibini bastırır" modası da var ya! yavuz olan kazanıyor...

Alışveriş için markete girdiğimizde promosyon reyonları vardır hani koca afişler bastırırlar, sarı etiket koyarlar, işte ayrıcalıklıdır promosyon yaptıkları ürünler. (Bu ürünler aslında ya tarihi geçmiştir yada geçmek üzeredir.) İhtiyacımız olan ürünlere hevesle yaklaşır toplarız sepetimize, promosyonu olmayan ihtiyaçları da alırız yanısıra. Eh! ev ihtiyacı, bitmiyor ki zaten. Kasaya geldiğimizde, eğer barkot etiketi okuyan ekrandan gözümüzü ayırırsak yandık. Çünki reyon etiketi ile kasa bilgisayar etiketi aynı değildir. Çoğu kişi ekrana bakmaz, bakamaz aceledir kasadakinin işi, sırada bekleyen vardır, kart çekimi falan filan. Çoğu markette, çok ürünler reyon fiyatı ile kasa fiyatı tutmaz, her nedense kasa fiyatı daima daha fazladır.
Hepimiz evimize ambalajlı ürün alırız, bir kg.lık ya üç kg.lık yada çeşitli ve yine hepimiz biliriz ki aldığımız ürünü tartsak belirtilen kg.da değildir. Kime, nereye, nasıl müracaat edelim bilsek de sonunun olmadığını da biliriz. Hadi ambalajlı ürün olmasın ekmeğimiz bile eksik gramajlıdır, pazardan aldığımız sebzemiz meyvemiz de.
Ben çöplerimi ayrıştırırım ama cam,kağıt,pet olarak ayırmam da hepsini aynı torbaya koyarım. Çöp toplayan gelir açar benim poşeti alır içindeki camı yada topladığı başka geri dönüşümü, geri kalanı döker açıkcana çöpe. İyide be çocuğum işine yaramayanı niye çöpe açıpta dökersin, sende mi alnımı okuyorsun?

Akşamları otururuz tv. karşısına dizimiz vardır seyredeceğiz. Eskiden soba üzerinde kestane yapardık, şimdi böyle bir lüksümüz olmadığı için dizilerle eğlenmeye çalışıyoruz. Dizi ilk yayına başladığında iyi gider, iki-üç hafta, yazarı da iyidir seyredilir deriz, ya sonrası! Bir sokağın başındadır kızcağız, sonra yürümeye başlar gideceği 100 metre falan, aman allahım! üç hafta, beş hafta yolun sonu gelmiyor birtürlü, üşümüştür hırka giymeye kalkar, yok anam yaz gelir daha hırkaya bile ulaşamaz. Eee seyretme, tamam seyretmeyeyim de bu seyredenlerin gerçeğini değiştirmiyor ki! Hani o alnımızdaki varya 15 dakika dizi, 25 dakika reklam, üç haftada yürünen bir sokak la istemesekte "biz sizi öyle görüyoruz" denmekte.
Hele ki tartışma programları, tartışılmayan-kavga etmeyi sağlayan programlara dönüştürüldü. Yapımcılar kim kimle iyi kavga eder onları arayıp buluyor (tabi reyting uğruna) bizi de tartışma programı izlediğimizi izliyoruz sanıyorlar. Hani alnımızdakinden ötürü.
Ne yazık ki! bu örnekler istediğimiz kadar çoğaltılabilinir.

Aslında herkes herkesi kandırdığını sanırken, kimse kimseyi kandıramadığının farkında bile değil. Neden?
Yumurta azmı yiyoruz acaba? yani protein açısından...

BİR TEŞEKKÜR - BİR MİM - BİR ANI

2010-12-02T22:55:00.012+02:00

Göz yorgunluğu ile tansiyon dengesizliği birleşince bir haftaya yakın zamandır ara vermek zorunda kaldığım blogumun postlarına yorum yapan dostlarımın yorumlarını cevaplayamadığım için çok özür dilerim ve ayrıca yorumları için de her birine ayrı ayrı teşekkür ederim. Bazen dinlenmek istiyor bedenimiz, her ne kadar "yürü hadi" desekte "mola" diye bağırıyor avaz avaz. Sesi fazla çıkınca da beyne ve yüreğe rağmen dinliyoruz çaresizce...

Sevgili arkadaşlarım Asuman'cım ve Hüseyin Usta "eşyalar ve onların bize hatırlattıkları ve hissettirdikleri" adlı bir mimle beni hatırlamış olmalarından dolayı kendilerine çok teşekkür ederim.
Bu mim'i bazı bloglarda okuduğumda, ister istemez bana gelmesi halinde "ne olabilir" diye düşünmüştüm ve ilk aklıma gelen anısı çok değerli ve bizim yıllardır kahrımızı çeken tv sehpamız olmuştu. Yani mim bana gelmeden evvel yerini hazırlamıştı...

1972 yaz Olimpiyatları o yıl Ülkemizde çok yeni olan televizyonlardan canlı verilecekti. Ben o yıllarda çoook çok değerli bir patronu olan Yeni Kontrplak (Kelebek Mobilya) da çalışmaktaydım. Evliliğimin ilk ayları olması, daha önemli eksiklerin bulunması, televizyonun çok yerleşik olmaması dolayısiyle Tv almayı düşünmek şöyle dursun, aklımıza bile getirmiyorduk. Temmuz ayının ilk haftasıydı (asla unutmam) Fabrikanın büro kısımlarının bulunduğu orta salona bir sürü koliler geldi, aslında gelen tüm yükler, koliler direk fabrika kapısından girerdi. Kolilerin bantları ve etiketleri arasından televizyon reklamları gözüküyordu. Merak sarmıştı bizi servis müdürleri ise hafiften gülümsüyor ama hiç bir ipucu vermiyorlardı.
Öğlen paydosunda yemek salonunda (o mükemmel patron hep bizlerle yemek yerdi) patronumuz yemekten sonra ön salonda toplanmamızı istemişti. Toplandığımızda servis müdürlerinin gülümsemelerinden hoş bir şeylerle karşılaşacağımızı tahmin etmiştik ama bu kadar hoş bir süpriz hiç beklemiyorduk. Büro personeli olarak 17 kişiydik ve önümüzde 17 televizyon kolisi duruyordu. Patronumuz yurt dışından 17 adet Shap-Lorenz marka 67 ekran televizyon getirtmişti. O günkü değeriyle 5.300 tl'sıydı, ince düşünceli patronumuz 700 Tl de nakit elimize verip anten ve bağlatma masraflarınıda karşılamıştı. Tüm personel 6.000 tl borçlanmıştık firmamıza, "önemli değil" demişti patronumuz "herkesin maaşı nisbetinde bir yıl, üç yıl ne kadar zamanda ödeyebilirseniz" diye de ilave etmişti ve "sehpalarınızda benden hediye yakında onlarda gelecek" diyerek şaşkınlığımızı arttırmıştı. Dediğim gibi çok mükemmel, çok değerli bir insandı. Eğer yaşıyorsa daha nice sağlıklı yılları olsun, ebediyete intikal ettiyse huzur içinde yatsın...

Yeni Kelebek konrtplak Fabrikası yine o yıl Düzce'de bir fabrika açmış ve Türkiyede ilk kontrplak üzerine baskılı mobilya yapımını başlatmıştı. İlk baskılı mobilya olarak da deneme mahiyetinde tv sehpaları üretmişti ve çok da (hatta şimdilerde bile o derece kaliteyi yakalayamayan) başarılı olmuştu. Bugün "Kelebek Mobilya" diye bilinen firmanın ilk mobilyasını denemek ve yıllarca kullanmak, tarihini evimizde yaşatmak ve tarihinin birebir içinde olmak benim için çok fazla hassasiyet ifade eder...

Tv sehpamız geldiğinde üzerine yerleştirdiğimiz siyah-beyaz televizyonumuz ile bir karesini bile kaçırmadan izlediğimiz 1972 yaz olimpiyatları belkide onca seyrettiğimiz renkli olimpiyatlardan çok daha renkliydi.
Yıllarca televizyon taşıyan sehpamız geçen yıllar içinde, değişen mobilyaların sonucunda asli görevini bırakıp çeşitli yerlerde kullanılmaya başlandı. Onca çektiği eziyete rağmen yıpranmıyordu ve hatta halen eskimiş bile değil. Kah müzik seti taşıdı fotoğraf çerçeveleriyle yanyana kah mutfak dolaplarına yardım etti, gün geldi ardiyede raf işini yüklendi. Olmadı yine çıktı ardiyeden evlere giren ikinci televizyona asıl işi olan sehpa vazifesine başladı. Bir ara dikiş makinamı taşıdı, bir ara kızımın bakliyat kavanozlarını. Zaten küçük kızımla bizim evin arasında mekik dokuyordu, bu gidiş gelişlerden başı çok dönmüştür sanırım. Eşlerimiz bıktı arabayla bir oraya bir buraya taşımaktan, sonunda söylenmeye bile başladılar.
Çok değerli anılarıyla, eskiye sahip çıkmayı seven kızlarımın ve benim eşyalarımızın içinde çok değerli bir yeri vardır. Şimdilerde küçük kızımın çalışma odasında, kitaplıklarına sığdıramadığı arta kalan kitaplarını taşımakla görevlidir kendileri...

"eşyalar ve onların bize hatırlattıkları ve hissettirdikleri" mim'ini bana hatırlattıkları ve çok şey hissettirdiği için severek yazdım. Unutulmayacak bu anımı yazmama sebep olan Sevgili arkadaşım Asuman'a ve böyle güzel bir mim'i başlatana çok teşekkür ederim...

Ve bu güzel mim'i Sevgili Çınar'cıma ve Sevgili Özlem'cime paslıyorum, severek yazacaklarından eminim...

BANA BİR HARF ÖĞRETENİN........

2010-11-24T01:14:00.006+02:00

ÖĞRETMENLER GÜNÜ

BAŞÖĞRETMENİMİZ ATATÜRK'ÜN YOLUNDA YÜRÜYEREK KARANLIKLARA IŞIK

TUTAN EĞİTİM GÖNÜLLÜSÜ ÖĞRETMEN ORDUSUNA KUTLU OLSUN...

Blog dostum ÖĞRETMENLERİME'de ayrıca sımsıcak sevgiler sunarım...

ATI ALAN ÜSKÜDARI GEÇTİ

2010-11-23T01:56:00.008+02:00

Pervin teyze! çocukluğumun masalcı teyzesiydi Pervin Teyze. Evimize bitişik evde en altta bir odada yaşardı, arka kapılarımız aynı bahçeye açılırdı. Sanki düşmemek için birbirine yaslanmış iki koskoca ahşap evin koskoca bahçesini paylaşırdık beş aile, belki şimdi o bahçede olsam düşündüğüm kadar büyük olmadığını görürüm ama bir zamanlar çocuk gözüyle çok büyük gelirdi bize. Geceleri ışık olmayan bu bahçeden, yaptığımız binbir numarayla Pervin tayzeye gidişlerimiz ve masallarımız çocukluğumun en güzel anılarındandır...

Aksiydi Pervin teyze ama bir o kadar da yumuşacık bir yüreği vardı. Neredeyse her akşam (zorlamalarla) masallar anlatırdı bize. Bildiğimiz masallardan değildi anlattıkları. Yani Pamuk Prenses, Uyuyan Güzel veya Külkedisi gibi değil, keloğlan masalları, sihirli lambalar, padişahlar, efsaneler ile ençok da ata sözlerinin oluş hikayeleriydi anlattıkları..

Akşam karanlığı çöktüğünde, yemek sonrası çay ocağa veya sobaya konduğunda bir kıpırtı başlardı bizde Pervin tayze gelse diye. Pervin Tayze bu! çağırmadan, yalvarmadan gelir mi? bahçe karanlık, gitmek zor, evdeki kibritler saklı. Neyseki kendimizce bir yol bulmuştuk sonunda. Üst kat odamıza bitişik yan evde oturan komşumuzun yaşıtlarımız oğullarına duvara iki yumrukla haber vermek, bahçeye bakan tuvaletlerinin ışığını yakmaları, bahçenin az aydınlanması ve Pervin teyzenin kapısı. Sonunda, elinde idare lambası, namaz mestlerinin üzerine giydiği lastiklerini sürüye sürüye kapıda belirirdi Pervin Teyze..

Aslında bu yazıya Pervin Teyzeyi anlatmak için başlamamıştım, o başlı başına ayrı bir hikaye konusudur. Ben sadece onun bir masalını (yada efsane diyelim) yazmak içindi başladığım satır başı. Ana hatları ile tamamen aklımda olan bu efsaneyi yazarken belki eklemeleri olacaktır belki de atladığım satırları. Pervin Teyzenin anlatış lezzetini yakalayabilirmiyim bilmiyorum.

""Çok eskilerde Üsküdar'ın ara sokaklarında yaşayan iki çocuklu bir aile varmış. Gelirleri çok iyi olmayan bu ailenin babası sırtında küfesi ile mahalle aralarında sebze-meyve satar geçimlerini sağlamaya çalışırmış. Çok çalışırmış adamcağız, bağırınca "sebzeee-meyvaaaa" diye arka sokaklardan bile duyan-çağıran olurmuş. Gel zaman git zaman bu çalışmalarının karşılığında bir at edinmiş adamcağız. Kendi yaptığı tahta tezgahını da atının arkasına bağlayarak sırtında küfe taşımaktan kurtulmuş. Biraz olsun ferahlık aileyi mutlu etmeye yetmiş.
Günün birinde kapılarında saçı başı dağınık, üstü başı eski bir tanrı misafiri belirmiş. Yufka yürekli karı koca acımışlar, buyur etmişler sofralarına, karnını iyice doyuran tanrı misafiri bükmüş boynunu, besbelli yokmuş yatacak yeri de. Dayanamamış karı koca sermişler çocukların odasına bir yatak buyur etmişler yatağa da. Tanrı misafiri bu "git" demek olmaz, beklemişler kendi gitmesini. Tanrı misafiri akşam sofrasında iyicene karnını doyurunca başlarmış hikayeye-masala, dinlerlermiş ailece. Karı koca baynunu büker, çocuklar sevinçle yerleşirlermiş eteklerine, esneyince misafir uyku saatidir der yatarlarmış bir odada ailece. Yemeğe para yetiştiremeyen adamcağız daha çok çalışmaya başlamış, misafirin gideceği yok, yemesi de çok. Yüzlerini asarlarmış gitsin diye ama misafir yüzsüz. Gerilirmiş yemek sonrası, gerildikce serilir, serildikce yerleşirmiş. Bahçe bir komşuları varmış, zaman zaman adamı uyarır yaptığının yanlış olduğunu anlatırmış. komşuyu dinler eve gelir "git artık" diyecekken ağzından bal damlayan tanrı misafirine ses edemezlermiş.
Aradan geçen günlerin sayısını unutan adamcağız bir sabah erkenden işe gitmek için sebzeleri meyveleri arabasına yüklemiş, atına bağlamak için de ahıra girmiş ama at yok ortada, koşmuş hemen karısının yanına "at ortada yok hanım gel koşalım sağa sola" demiş. Başlamışlar karı koca bahçeyi sokağı aramaya, seslerini duyan komşu çıkmış ortaya "hayrola ne oldu? nedir bu ses bu telaş" demiş. Atın kaçtığını onu aradıklarını söyleyen karı kocaya dönüp acı acı gülümsemiş.
"Telaş etme, arama boşuna, defalarca söyledim bunu sana Atı alan Üsküdarı geçti" demiş. Daha çok telaşlanan karı koca dalmışlar tanrı misafirinin adasına bakmışlar ki yatakda ahır gibi bomboş...""

Çocuktuk güler geçerdik.
Büyüyünce aklımıza geldiğinde üzülür olduk.
Şimdilerde saçımızı başımızı yoluyoruz ama ne çare "Atı alan Üsküdarı geçti...

BİRAZI KİTAP BİRAZI MİM

2010-11-21T00:15:00.006+02:00

Konumuz kitap ve mim. Sevgili Özlem beni bu konuda sobelemiş. Beni hatırlamış olmasından dolayı çok teşekkür ederim, sanırım cevaplamam biraz geç oldu, bunun içinde ayrıca özür dilerim...

Bu mim derki;
"Kitaplığınızın karşına geçin. Gözlerinizi kapatın. Derin bir nefes alın. Elinizi kitapların üzerinde gezdirin ve birini seçin. Şimdi gözlerinizi açın. Bir kitap seçmiş durumdasınız. O kitabı satın aldığınız ya da hediye gelmişte olabilir anı hatırlamaya çalışın. İlk kez okuduğunuzda neler düşünmüştünüz, hatırlayın. Şimdi sayfaları şöyle hızlıca bir dolanın ki, kitabın kokusu burnunuza gelsin. Evet, ne güzel bir koku bu! 55. sayfayı bulun. Sayfayı tekrar okuyun. Sayfadan bir paragraf seçin ve mim konusu olarak bunu blogunuza yazın. Daha sonra siz de arkadaşlarınızdan üç tanesine cevaplaması için gönderin.
Kuralları:
- Mimlenenler mimi cevaplamak zorundadırlar, mim bozulamaz.
- Mimin bozulması teklif dahi edilemez.
- Mim yalnızca 3 kişiye gönderilebilir.
- Karşılıklı mimlemeler yasaktır.
- Mim, her bir blog için sadece bir kez cevaplanabilir.
- Mim kurallarının ilk 6 maddesi değiştirilemez."

Kitap bizde, "üç ev bir ev" yada " bir ev üç ev gibi" değişkendir. Gelenler, gidenler, gelip de okunma sırasını bekleyenler, okunması bittiği halde yatıya kalanlar, gittiği yeri benimseyenler gibi.
Bende mim'i okur okumaz hemen bilgisayarın arkasında, bir yıl içinde ufak bir kitaplık haline dönüşen kitaplara yöneldim. Gözlerimi kapayıp bir iki kez gezdirdim kitapların üzerinde parmaklarımı ama bu arada derin bir nefes almayı unuttum sanırım. Çünkü gözümü açtığımda parmaklarım okumadığım bir kitabın üzerinde duruyordu. Onun için bu kitap konusunda çok açıklayıcı bir yorum yapamayacağım, üzgünüm.

Kitabın adı "Filler İçin Su" yazarı Sara Gruen.
Kitap büyük kızıma ait, yani o almıştı. Sanırım 2008 yılının son aylarıydı. "Limon ağacı" ve "Elveda Kızlar Ülkesi" kitapları ile birlikte, tesadüfen benimde kızımda olduğum bir sırada kargoyla gelmişti. İdefix kitabevinden internet üzerinden alınmıştı.
Limon Ağacı ve Elveda Kızlar Ülkesi okuma sırasını savmışlardı ama nedense bu kitap okuma sırasındaki yerini birsürü başka kitaplara bırakmıştı. Sanki ben burdayım der gibi parmaklarıma bulaştı işte. Demek ki sırası gelmiş...

Kitap arka kapağı açıklamasında şöyle der.
"Büyük Buhran dönemindeki sirkleri anlatan renkli, doludizgin, müthiş bir hikaye. İyi adamlar, kötü adamlar, aşk, vahşi hayvanlar... Birinci sayfadan itibaren sizi içine alacak."

55. sayfasından bir pragraf;
"Aralıktan içeri bakıyorum, Çadır inanılmaz büyük, tavanı gökyüzüne değecek gibi ve farklı köşelerden yükselen, dimdik sırıklar tarafından destekleniyor. Branda bezi çok gergin ve yarı şeffaf gibi-kumaşından ve bağlantı yerlerinden içeri sızan güneş ışınları dünyanın en büyük şekerci tezgahını aydınlatıyor. Pırıl pırıl bir ışığın altında, sparna, kraker ve frigo reklamı yapan afişler arasında, vahşi hayvanların çadırı capcanlı."

Şimdi mim'in öbür kuralına geçelim ve üç kişiyi mimleyelim ve kolay gelsin diyelim.

Kitap-evi Leylak Dalı Çınar

Sevgilerimle...

EN GÜZEL BAYRAM

2010-11-14T00:09:00.013+02:00

İşte benim bayram şekerlerim. Beraber geçirdiğim her an benim için en güzel bayram, ......ye 365 gün bayram misali...

EN GÜZEL GÜNLERİN EŞLİĞİNDE, SEVDİKLERİNİZLE BİRLİKTE NİCE BAYRAMLAR DİLERİM...

MUTLU BAYRAMLAR...

CUMHURİYET-TÜRK MUCİZESİ

2010-11-11T00:39:00.004+02:00

""Hatay'ın alınması sırasında, Şükrü Kanatlı komutasındaki alay, alkışlar, sevinç gözyaşları, çiçek yağmuru altında ilerledi. Yol onbinlerle doluydu. Belen'de karargah kurdu.

Alayın bir taburu ertesi gün Belen'den Antakya'ya yüreyecekti. Ertesi gün bütün Antakya ayaktaydı. Halaylar oynanıyor, kurbanlar kesiliyor, zılgıtlar çekiliyordu.

Tabur Fransızların boşalttığı kışlanın önüne geldi. Bir grup Antalyalı hanım, tabur komutanının yolunu kesti.

Komutan sordu.

-Hayrola hanımlar.

-Komutan 20 yıl önce "düşman askeri gidince kışlaları bizim askerlerimiz için saçlarımızla süpüreceğiz" diye ant içmiştik.

Komutan mola verdi.

Askerler silah çattılar.

Dinlenmeye geçtiler.

Kadınların upuzun saçları vardı.

Birbirlerinin saçlarını kestiler.

Uzun değneklere bağladılar, kışlayı saçlarınla süpürdüler, sildiler, tertemiz ettiler. ""

Turgut Özakman ve Cumhuriyet-Türk mucizesi

1938

2010-11-10T01:08:00.004+02:00

ATAM RAHAT UYU

BİZE BIRAKTIĞIN EN DEĞERLİ ESERİN CUMHURİYET'İN BEKÇİLERİYİZ...

BU DEV ESERİNİ KORUYACAK NESİLLER YETİŞTİRİYORUZ.

LUNAPARK

2010-11-09T01:48:00.003+02:00

Çocukluğumda en güzel bayram eğlencemiz lunaparktı. Kuzenimle, Kasımpaşa'da ki uzaktan akrabamız Aziz amcalara gitmek için bayramın üçüncü gününü zor getirirdik. Aziz amcaların arkasındaki büyük arsada bayram lunaparkı kurulurdu, ne kadar sürerdi bilemiyorum ama her zaman yetişirdik, en sevdiğimiz tahta kayık salıncaklarla dönme dolaplardı. Küçük bir atlı karınca, bir palyaço ve bol bol mutlu çocuk olurdu. Ufacık ellerin uzattığı bayram paraların yolculuğu, ortalıkta dolaşan bir adamın beline bağladığı cepli önlüğünde son bulurdu. Büyükler eşlik etmezdi arsadaki lunaparka, çünkü çocuklar güvensiz değildi ortalıkta. Kimse kimseyi kandırmaz, kimse kimseyi aldatmazdı o zamanlar...

Daha sonraları İstanbul'un ilk büyük lunaparkı Aksaray-Vatan caddesinde kuruldu, bayrama özel değil, daimi yerleşik bir lunaparktı. Sanırım 60'lı yılların başındaydı. Doğma büyüme Aksaray'lı olan annemin ahbaplarından Sevim Teyze'ye giderdik ara sıra. Lunaparkın kuruluşunu görmüş heyecanla beklemiştik açılışını. Açıldıktan sonrada "Sevim Teyzeye gidelim" diye tutturur olmuştuk. Gerçi çok uzun olmadı bu gidişler ama ilk yılında bir kaç kez gitmiştik...

Kasımpaşa'daki ufak lunaparktan sonra çok büyük gelmişti bize, kaybolmaktan korkacak kadar büyük! Geceleri ışıl ışıl yanan rengarenk ışıkları eski İstanbul gecelerindeki solgun ışıklarına inat sabaha kadar yanardı.
Göyüzündeki binlerce yıldızın ışıkları kaybolurcasına meydanı saran bu ışıklar; bu yaşıma kadar bile bende iz bırakan, nerede rengarenk ışık görsem "lunapark gibi" dememe sebeptir...

Lunaparklar 70'li yıllardan sonra İstanbul'un değişik semtlerinde ardı ardına açılmaya başladı ve 90'li yıllardan sonra da teker teker kapanmaya...

"Hani nerede o lunaparklar" demek isterdim, diyemiyorum.

Çünkü, çok çok çok büyük bir lunaparkımız var şimdi; Dünya

Evet! artık çok büyük bir lunaparkta yaşıyoruz. Işıklarının hiç sönmediği alışvriş merkezleri, sabahlara kadar rengarenk gökyüzünde patlayan, olur olmaz her daim atılan havai fişekler, çarpışan arabalar, dönen dolaplar, hiç bitmeyen sirenler, kendini dev aynalarında görenler, serbest atışlar, küçücük ellerdeki bayram paralarını cebe indirenler, yükselip aşagıdakileri küçücük görenler, aşagıdan yükselenleri baynu bükük seyredenler, korku tünelleri, çığlık çığlığa bağıranlar, şeker uzatılan çocuklar, karıncaya binen atlar, karagöz hacivat oyunları ve evimizdeki beyaz camdan hiç eksilmeyen palyaçolar...

Ben eski lunaparkımı; tahta kayık salıncağı olan, dönme dolabında çocukların mutluluk çığlıklarını saklayan, bayram paralarının kardeşçe bez önlükte toplanan lunaparkımı özlüyorum...

MUZ SESLERİ

2010-11-03T00:29:00.006+02:00

"Onu ağustosta muz tarlasına götürecektim. Muz seslerini dinleyecekti. Nasıl sevineceğini, hayret edeceğini düşündükçe..."

Bu topraklar böyledir benim güzel Filipam. Hatıraları, unutmak üzerinedir. Herkes kendi günahını unutur, ama kimse alacağı intikamı unutmaz. Ve ortadoğu tanrıların hep bu topraklarda icat edilmesi bir tesadüf değil-günahlardan kuruludur. Kaç silah varsa o kadar tarih vardır burada. Anlamaya kalktığında da bütün bu hikayelerin içinde kaybolursun. Bu, Ortadoğu'nun lanetidir: Dışarıda olanı anlamamakla lanetler, içine gireni de dünyada başka önemli hiçbir şeyin olmadığı serabıyla.

Dünya haritası üzerinde bir baskı yanlışı kadar küçük görünen bu sevimli ülke hakkında bilmen gereken tek şey var Filipinam; herkes herkesi öldürdü. Sanırım herkesin üzerinde anlaşabileceği tek tarihimiz bu bizim.

Ama bu toprakların dehşeti içinden bakınca görünmez güzel kızım. Bu yüzden ben sana benim gördüğüm Şatila'yı anlatacağım. Benim Beyrut'umu.

Burada yan yana durmuş, omuz omuza debke oynarken ayakları birbirine dolaşmış insanlara benzeyen binalar vardır, ölülerinin ardından ağlayan insanlar gibi birbirine tutunmuş evler.

Bir hırçınlıkla yapılır binalar. Harcı hınçla, hızla, hırlıya hırlıya karılır. Zifti harla, sıvası hırsla karışır. Batı'daki o sakin, yüzü geleceğe doğru tasasız bakan, yumuşak başlı binalar gibi değillerdir. Bu binalar kendi kendilerine bakarlar, olmamışlıklarına, ne yapsalar gülmeyecek bahtlarına. Burada evler daha yapılırken çok dövülmüş bu insanların, kendilerini sakat çocuklarını sever gibi seveceklerini bilirler. Hayal kırıklığı ve kederle.

Bu binaların içi, kapıların önü çok kısa zamanda ayakkabılarla dolar. Tozlu, arkalarına basılmış, aceleyle çıkarılmış ayakkabılar. Ayakkabılar çoğaldıkca yoksullaşır apartman ve insan korkmaya başlar. Ayakkabıların ardından kapılar kapanır, konuşurken birbirinin üzerine binen sesler bir duyulur bir kesilir. Aralandığında kapılar, ardında biriken sesleri binaların boşluğuna akıtır. Ne zaman o sesler yıkılsa bir felaketle bir çift ayakkabı diğerlerinin arasından yok olur. Diğer ayakkabılar öfkeyle ezilip ayaklar altında, intikam yoluna düşecektir. Sonra sessizce geri gelir ayakkabılar, yan yatmış, birbirinin altında ve üstünde kalmış, bitkin, yeniden dizilirler. İçerideki sahiplerinin hayatlarını dışarıdaki yoksul ayakkabılardan izleyebilirsin aslında.

Sen yoksul doğdun Filipam. Dedim ya, sadece bir hikayen var, Ama sakın unutma, yoksulluk bir savaş gibidir. Ancak dışarıdan bakılınca görünür insana verdiği hasar. Bu yüzden sakın yoksullardan ayrılma. Ben savaşla böyle başa çıkıyorum çünkü. İçinden çıkmayarak. Delirmemek için içinde kalıyorum bu savaşın...

Ece TEMELKURAN

Çok etkilendiğim bir sayfasını hem unutmamak hem de paylaşmak adına...

BAYRAMIMIZ KUTLU OLSUN TÜRKİYE'M

2010-10-29T01:03:00.003+03:00

UNUTMADIK - UNUTMAYACAĞIZ - UNUTTURMAYACAĞIZ

ANDIMIZ OLSUN...

ÜÇ YIL...

2010-10-27T01:54:00.009+03:00

Zaman olmasaydı yada yaşamımızı parselleyen takvimleri icat etmeseydik, devamlı kaçan akrebi bıkmadan kovalayan yelkovanı saat adı altında duvarlarımıza asıp kendimizi kendimize esir etmeseydik ne olurdu? Dün, beş yıl evvel, 2010 yılı, yarın, gelecek yaz gibi kavramlar da olmazdı. Yada eskiyen hiç bir şey olmaz her şey yeni kalırdı. Bir yerde değişimin ifadesidir zaman. Uzayan saçlarımız, tırnaklarımız, doğumdan itibaren büyüme hızımın, ağaçların büyümeleri, fidelerin değişimi gibi...

Matematikcilere göre 4. boyut, fizikcilere göre iki hareket arasındaki geçen süre. "Zaman" ve "süre" eş anlamlı olduğuna göre zamanı zamanla tanımlamak kısır döngü gibi bir şey bana göre. O halde diyelim ki nefes alışla veriş arasıdır zaman. Ne dünü vardır ne de yarını, zaman yaşadığımız an'dır...

Desek de! geçmiş zaman da yaşamımızın vazgeçilmez en değerli şeyidir.

Zaman nasıl da hızla akıp gidiyor, dolu dolu tam üç yıl geçmiş aradan.

Üç yıl önce bugün açmıştım blogumu, birkaç gün bakıştık karşılıklı. Ne yazacaktım? Aslında yazmak istediğim çok şey vardı ve hepsi aynı anda hücum etmişti aklıma, çekip çıkaramıyor ayıramıyordum kelimeleri birbirinden. Günlük yazmayacaktım bu kesindi, çocukluğumda bile günlüğümü haftalık tutardım.
Yazmak istediklerim gelecekte okunup geçmişten esintiler bulunsun istedim. Torunlarım okursa beni daha iyi tanısınlar istedim. Bana ait anılarımı yükümü hafifletmek için benden çıkıp paylaşım bulsun istedim ve içimden ne geliyorsa onu yazmak istedim. Bana ait bir odaydı burası içinde kendime olan saygı sınırlarımı aşmadığım müddetçe istediğimi yapabileceğim bir oda...

İlk postumu 29 Ekim 2007 tarihinde yayımladım, ürkekce birkaç satır karalamış, kendimi yazacaklarıma hazırlamaya çalışmıştım. Bu arada daha önceden okumaya başlamış olduğum blogları geziyor, okuyor ama yorum bırakamıyordum. "Yemek vakti başkasının evine gidilmez" söylemleriyle büyütülen bizler bloglara yorum bırakmamı engelliyordu. Daha sonra beni bulan dostlarım, yazılarından etkilenerek benim bulduğum dostlarım oldu. Türkiye'den ve Dünya'nın birçok köşesinden. Aradaki mesafeler satırlarda kısalıyor ama satırlar uzak mesafelere ulaşıyordu...

Çok güzel ilişkiler, düzeyli yazışmalar, sarsılmayacak dostluklar, paylaşılan acılar, güzelliklere katılımlar, tasarımlara hayranlıklar, damak tadıma sofralar, kitaplar, kültür sanat ve güzeller güzelleri bebeklerle dolu koskoca bir dünya buldum. Bu renkli dünyada mutlu oldum. Bazen ağladım, bazen güldüm. Yorumlar buram buram sevgi kokuyor, içimdeki sevgi selini yaptığım yorumlara ulaştırıyordum...

Üç yıl ve 201 post, yaklaşık her hafta bir post olması çocukluğumun anısı gibi.

Daha yazarmıyım? yada ne kadar daha yazarım? bilmiyorum ama seni seviyorum dünlük. Doğum günümüz kutlu olsun...

SADECE BİR EL SALLAYIŞTIR YAŞAM

2010-10-18T17:58:00.004+03:00

**Bazen zordur yaşamak..Nefes almak bile güç gelir insana..Bir kuşun kanadına
takılıp gitmek istersin uzaklara..Bazen bir güzel söz tutar insanı
ayakta..bir canın sıcak gülümsemesi bağlar hayata..bir de üç kelime
kalır dudaklarında.KENDİNE İYİ BAK..bu yalancı dünyada...!!!

Bir acı yaşadım, yaşıyorum ve son nefesime kadar da içimden çıkmadan yaşayacağım bir acı, tıpkı daha önce giden tüm sevdiklerim gibi. Ne yazık ki acılara alışılmıyor, sadece acılarla kenetlenip birlikte yaşanmaya alışılıyor. Sabıra sığınıyorsun çaresizce, sonra sabrın promosyonu teselliler geliyor dile " huzur içindeler, gerçek dünyaya kavuştular, önce giden sevdiklerinle beraberler, bizde gidince yine birlikte olacağız" gibi.

Daha sonra düşünüyorsun kapalı kapılar arkasındaki evlerde yaşananları, sır içindeki acıları "bana ne! benim acım bana yeter" diyemiyorsun aynı acıyı duyan yüreklere. Yanlız olmadığını anlıyorsun o zaman, güç veriyor yanlız olmamak.
Hiç düşünmeden giden sevdiklerinin yerine canını verecek binlerce kişiden biri olarak, bu güce dayanarak, yaşama kalındığı yerden bir tebessüme, bir sevgi sözüne, yanında olan sana sevgiyle bakan yüzlere sığınıp devam ediyorsun. Ta ki! yaşama bir el sallayışa kadar...

Dostluk muhabbetle çoğalır, acılar paylaştıkca azalır.
Acımı paylaşan, teselli dilekleri ile beni yalnız bırakmayan tüm dostlarıma canı gönülden teşekkür ederim.
Sevgilerimle...

İlk pragraf "anlamlı sözler"den alıntıdır.

GÜLE GÜLE CANIM KARDEŞİM GÜLE GÜLE

2010-10-07T02:31:00.003+03:00

Kıvır kıvır saçları vardı, elayı çalan gözleri, tonbul yanaklı, afacan bakışlı dünyalar güzeli bir bebekti. Annesinin gözbebeği kıymetlisiydi. Kıymetlisini bırakıp giden annesini o hiç bilmedi, bir gün bile sormadı "neden" diye. Hep içinde yaşadı annesizliğini, sessizliğini hırçınlığının içine saklamıştı, anne yerine ablasına sarıldı var gücüyle. Her şeyi ablasıydı, annesinin emanetine gözü gibi bakan ablasının...

Bir gün onu annesinin kucağında çekilen sıkıca topuna sarılmış bir fotoğrafına bakarken yakaladım, irkildi ve sadece "bu mu?" diyebildi. Sanki anne demeye yeminliymiş gibiydi. Sözleri değil gözleri anlatırdı içindekileri, içindekileri görüp anlayabilene...

Dört kardeşin en küçüğü, en son geleniydi İlk gideni oldu:((

Güle güle canım kardeşim güle güle, yolun ışıklarla dolsun. Allahın rahmeti üzerinden eksik olmasın, yattığın yer huzurlu mekanın cennet olsun. Seni gökkuşağı altında verdik toprağa, gökkuşağı cennet kapıların olsun...

Şimdi artık anneciğinle, babacığının koynunda emin ellerdesin, rahat uyu canım benim...

EVVEL GİDEN DOSTA SELAM OLSUN ERENLER ...

3 EKİM 2010

LADES

2010-10-02T02:08:00.005+03:00

"Onu nasıl tanırdın?" diye sorsalar söyleyecek fazla bir şeyim olmaz sanırım. Birbirimizi anlayabilecek birlikteliğimiz uzun olmamıştı. Çünkü ben onu tanıyacak kadar büyümemiş, oda beni tanıyacak kadar büyütememişti...

Güzeldi! çok güzel ve çok fedakar, çok cefakar. Omuzlara dökülen dalgalı saçlarla bütünleşen ajurlu sarı bir bluz ile siyah dar bir etek var hep hayalimde ve geniş yakalı bele oturan siyah bir manto. Sonrası; beyaz, pembe, çiçekli, mavi, sarı hep gecelik, hep gecelik. Sanki tüm giysiler geceliklerin arkasına saklanmış, beynim aralayamıyor sis perdesini, gerisindekileri hatırlamaya asla izin vermiyor...

En sevdiği çiçek, en sevdiği koku, en mutlu olduğu an, en sevdiği şarkı, en sevdiği yemek, yapmaktan en hoşlandığı şey neydi? bilmiyorum. Yada en sevmediği şeyler, en zorlandığı anlar neydi?

Onunla yaşadığım zamana ait, öncesi ve sonrası olmayan yüzlerce kareler var gözlerimde, önemini neden yitirdiğini bilmediğim ama en önemli yerini unutmadığım kareler. Bir o kadar da hiç bir karesini unutmadığım anılar...

Annem pompalı ocağınla her zamanki gibi mücaadele halindeydi o gün, bahçeye çıkışımız da engellenmişti. Bu demekti ki babam tavuk yolucak. "Tavuk kesmek" sözü edilmezdi, yolmaktı bize söylenen. O zamanlar marketlerden alınan, özel tabağı içinde, strece sarılı, kesilmiş hazır tavuk nerde! Canlı tavuk alınır, kesilir, yolunur ve temizlenirdi...

Alacakaranlıktı sofraya oturduğumuzda, babam de evde olduğundan tüm aile bir arada sözlü sahbetli neşeyle yemek yemekteydik. Babam bir ara tabağındaki tavuktan çıkardığı bir kemiği anneme uzatarak "lades tutuşalım" dedi, hep birlikte alkış tutarak "hadi, hadi" diye tempo tuttuk ve annemle babam ladesliydiler artık. Bu sahnede en küçük erkek kardeşim olmadığına göre demek ki biz çok küçüktük...

Ne kadar zaman geçtiğini hatırlamıyorum ama günlerin çok olduğunu tahmin ediyorum, annem çok dirayetliydi kanmıyordu bir türlü, kendini kanmamaya o kadar kaptırmıştı ki babamı kandırmak için uğraşmıyordu bile. Ne olursa olsun "aklımda" demesi sanki oyuna bizide katmış gibiydi. Aslında bende bu oyuna kendimi fazla kaptırmış olmalıyım ki halen tüm detaylar dün gibi aklımda...

Yine kurulmuş bir akşam sofrasında çorbalarımızı içerken babam tabağını uzatarak annemden ikinci bir tabak çorba daha istedi (babam çorbayı çok severdi) ama bunun anlamı annem tabağı alırken "aklımda" demesinden babamın gülüşünden "lades"in daha devam edeceğini anlamıştık. Babam önüne gelen ikinci tabak çorbasını içerken aniden elindeki kaşığı anneme uzatarak "hanım bu kaşık delinmiş" demesinle annemin kaşığı kapması bir oldu. Babamın "lades" demesi üzerine elindeki kaşığı fırlatıp atan annemin "sayılmaz sayılmaz" feryatları, bizim kahkahalarımız, babamın annemi kandırdığı için hem mutlu hem üzgün olması unutulmaz çocukluk anılarımın favorilerindendir...

Ladesi kazananın ödülü neydi?
Anneciğimin kaşık çatalları neden bu kadar kıymetliydi?
Çok titiz olan anneciğim çorbalı kirli kaşığı nasıl fırlatıp atabildi?
Bir kaşığın delinemeyeceğini anneciğim nasıl düşünemedi?

Bunların cevabını hatırlamayı yada bilmeyi ne kadar çok isterdim!!!

KIYAMET

2010-09-27T02:14:00.012+03:00

Son günlerde yazamıyorum, daha doğrusu yazıyorum da! yayıma elim varmıyor. Ne yazsam "lay lay lom" gibi geliyor, düşüncelerimin gittiği yerle bağlantısı bulunmayan birkaç anı işte. Şimdilik hepsi sepette...

Daha ziyade okumak, dinlemek, araştırmak, tartışmak, beynimi yormakla geçiyor günlerim. Bazen üç maymunu oynamak geliyor içimden ama o zaman da son model arabasına binmiş, "çistat çistat" müziğini sonuna kadar açmış tur atanlardan yada et ucuzladı!!! diye mangalını kaptığı gibi çimlere koşanlarda ne farkım kalır diye düşünüyorum...

Benim, bizim çocukluğumuz ve gençliğimiz 2000 yılında kopacak kıyametle ilgili senaryolarla geçti. Çok uzak gibi görünen 2000 yılı büyüklerimiz için de, senaryo yazanlar için de kıyamet kopması muhtemel milenyumdu. Bunun için bir sürü uyduruk hikayeler dinledik, filimler seyrettik. Çok uzak gibi gelmişti 2000 yılı, işi hesaplara döktük, kaç yaşında oluruz? evlenelim mi? çocuk sorun olur, gibi. Yarı şaka yarı ciddi inanır, inanmaz durumdaydık. Halacığımın ileriyi gören tesbitleri vardı. "Su aynı, hava aynı, toprak aynı da insanlar devamlı coğalıyor nereye kadar gider ki, günün birinde birbirlerini yemeğe başlayacaklar, işte kıyamet" derdi...
Ve 2000 milenyum yılı geldi kıyamet kopmadı (mı)?
1990 ların ortasından sonra belirtilerini vermeye başlayan kıyamet tam denk gelmesede 2000 yılında farkındalığımız dışında koptu.

İnsanlar yok olmadı belki ama "İnsanlık" yok oldu...

Karikatürlerde hırsızların portreleri vardır; gözleri maskeli, elinde el feneri, sırtında çuvalı. Birde bunların gerçeği vardır hani! evimize giren, özelimizi karıştıran, yükte hafif parada pahalı olan eşyalarımızı çalan.
Artık gözümde bu tür hırsızlık o kadar masum ki! emin olun anlatamam. Tabi ki çok kötü bir şey, asla tasvip etmiyorum, etmiyorum da en azından yerine gelebilecek maddiyatlarımızı çalıyorlar. Ya şimdi!!!

Sağlığımızı çalıyorlar, çocuklarımızı çalıyorlar, organlarımızı çalıyorlar, duygularımızı çalıyorlar, umutlarımızı çalıyorlar, özgürlüğümüzü çalıyorlar, düşüncelerimizi çalıyorlar, gözümüzüm içine baka baka cebimizdeki parayı çalıyorlar, kısaca yaşamımızı çalıyorlar...

Ben artık düşüncelerimin sınırında imkansızı yaşıyorum...

SONUÇ...

2010-09-13T00:34:00.006+03:00

Benim penceremden referandum sonuçları...

13 Eylül 2010'dan itibaren Ülkenin % 42' sinin artık bir anayasası yok...
　
Ülkenin yarısı darbeci...
　
Ülkenin yarısına çok yakın çoğunluğu "kumda yaşayanlar" (ki! bu tanım sahibinin, bana ait değil) yine yaptılar yapacaklarını...

Ülkenin % 58'nin karnı konuşmayla doyuyor...
　
Her ne kadar İstanbul tabloda bütün olarak % 45 görünse bile, gerçek İstanbul % 80 gerisi de zaten İstanbul değil...
　
Her ay sonunda gezmek için çıktığım yurt dışına gidişlerimde artık hiç bir zorluk yaşamayacağım...
　
İnsan hakları mahkemesi ithal edilip yurdumuza getirilişinden dolayı her bir insani hakkım olan sorunumu kolayca çözebileceğim...
　
Emekli olduktan sonra elimden alınan grev hakkıma geri kazandım. Artık istediğim anda işi bırakıp grev yapabileceğim...
　
Bu ülkenin % 42' sinin "aklınlan zoru var"...
　
Biraz daha yazarsam sabahın bir vakti alıp götürürler "gık" bile diyemem...
　
Akşamdan beri ne bulduysam yiyorum, sanırım bu gece bu mideyle uyuyamayacağım...

BAYRAM VE ÇOCUK

2010-09-08T22:25:00.004+03:00

Kırmızı rugan ayakkabı, beyaz ponponlu çoraptır bayram. Minik beyaz gömlek, kırmızı papyondur. Bayram sabahı uyandığında yatağının başucunda bulduğun elbisedir. Lunaparktır, atlı karıncadır, dönme dolaptır bayram. Bir kenarı işli çiçeklerle bezenmiş mendildir, küçük cüzdanlarda biriktirilen bayram harçlıklarıdır. Şekerdir, şekerlemedir bayram. Umuttur, mutluluktur, çoşkudur. Asla büyümeyen çocuk, çocukluktur bayram...
　

Kaç yaşına gelinirse gelinsin, bir bayram sabahı çocukluğunu hatırlamayan varmıdır? Sanmıyorum...
　
TÜM DOSTLARIMIN, ARKADAŞLARIMIN, YOLU BLOGUMDAN GEÇEN YOLCULARIN VE TÜM ULUSUMUZUN BAYRAMINI EN İÇTEN DİLEKLERİMLE KUTLAR, DOSTCA, KARDEŞÇE, SAĞLIKLA VE SEVDİKLERİNLE GEÇİRECEK NİCE ŞEKER TADINDA BAYRAMLAR DİLERİM...
　
Sevgilerimle...

EN DEĞERLİ GECEMİZ

2010-09-05T21:12:00.007+03:00

SU BEDENİ, İNANÇ YÜREĞİ TEMİZLER...

EN DEĞERLİ GECEMİZ KADİR GECEMİZ TÜM İNSANLIĞA HUZUR GETİRMESİ DİLEĞİ İLE TÜM İSLAM ALEMİNE MÜBAREK OLSUN...

UNUTMADIK UNUTMAYACAĞIZ

2010-08-30T00:21:00.003+03:00

EY TÜRK GENÇLİĞİ!
Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyetini, ilelebet, muhafaza ve müdafaa etmektir.
Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin, en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek, dahilî ve haricî bedhahların olacaktır. Bir gün, İstiklâl ve Cumhuriyeti müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şerâitini düşünmeyeceksin! Bu imkân ve şerâit, çok nâmüsait bir mahiyette tezahür edebilir. İstiklâl ve Cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler.

Cebren ve hile ile aziz vatanın, bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir.

Bütün bu şerâitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. Hattâ bu iktidar sahipleri şahsî menfaatlerini, müstevlilerin siyasi emelleriyle tevhit edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir.
Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte, bu ahval ve şerâit içinde dahi, vazifen; Türk İstiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır!
Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur !

30 AĞUSTOS ZAFER BAYRAMIMIZ TÜM ULUSUMUZA KUTLU OLSUN

TARHANA

2010-08-28T03:24:00.004+03:00

Tarhananın ne tarifi ne de tarihçesi bu yazı, yok olan değerlerimizden sadece birinin hikayesi...
　
Tahrana (Prensesimin ilk tarhanayla tanışmasının deyişiyle) yaptım, zorlu bir mücaadele ile. Sanırım yaşlanıyorum çok yordu bu sefer, tam beş gün tarhanayla yattım tarhanayla kalktım diyebilirim. Kolay iş değil tarhana yapmak... Yoğurdu süzeceksin ki! az un alsın, sonra un çorbasına benzemesin, mayalanmasını tutturmalısın ki! ekşi olup mide yakmasın, kıvamında kurutacaksın ki! kolay parçalansın. Son aşamasına geldikten sonra bir hafta, günde birkaç kez karıştıracaksın ki! iyice kurusun kışın kurtlanmasın...
　
Bunlar büyüklerimizin kulaklarımızdan çıkamayan sözleri.
Değişen yaşamlarımızla tarhana yapılmasına gelirsek malesef daha zor koşullar oluşuyor. Camı açıp kurutursan toz olur, endirek güneşle evir çevir, tarhana parçacıklarınla içli dışlı arkadaş olacaksın. Kurutma aşamasını tutturmalısın ki! parçalıyıcı kullanıp, vitaminini azaltmayacaksın. Kevgirden (yani süzgeç, bu tür işlemlerde kevgir demeyi severim. Eskiyi hatırlatır bana.) geçirirken el yıkama seanslarını sıklaştırıcaksın, avuçlarının kızarıklığını unutup, elenmiş tarhanaya gülücük atacaksın. Artık yer sofrası unutulduğundan ayakta, masa başında bel ağrılarınla kavgaya tutuşacaksın, zorunlu ara verip başka işlerle uğraşın bitince bekletilmekten hoşlanmayan sevdalın gibi hemen ona koşacaksın v.s...
　
Değerli bir besindir tarhana, C vitamini deposu domates ve kırmızı büberin vitamin değerlerinin kaybolmadan kurutulması ile iki taşımlık kaynamada saframıza geldiğinde ki lezzetinin yanı sıra besleyici değeri de herkes tarafından bilinir. Bebeklerin ilk yemek yemeye başlaması ile Dr.ların yemek listesinde de ilk sırayı alır ve tüm bebekler bu lezzeti çok sever...
　
Çocukluğumuzun en eğlenceli büyüklere yardım oyunumuzdu. Ellerimizi yıkarken başımızda bekleyen büyüklerimiz, ellerimiz havada getirtip oturturlardı sofra bezinin yanına, bağdaş kurduktan sonra önümüze verilen tarhana parçacıklarını ufalardık güle oynaya. Bize bu işi vermekle "bizde yapmak istiyoruz, bizde" ısrarlarımızdan sıkılıp bize iyilik yapıyorlar sanırdık. Ama aslında biz onlara iyilik yapıyormuşuz, bunu çok sonraları anladım. Aile bütünlüğü olan akraba topluluğu bir arada yapardı tarhanalarını, muhabbetle, sevgiyle. Sanırım yoruldukları zaman üzerlerine örtülen tülbent beklemeye alırdı tarhana parçacıklarını, çaylar kurabiyeler girerdi muhabbetin ortasına o zaman. Bıraktıklarında bir sonraki seans için saat sözleşmesi yapılırdı. Tarhanayı zevkle içmek kadar yapmak da çok eğlenceliydi çok önceleri...
　
Günümüzde belki istisna köylerimizde devam ediyordur tarhana hikayesi ama İstanbul'da artık bitti. Bizle birlikte yok olmaya mahkum bir besin oldu. Önümüzdeki yıllarda marketlerin raflarında sıra sıra dizili, değişik marka paketlerinde görecekler çocuklarımız tarhanayı, hatta görmeye başladılar bile. Makina tarhanası!
Hazır paketin tamamını 5 bardak suyla ıslat ve karıştıra karıştıra iki taşım kaynat. Boşaltılan paketi çöpe at ve çorbanız geldi! Zahmetsizce, birde tavuk suyuna olanları var. O nasıl tavuk suyu ise, tavuk bile suyunun pakete girmesinden hoşlanmamıştır ya!
　
Bu arada yazım kimseyi rencide etmek için yazılmamıştır. Değişen yaşam koşulları, zaman ve çağ gereği ilerleyen teknoloji, globalleşen dünyamız ve biz, bugüne gelinmesi kaçınılmaz tabi ki!
Eskiyi devam ettirme çabası değil derdimiz, eskiyi anma muhabbetimiz...
　
　
　
　
　
　
　

UMUT ÇOCUKLARI ONLAR

2010-08-22T21:08:00.010+03:00

Doğuda görev yaparken okuma yazma seferberliğinde tanıdım Neşe'yi, 38 yaşındaydı, adı gibi neşeli şen şakrak bir kadındı. Bütün sınıfı güldürür okuma yazma zorluğunu başındaki tülbente yüklerdi. "Bu" derdi, "işte bu hocanım bu güne kadar okumayı öğrenemedikse suçlusu bu tülbent, kadın olmak." Tülbentini kafasından sıyırır "şimdi bak nasıl kolayca okuyacağım görün" der, kahkahayı basardı. Çat pat okuyor, çok zorlanmıyordu aslında, "çok iyi gidiyorsun Neşe" dediğimde "yetmez hocanım kitap okumalıyım, kalın kalın kitaplar, muhtarın odasında ki kitaplar gibi, senin okuduğun kitaplar gibi" derdi...
　
Üç erkek çocuğu vardı Neşe'nin, Hasan'ın avradıydı. Hasan'ın avradı detirtmezdi kendine "Hasan'ın ikinci avradı" diye düzeltirdi, neşeyle kahkaha atarak. Neşesinin altında yatan iç dünyasını merak etmeye başlamıştım, ama soramadım, ta ki bir gün gözlerinde ki hüznü yakalayana kadar da sormadım. O gün yüzü gülerken gözleri ağlıyordu sanki, "neyin var Neşe" dediğimde "yok bir şey hocanım, benim herif bu kadar okumanın yettiğini, işlerin aksayıp durduğunu söyler durur da" dedi. Sanki sorularımın cevabı bu değildi, hissetmiştim bunu. Ve Neşe bir daha okula gelmedi...
　
"Dokuz yaşındaydım, okula başlama yaşım çoktan geçmiş ama okula gitmek, okumak istemekten de hiç geçmemiştim. Her yıl okul açıldığında defteri kalemi alınan abimi kıskanır, onun defterine kalemine sevgiyle dokunur ağlamaktan gözlerim şişerdi, ağlamalarım babamı çok kızdırır birde üstüne dayak yerdim. Anamın çaresiz bakışlarına sığınır, yardım isterdim ama anam zaten çok dayak yerdi, birde benim için yemesin diye gözyaşlarımı, akan burnumu şalvarıma siler, kaderime küserdim. Bilirsin işte çok okumam yoktur, aha bu oğlan okusun isterim de kaçar kaçar durur hocanım şunu bir zapdet demeye geldim."
　
Elime ne zaman okumak için bir kitap alsam aklıma Neşe gelirdi. Kapının hızlı hızlı çalınması ile işte karşımda Neşe duruyordu. Elinden tuttuğu, sıfıra vurulmuş saçları, korkudan sinmiş, başı önünde, çelimsiz bir erkek çocuğu ile. Kapıyı açtığımda Neşe hiç durmamış, hemen anlatmaya başlamış aynı zamanda kıvırdığı iki parmağınla da oğlanın kafasına kafasına vurmaktaydı. İçeri aldım "dur sakin ol, otur hele," dedim, neşe beni duymadı bile ama sanki itaat eder gibi sedirin köşesine ilişti, çocuğun elini bırakmıyor bir yandan da anlatmasına devam ediyordu...
　
"Dokuz yaşındaydım; aha şunun yanında anlatayım da belki anlar hocanım. Okul açılmıştı, yine çok ağlamış okula gitmek istemiştim, babam olmaz diye diretiyor iki çocuk okutacak parası olmadığından bahsediyordu. Benim okula gitmem iki defter iki kalem demekti, zaten abimi zor gönderiyor birde benim masrafıma yetişemiyeceğini tekrarlayıp duruyordu. O yıl ne oldu da bilmem daha çok ağlamış daha çok dayak yemiştim.
Anam ağlamalarıma dayanamamıştı zahir, babam evden gidince okula gitmekte olan abimin elinden kalemini aldı hışımla ortasından kırdı. İki kalem yapmıştı anacım, sonracıma kalemi bıçakla bir güzel yonttu, abimin defterinin ortasından sayfalarını çıkarttı ve iğne ile dikti. İki defterimiz de olmuştu ama abim kızıyor babama söyleyeceğini avaz avaz bağırıyordu. Söyle dedi anam baban beni döver bende seni döverim."
　
Yorulmuştu Neşe, gözyaşlarını yemenisinin ucuna silerken neşeli Neşe geldi gözlerimin önüne, hiç okuldaki haline benzemiyordu. Neşesinin altına sakladıklarını, belli ki unutmak istediklerini, içindeki yaranın kalkan kabuğu ile hem ağlıyor hem anlatıyordu.
　
"Bilesin" dedi, "bu köyde kimse bilmez bunu sen bilesin hocanım, birde şu haylaz oğlan." Ben merakla oğlu ise halen başı ününde dinliyorduk. "Sevinçle okula başlamıştım, öyle ders saati falan yok babam çıktımı bi koşa okula gidiyor, geleceğine yakın dönüyordum. İşe falan gitmezdi babam, kahveye giderdi bol bol. Anam bilirdi döneceği saati, tenbihlerdi beni. Okulda beş sayfalık defterimle yarım kalemim herşeyimdi, sayfalara yazmaya kıyamaz kalemi de kullanmaya acırdım. Hocanıma bakar, okumayı anlattıklarınla anlamaya çalışırdım. İşte az bi okumayı o zaman öğrenmiştim. Bir gün kaleminin bittiğini babama söylerken duydum abimi, kalem erken bittiği için dayak yemişti de babama anlatmıştı her şeyi. Çok dayak yemiştik hepimiz, en çok da anam yemişti, aha şurası da onun izi." Bu arada yemenisini çıkarmış alnının üstündeki saç kıvrımlarının arasında derin bir yara izini gösteriyordu." Ama şu yara izi ne ki hocanım anam ölmüştü üç gün sonra. Öldü dediler, vadesi bu kadarmış, kahırdan. Yok hocanım ben biliyorum ki yediği dayaktandı. Sonra oniki yaşıma gelince de bu köye bir çift öküz karşılığı verdi babam, benim herife ikinci avradı olarak, Hatice ablamın kuması yani. Hatice ablam iyidir de benim herif döver bazı, işte o yüzden devam edemedim okula hocanım."
　
---------------------
Öğretmen bir arkadaşım anlatmıştı Neşe'nin dramını, biraz süsledim bende, üstünden çok zaman geçtiği halde hiç unutamam. BİR KURŞUN KALEM, BİR DEFTER her zaman Neşe olarak döner bana...
　
UMUT ÇOCUKLARI ONLAR, ÇOK BİR ŞEY DEĞİL İSTEDİKLERİ, OKUMA ÖZGÜRLÜĞÜ İSTİYORLAR... BİR KURŞUN KALEM BİR DEFTERLE OKUMAK RENKLİ KALEMLERE ULAŞMAK İSTİYORLAR...
　

GELECEĞİMİZİ RENKLİ KALEMLERE DÖNÜŞTÜRMEK İÇİN 1MK SAYFASININ "BİRMİLYONKALEM UMUT ÇİÇEKLERİ OKULDA" KAMPANYASINA DESTEK OLALIM...

BÖYLE BİR KAMPANYAYA İMZA ATTIKLARI İÇİN 1MK GÖNÜL YOLCULARINA ÇOK TEŞEKKÜR EDERİM...
　

EVET Mİ? HAYIR MI?

2010-08-21T02:48:00.010+03:00

Çok sıcak bir yaz, çok sıcak bir ramazan ayı ile soğuk, bunaltan, sıkıcı, bıktırıcı siyasi günler geçiriyoruz. Ramazan'ın bitimi ile ülkece "vur patlasın, çal oynasın" (hiç derdimiz yok ya hani!) bayram yapacak, hemen arkasından bayram coşkusuyla daha kendimize gelmeden sandıklara koşacağız. Severiz bu tür etkinlikleri, milli gururumuzdur bu, göğsümüzü gere gere gider birilerinin dürtüklemesiyle paşa paşa oyumuzu veririz. Akşamında da şöyle köşemize yerleşir sonuçları bekleriz, takım karşılaşması gibi yani. Partimizin artan her bir oyu, takımımızın bir gol atma sevincini yaratır bizde...
　
Referandum yapacağız ya! Ne demekse referandum? Bilmeyiz biz referanduk, meferandum bal gibi parti seçimi yapacağız işte. Sandıklara gitmemizin amacı "Partim ne istiyorsa doğrudur, ben partimi desteklerim" dir...
　
Okuma seferberliği ile okuma yazma oranı artan ülkemizde ne yazık ki! okuma özürlüsüyüzdür. Okuma zahmetine hiç katlanmayız, bilgimiz hep sağdan soldan duyma, işimize geldiği gibi algılama, çıkarlarımız doğrultusunda alkışlamadır. "Herkesin doğrusu kendisine doğrudur" olsa bile bazı doğrular vardır ki herkese doğrudur. Bunun için de okuma, araştırma, mantık girer işin içine, anlayarak, bilerek, doğru yönde kullanmalıyız oyumuzu. Evet yada hayır farketmez, farkeden şey neye evet yada neye hayır diyeceğimizi bilmemizdir...

　
Neyse, blogum siyaset yazmamdan hiç hoşlanmaz ama istemeden ara sıra kaçıyor işte...
　

"Kuralları biliyorsunuz, o iki kelimeyi katiyen kullanmayacaksınız, sorularıma makul ve mantıklı cevaplar vereceksiniz, başınızı emme basma tulumba gibi sallamayacaksınız, Mehter Marşı'yla geleceksiniz, İzmir Marşı'yla gideceksiniz."
　
Yukarıda ki satırlar Sayın Erkan Yolaç'a ait, kulakları çınlasın. Yıllardır çok severek seyrettiğimiz ve evlerimizde kendi aramızda bile oynamaya çalıştığımız sevimli yarışmayı hatırlarız hepimiz. Bir dakika bile "evet" ve "hayır" sözcüğünü kullanmadan konuşmak ne kadar zor olduğunu bu şirin yarışma öğretmiştir bizlere. Yarışmada bu iki sihirli sözcüğünü kullanmadan konuşan kazanır ama büyük çoğunlukla evet yada hayır sözcüğü araya girer ve yarışmacı yarışmayı kaybeder...
　
Şimdi, efendim! Ülkece biz bu sandıklara gidip "o" iki sihirli sözcüğü kullanmasak kazanırmıyız acaba? Bence kazanırız, milyarlarca yapılan referandum masrafının çöpe atılmasına karşın kazanılır...
　
Ben ve eşim kazanmaktan yanayız, daha doğrusu YSK kazanmamızı istiyor...

Seçmen yaşına ulaştığımdan bu yana defalarca İstanbul'un orta yerinde oy kullandığım (ız), seçmen kabul edildiğim (iz) halde, her nedense bu sefer YSK nüfus kaydımızın bulunduğu eşimin memleketine yönlendirmişler. Muhtarlıkta adresi kayıtlı evimizden 1000 Km'lik uzaklıkta bulunan sandıkda seçmen yapmışlar bizi. Artık ne düşündülerse?

İtirazlar da referandum sonrası...

...

Merak bu ya!
**Referandum sonrası itirazımız halinde referandum iptal olur mu?
**1000 Km.lik yolu göze alıp oy kullanmaya gitsek YSK yol harcirahı öder mi?
**Gitmediğimiz takdirde Referandum da "evet" yada "hayır" sözcüklerini kullanmadığımız için YSK kazandığımız bulgur,pirinç,nohut gibi baklagilleri evimize gönderir mi?
　

Ne dersiniz???

RAMAZAN VE YAZ

2010-08-16T00:34:00.007+03:00

Ramazan ayı ve oruç ile tanışmam yaz sıcaklarına rastlar. Onun içindir ki sıcaklara rastlayan ramazan ayı beni hep o günlere götürür. Bugün "akrabalar" diye adlandırılan ama o yıllarda bizim için "aile" olan, sevgi ve saygı ile bütünleşen geniş ve gerçek aileye "bir" iftar ve sahur sofrasını bile ayrı geçirmediği, ezan sesiyle minarelerde yanan ışıklarla masa başında toplanıp duaların eşliğinde yemek yemelerine, çoşkulu muhabbetlerine, teravih namazlarına ve sahura kadar süren birlikteliğine...
　
Küçüktük ama anlamak istiyorduk bu aydaki güzelliği, değişikliği, bereketi. Biz çocuklara kurulan sofralarda büyüklerin olmayışını, bütün gün yemekler yapıldığı halde yemek için "o" gizemli bir o kadar da güzel kandil ışıklarını beklediklerini ve sofralarda bulunan üç öğünün muhteşem dizilişiyle bir araya gelişini...
　
Meraklı sorularımız karşısında anlatılanların, bugün bulamadığım ramazan ayı ve oruç'un güzelliği çok özendirmişti bizi, anlayabildiğimiz ve bizi ilgilendiren kısımlarını zevkle dinlemiş ve sonuna bağladıkları "oruç aç kalmak değildir, oruç ruhun bedeni terbiyesidir." sözüne kulak bile asmamıştık. "Güneşin doğuşu ile batışı arasında hiç bir şey yenmeyecek" ti! anladığımız en önemli nokta buydu...
　
Çocuktuk ve çocukluğun tüm çoşkusuyla oruç'u yakaladık!
　
Benim için ramazan; kalabalık çoşkulu sofralardır, geceleri açılıp pişirilen, sıcacık yenen börekler, kaynatılan kompostolardır, sahura kadar "uyumayacağım" diye direnip divanın bir köşesinde uyuyakalmaktır. Kuzenlerimle hiç bıkmadan balkondan iftar öncesi bir saat camiyi seyredip, kandillerin yanışını beklemektir, "kandiller yandı, oruç bozuldu" nakaratını makamlı bir şekilde tekrarlamaktır. Belden büzgülü elbisemizin eteğine ağaçtan kopardığımız meyveleri toplamaktır, yiyemediğimiz meyveleri sakladığımız elbiselerimizi leke yapıp azar işitmektir, asmadan kopardığımız korukları yalayıp yiyememektir, oyun oynarken sıcaktan ve açlıktan bitap düşüp ağaç altında uyumaktır. Çok susadığımız bir gün kuzenimle unutmuş gibi yapıp bir bardak su içmektir, mendilimizin içine sakladığımız çikolata iftara kadar eridiği için çok ağladığımızdır. Benim için ramazan annemin un kurabiyeleridir...
Ve
çooook sonraları kızımın oruç tutma girişiminde yememenin yanında doğal ihtiyacınıda tutacağını zannedip "artık daha tutamayacağım" deyip tuvalete koşmasıdır...

Tatil dönüşümün geç olmasından, beş gününü geride bıraktığımız ramazan ayı tüm müslüman alemine, dostlarıma, yolu bloğumdan geçen tüm yolculara hayırlar getirmesini, sofralarımızdan bereketin, yüreklerimizden sevginin, dilimizden muhabbetin eksik olmamasını dilerim...
　
　

Resim: Yıllarca balkonumuzdan minaresinde yanan kandilleri seyredip oruç açtığım ve asla hiç unutamayacağım muhteşem yapısı ile Beylerbeyi Cami'si...

YAŞADIM DİYEBİLMEK İÇİN

2010-08-02T22:53:00.008+03:00

Öyle sabah uyanır uyanmaz yataktan fırlama, yarım saat erkene kurulsun saatin.Ke...di gibi gerin, ohh n...e güzel yine uyandım diye sevin.

Pencereni aç, yağmur da olsa, fırtına da olsa nefes al derin derin.Yüzüne su çarpma, adamakıllı yıka yüzünü serin serin. Geceden hazır olsun, yarın ne giyeceğin. Ona harcayacağın vakitte bir dilim ekmek kızart, çek kızarmış ekmek kokusunu içine. Bak güzelim kahvaltının keyfine. Ayakkabıların boyalı olsun, kokun mis, önce sana güzel gelsin aynadaki siluetin.

Çık evinden neşeyle, karşına ilk çıkana gülümse, aydınlık bir gün dile. Sonra koş git işine, dünden, önceki günden, hatta daha da eskiden yarım ne kadar işin varsa hepsini tamamla, ohhh şöyle bir hafifle. Bir güzel kahve ısmarla kendine, seni mutlu eden sesi duymak için “alo” de, hiç işin olmasa da öğle üzeri dışarı çık.

Yağmur varsa ıslan, güneş varsa ısın, hatta üşü hava soğuksa.Yürü, yürürken sağa sola bak, öylesine değil, görerek bak çiçek görürsen kokla, köpek görürsen okşa, çocuk görürsen yanağından makas al. Sonra, şöyle bir düşün, kimler sana yol açtı, sen çok darda iken kimler seni ferahlattı, hani kapını kimsenin çalmadığı günlerde kimler kapını tıklattı?Ne kadar uzun zamandır aramadın onları değil mi? Hadi hemen uğrayabilirsen uğra, arayabilirsen ara hatırlarını sor, öyle laf olsun diye değil, kucaklar gibi sor. Bu sadece onların değil, senin de yüreğini ısıtacak, yüzünde güller açtıracak.

Günün güzeldi değil mi? Akşamın da güzel olsun. Yemeğin ne olursa olsun, masanda illaki kumaş örtü olsun. Saklama tabakları, bardakları misafire, sizden ala misafir mi var bu dünyada. Ailecek kurulun sofraya, öyle acele acele değil, vazife yapar gibi hiç değil, şöyle keyif’e keyif katar gibi, lezzete lezzet katar gibi, eksik bıraktıklarını tamamlar gibi tadına var akşamının.

Gece evinde, dostların olsun sohbetin yemeğin, kahkahan olsun.Arkadaşım, hayat bu daha ne olsun?Ama en önce ve illa ki sağlık olsun!

CAN YÜCEL

Yaşamı daima olumlu yönde kullanan ve bizlere yazıları, şiirleri ile aktaran büyük üstad, harika insan Can Yücel'in 10 gün sonra 11. ölüm yıldönümü adına...

HER GİDİŞİN BİR DÖNÜŞÜ VARDIR

2010-07-29T02:07:00.017+03:00

Bu yaz leyleği havada görmedim ve hatta hiç leylek de görmedim, bütün gördüğüm bol bol uçan martıydı. Bu söylemde martılar leyleğin yerini tutar mı? bilmiyorum ama bir söylemi çürüttüm bu yaz.

Bir sürü tesadüfin bir araya gelmesi sonucu yaz başından beri geziyorum ve yazı bitirene kadar da bu yolda tepe tepe kullanmayı düşünüyorum. Emekliliğin en güzel yanı bu olsa gerek, prangalardan kurtulmak. Gerçi emekli olunca yaşam daralıyor ama yaşarken kalıcı birşeyler bırakabildiysek varsın daralsın.

Çalıştığım yıllarda iki haftalık izin hakkımı üst üste kullanma lüksüne bile sahip değildim, izine çıkmadan tüm işlerimi bitirip günlüğe getirdiğim halde, (tabi ki bu arada günler geçtiği için) döndüğümde beni bekleyen işler yine de boyuma gelirdi. Zaten iki haftalık izni de üst üste vermezlerdi ya!
Bir keresinde iki haftalık iznimi üst üste kullanmak istedim, başladılar sormaya; "nereye gidiyorsun?", "seni nasıl bulabiliriz?", sana ulaşacağımız bir adres varmı?" "Evdeyim, evde dinleneceğim." dediğim de ise "Niye gidiyorsun o zaman, çalış, tatil mesaisi veririz" demezler mi! Vazgeçip, yine bir haftalık izine talim oldum'du.

Kamu personeli değilsin, bankacı değilsin, öğretmen değilsin ki! işçisin işte, fikir de olsa zikir de olsa işçi işte. Özel sektörde patronun iki dudağı arasındadır iznin, çalışma saatlerin, ücretin, kariyerin. Sevilirsin, sayılırsın ama verdiğin iş nisbeti karşılığındadır bunlar. Asla boşluk bırakmaya gelmez, hemen araya sızarlar. Bir tek kolaylığı vardır, beğenmezsen çıkıp gidersin, gidersinde değişen tek şey adres ve isimlerdir. Neyse ki çalışma aşkım çoktu da zorlanmadım bu yolda.

Bu arada eşimde bankacı olduğundan kırkbeş günlük yıllık iznini kullan kullan bir yaz bitiremez de kışa saklardı taşanları. Birlikte tatil hep bir hafta süreyse sınırlı kalırdı.

Neyse efendim, ne diyorduk nerelere geldik.
Emeklilik diyorduk, üçyüzaltmışbeş gün izin, "Unu eleyip eleği asmak" gibi bir şey.
Tatil diyorduk, "dönüp dolaşıp kürkcü dükkanına gelmek" gibi bir şey.

Bende öyle yaptım, Sapanca, İznik, Sapanca'dan sonra şimdi kürkçü dükkanındayım.

Sapanca

lokumumun objektifinden

erkekler kızlar maçı

Sapanca festivali

kırmızı çatı sığınma evim

Hadi anane kalkalım, bisiklete binmek isiyorum.

İznik ve güzel gölü

.....

GÜNEŞ, YAZ

2010-06-30T16:45:00.007+03:00

Tatil, gezi
Yağmur, rehavet
Parklar, bahçeler
Dostluk, sevgi
Deniz, havuz
Festival, eğlence
Kiraz bahçeleri, bol yeşillik
Kitap, yazı
Tansiyon, boşver!
Ağrılar, yüz verme
　
Kendime havuzlu, yeşillikler içinde, kırmızı çatılı bir sığınma evi buldum:))

Sevgili yavrum, Renkli kızımla

ve onun en güzel ve en renkli tasarımıyla,

doyumsuz günler geçirmek için yine yollardayım.

Kışa hazırlık benimkisi bir nevi!
Turşu yapmak gibi, salça yapmak gibi, reçel yapmak gibi.
Küplere değil, kavanozlara değil, bidonlara değil. Yüreğime depolamak, yaşama sığdırmak, günleri saklamak gibi.

Bekle beni dünlük, bekle en iyi dostum, bekle gecelerimin arkadaşı.

Ve siz sevgili dostlarım,hepinizi çok seviyorum...　

TATİL ANILARI

2010-06-27T19:17:00.023+03:00

Tatilimi bitireli iki haftayı geride bırakırken bayat bir tatil yazısı iyi olurmu? bilmiyorum. Ama! mademki içimden ne gelirse yazmaktı amacım, anılası birşeyler bırakmaktı, paylaşabilmekti ve unutulmamak içindi, "anıdır bulunsun" istedim...

Ortaca; Muğla'nın bahçelerin ve sokaklarının portakal ve limon ağaçlarıyla süslü güzel ve şirin ilçelerinden biri, ilk ve kalıcı durağımdı Ortaca. Can dostum, canım arkadaşım eşinin kaybından sonra yanlızlığın rüzgarıyla savrulmuştu bu şirin ilçeye. Ayrı geçen bir yılın sonunda sevgiyle kucaklaştık, saatlerce sohbet ettik, günlerce gezdik.
　
Ortaca, adı gibi Muğla'nın tüm güzel ilçelerinin ortasında olmasından km.ler kısalıyordu gezi yollarına. Özgürlüğü doya doya yaşıyabilmek için plan ve program yapmamıştık. "Nereye gidelim," ne yiyelim," "ne zaman gidelim,ne zaman dönelim," sözlerini ertelemiştik bu kısa tatil sürecinde. Kafamıza estiğinde otogarda buluyorduk kendimizi ve ilk hangi minibüs, nereye kalkıyorsa yolumuz orası oluyordu.

Dalyan, ilk yolumuz oldu. Güzelliğinle beni her daim oraya çeken bir şey vardır. Bir zamanlar yerleşme hayallerimiz bile vardı bu begonvillerle dolu bahçelerin, karette karette kaplumbağalarının, gezi tekneleri turlarının, tarihe ışık tutan kral mezarlarının bulunduğu, her görenin ayrılmak istemeyeceği güzel ilçeye. Belli olmaz belki daha sonraları.

Köyceğiz'in uç tepelerinde bulunan 40 Km.lik ormanı ile muhteşem göl manzaralı Sultaniye kaplıcaları ve çamur banyolarında bulduk kendimizi ikinci sırada. Yüzümüze ve kollarımıza göstermelik gibi az bir çamur banyosu yaptık, açık havuzunda yer bulmak çok zordu, kükürt kokulu kapalı havuzu ise ormanın temiz havasından sonra çok boğucu geldiğinden kapısından bile girmeyi düşünmedik. Ormanında gezinmek, çam ağaçlarının kokusunu içimize çekmek, sessizliği doya doya yaşamak daha keyif vericiydi.

29 Mayıs özel bir gündü tatilimin içinde. Fethiye'de Çalış Karnavalının son günüydü ve ona katılmak çok istiyordum, bunu haftalar öncesinden planlamıştım. Çünkü orada hiç görmediğim ama sanal alemden tadığım ve çok sevdiğim dostlarla buluşacaktık. Sevgili Asortik Krep, Gülen ve Funda ile çok güzel geçen karnaval sonrası saatler, Çalış karnavalı, Mavi kuş standı, Çalış'da gün batımının verdiği huzur ve sanal alemden tamamen tesadüfi yeni bir dost (ki! en kısa sürede buluşacağımız) kazanmak benim için çok değerliydi.

Marmaris; Şehirleşmeye son hızla giden bir ilçe. Kalabalıklığı ve binaların çok katlılığa dönüşmesi eski güzelliğini kaybetsede yer yer eskiyi bulmak mümkün. Restore edilen eski yapıları, eski sokakları eski kokmasa da yine de ben eskiyim diyor. Ormanı yeşil, denizi mavi olan her yer benim için güzeldir. Marmaris'de bu açıdan halen çok güzel.

Göcek; Sadece gezmak, yeni villaları görmek, denize yakın olabilmek için sayamadığımız kadar yat geçmek, ulaşamadığımız Marinasına uzaktan bakmaktan ileri gidemediğimiz bir gezimizdi. Günü ziyan etmemek için erken dönerek Ortaca'da başlayan Çevre ve Turizm Festivalinde ve hatta Ortaca Belediyesinin misafirlerine ayrılan protokol koltuklarda bulduk kendimizi. Protokol koltuklarına da alışınca sonraki geceler bizim için vazgeçilmez oldu. Bu arada festivalin son gecesi sahne alacak olan Zülfi Livaneli'yi, bir gün öncesi dönüş biletime rastlamasından dinleyemedim ama benim için fazlaca bir kayıp değildi.

Köyceğiz gölü kenarında bulunan çay bahçelerinden birinde saatler süren sohbetimiz, geçmiş on yılın bilançosu, uzun sahilindeki yürüyüşümüz, sessizliğin, güzelliğin verdiği huzur ile geçirdiğimiz gün ise doyumsuzdu. Biraz fazlaca yediğimiz meşhur çiğ böreklerini eritmek için alacakaranlıkta otogara kadar yürümek de ayrıca çok keyif vericiydi. Köyceğiz'i ilk defa görmüştüm ve de çok çok sevdim diyebilirim. (Acaba yerleşmek için orayı mı seçmeli?)

Çalış'ta bir gün için sözleştiğimiz üzere Fethiye'ye Sevgili Gülen'e davetliydik. Sondan bir önceki durak oldu Fethiye. Sevgili Asortik Krep ve sevgili Gülen'le çok özel ve de güzel bir gün geçirdik. Konuşmalarımız bir daldan bir dala atlayarak sanki saatlere çok şey sığdırmak istercesine geçtiğinden ayrılırken devamı için "Bir gün yine inşallah." dedik. Dönüş yolumuza Gülen'in katılımıyla güzel Fethiye'yi bir çay bahçesinden sahilini seyrederek tamamladık.

Sarıgerme; Dalaman ve Dalyan ortasında belkide dünyanın en ince kumuna ve en uzun sahiline sahip güzeller güzeli bir ilçe. Hilton ve Pegasus otellerinin ve daha başka beş yıldızlı otellerin bulunduğu bu ilçede yerli turiste raslamak çok zor. Yabancı turislerin akını bu ilçeyi yabancı yapmış Türk halkına. Yerli halkı da evlerini apart'a cevirmiş daha iç kısımlara çekilmiş. İnce kumu, uzayan sahili ve masmavi denizi ile belediye plajı anlatılmaz güzellikte. Plajın üst kısmı rengarenk çiçeklerin, heybetli ağaçların, halı misali çimlerin bulunduğu muhteşem bir parkla tamamlanmış. Parkta bulunan küçük hayvanat bahçesinde rastladığımız ve aynı zamanda güzelliğini sergeleyen tavuş kuşlarının fotoğraflarını çeksemde, ürkütmemek amacıyla çok uzakta olduğumdan ne yazık ki net bir fotoğraf yakalayamadım. Bu plajda sabah yedi, akşam yedi arası hiç bıkmadan durulabilinir.

Bu arada deniz suyu daha girmeye sıcaklığı çok elverişli olmadığından gezimiz boyunca denize giremedik ama ayaklarım nasibini aldı.
Güzel bir tatil di (veya gezi mi diyeyim), tadı damağımda kalan. İyidir yine de ağızda kalan tad, yutma aşamasına gelince ağızdan tad giderse bir işe yaramaz belkide:))

YÜREKLERDE YİNE ATEŞ VAR

2010-06-23T00:06:00.008+03:00

GÜLE GÜLE KÜÇÜĞÜM GÜLE GÜLE, RAHAT UYU MELEĞİM NURLAR İÇİNDE. Aslında biz korumayı biliriz, geniş güvenlik önlemlerimiz vardır, zırhlı araçlarla gezeriz, korumalarla etten duvar öreriz. AMA SENİ, SİZLERİ KORUYAMADIK ÖZÜR DİLERİZ BUSE'CİK ÇOK ÖZÜR DİLERİZ...
　
Sen Elif Öğretmenim, sen eş oldun, sen anne oldun, ışık saçmak için körpe beyinlere eğitim ordusuna er oldun. Zordu geçtiğin yollar, aştın. Mücaadelen özverilerle doluydu yılmadın. Seni de koruyamadık, yetmedi çektiğin zorluklar, devam dercesine evine ateş düşürdük. ÖZÜR DİLERİZ KARDELENİM, ÇOK ÖZÜR DİLERİZ...
　
Sen miniğim, daha çok küçüksün, baba nedir henüz bilmeden seni de yetim bıraktık. Yaşamlarının başında yüzlerce yetim bıraktığımız şehit yavrularına seni de kattık...
　
Sen mehmetciğim, sen erim, sen ana fidanı; Gözü pek askerim, biz o dağları bilmiyoruz ama bildiğimiz bir şey var, sen o dağlarda ÇÖMELMEDİN...
　
Sen kirpiği yaşlı ana, sen gözyaşını yutan baba, sen gözündeki yaşları yavrularına sarılınca kuruttuğun vefakar eş; yeter artık!!! "vatan sağolsun" demeyin. Savaşta olmayan Vatanım şehit kanıyla sulandı, heryer kıpkırmızı görmüyormusunuz?
　
"İnancını yitirmeden, sabırla mücadele etmek gerekiyor." buyruldu!!!
Hangi sabır?
Hergün yeni bir acı; dün Pınar, bugün Buse, yarın kim diye beklemek en acı. Sabır acının içinde eridi, yok oldu bitti.

Ne yazı ki! acı yarını da yok etmek üzere esir aldı. Yarınlarımız bir bir toprağa düşüyor, gökyüzü bile ağlıyor, yüreğim yanıyor, yüreklerimiz yanıyor...

BABAMMM!!!

2010-06-20T01:15:00.008+03:00

En çok sevdiği şarkıydı yada bana öyle geliyordu. O küçücük dikdörtken beyaz kutunun başına geçer bir ileri bir geri bulurdu dinlemek istediği şarkısını.Kocaman tekerleklere sarılı, kayda alınmış bir sürü şarkıların bulunduğu bantlara kızardı da! "Bunu niye aldın ki? plaklarla istediğimiz şarkıyı aramadan dinliyorduk" derdi her seferinde ama yine de benden fazla kullanırdı.
Kasetçalardan Müzeyyen Senar'ın sesi odada yankılanınca geçip otururdu koltuğuna.
"Doymadım sana ağlarım
Ah ederek yana yana
Geç buldum çabuk kaybettim
Hicran oldu hayat bana"
Gözlerinden içine akan yaşları farkederdim, boğazım düğümlenir birşey söyleyemezdim...
　
Hep aynı koltukta oturur, zaman zaman da koltuğa sitem ederdi. Koltukların tek kişilik olması ayrılıktı onun için, divanlarda birlikte oturmanın keyfini yok ettiğini söylerdi. Koltukların eve girmesinden sonra kaybolan eşinin, dağılan yuvasının suçlusu yapmıştı dört adet tek kişilik koltukları...
　
Nerede bir tahta parçası bulsa yelek cebinden çıkardığı çakısı ile uğraşıya dalardı sessizce. Yontar, törpüler tahta parçasının büyüklüğüne göre bazen bir biblo bazen bir oyuncak çıkardı zanaatkar ellerinden...
　
Kime giderse gitsin bir sandalye seçerdi oturmak için, böyle daha rahat ettiğini söyler bir ayağını altına alır öbür ayağını da aynı sandalyenin üzerine koyar ve rahat bir koltuktaymışcasına otururdu. Nasıl da sığardı küçücük bir sandale tepesine. Bacaklarını üstüste atmak istediğinde odada bulunan büyüklerinden müsaade isterdi her zaman...
　
Zarif bir tütün tabakası vardı, yelek cebinden çıkarıp dizine koyar ve ustaca tütünleri kağıdına sarıp sigaraya dönüştürürdü. Yeleğinin küçük cebindeki mavi alevli ispirto çakmağını ile yakıp içerdi sigarasını...
　
Yaşamla arası hiç iyi değildi ama yine de dolu dolu umut doluydu yüreği, gözleri, sözleri. "Yaşamak çok kolay, yaşıyabilmek çok zor" derdi...
　
En güzel sobayı o yakardı, ön camından kıpkırmızı ışık veren. En güzel ciğeri o pişirir, en güzel piyazı o yapardı. En güzel gazeteyi o okurdu, kıvırmadan, dağıtmadan. En güzel çayı o demlerdi, en güzel babaydı o, en güzel dedeydi. Çünkü o benim babamdı!

　
Ruhun şadolsun babammm, babalar günün kutlu olsun...
　
　
Sevgili Eşimin, torunlarımın babalarının ve tüm babaların, baba adaylarının Babalar günü kutlu olsun.

Ve
Çok zor olan da bu babalar gününü kutlamak, ben gözüm yaşlı babamı anarken evlatlarını şehit veren babalara yürek dayanır mı?
Şehit babaların acılarına saygıyla ortak olup ne yazık ki sonsuz sabır dilemekten başka bir şey gelmiyor elimden...
　
　
　
　
　
　
　
　

RENKLERİN DÜNYASINDAN

2010-06-19T00:57:00.006+03:00

Renkli yavrumun

Renkli dünyasında
Google ile ilgili bazı sorunlardan dolayı, web sayfa adresi bir süre
www.renklitasarimlar.blogspot.com
olarak değiştirilmiştir.

Duyuruyu kendi blog sayfasında açıklıyıcı bilgi ile aktarmıştır.

Tüm dostlarımın sayfalarında kızıma ait olan linke rasladığım için bende bir duyuru yapmak istedim. Ve hatta dostlarımın da dostlarına duyurması beni ayrıca çok memnun edecektir.

Bir blog sayfasına girildiğinde karşımıza çıkan "Error" uyarısı ve ulaşamama çok can sıkıcıdır.

Ben mi?
Tatil bitti, döndüm ve hatta tatil kdv'si bile yaptım, şimdi en kısa sürede beni bekleyen yazıları okumak, yorumlamak ve benim dünlük'e dünleri yazmak var.
Sevgiler...

AN 'LAR

2010-05-25T22:59:00.008+03:00

Sil baştan yaşama şansım olsaydı eğer,

Oturup saymazdım eski yanlışlarımı.

Kusursuz olmaya çalışmaz, rahat bırakırdım yüreğimi.

Ve elbette çok daha coşkulu olurdu sevdalarım,

İçine az buçuk da ciddiyet katılmış.

Bu denli titiz olmazdım hiç, öyle bir şansım olsaydı eğer.

Korkmazdım daha çok riske girmekten

Daha çok yolculuğa çıkar,

Gündoğumlarını kaçırmazdım asla;

Hele dağlara tırmanmanın keyfini.

Hiç bilmediğim yerlere giderdim gidebildiğimce.

Doyasıya dondurma yer, boş verirdim kuru nimetlere.

Öyle bir şansım olsa idi eğer,

Dertlerim de yaşamın gerçeğini taşırdı,

Yanlızca düşlerin değil.

İşte hani onlardan,

Her saniyesini verimli geçirenlerden biriydim.

Aynı anlara geri dönebilseydim eğer,

Yanlızca iyi ve güzel olanları tatmak isterdim yeniden.

Yanında termometresi, bir şişe suyu, şemşiyesi ve

Paraşütsüz yerinden kıpırdamayanlardan biriydim.

Ama yeni baştan başlayabilse idim eğer,

İyice hafiflemiş olarak çıkardım yolculuklara.

İlkbahara yalınayak girer,

Sonbahara dek unuturdum pabuçlarla yürümeyi.

Hiç bilinmeyen yollara dalardım,

Tadını çıkarırdım gün ışığının,

Çocuklarla daha çok oynardım,

Sil baştan yapabilseydim eğer...

Ama heyhat, seksen beşindeyim artık

Ve biliyorum ki...

Ölmekteyim...

Jorge Luis Borges

Bu şiiri okurken içine giriyorum, içindeki satırları aralamaya çalışıyorum. Çoğu satırlara çoktan veda ettim. Ama en azından yaşanacak satırları içinden çıkarıp yaşamak gerek.

Seksen beşime gelmeden kurtarabileceğim satırları yaşamak için bir süreliğine gidiyorum. Hoşçakalın...

BONCUK GÖZLÜME

2010-05-23T02:38:00.004+03:00

Dün gibiydi; sanki hiç geçmemiş gibi onca yıl. Sıkı sıkı sarıp sarmalamış bir kundak içinde koydular kucağıma, içime yaydığın sıcaklık Mayıs güneşi gibi yumuşak ve sıcacıktı. Kundağın mineleri mavi işliydi, niye? bilmiyorum! Mavi erkek demektir diye bir düşüncemizde yoktu ve hiç olmamıştı, belki pembe rengini fazla sevmediğimden mavi işlemiştim kundağın minelerini. Geri kalan tüm giysilerin beyazdı, aynı beyaz bir yaşantıyı bugüne kadar bana yaşattığın gibi...
　
Zor geçen karanlık bir gecenin sabahında en güzel sabah ışıklarını getirmiştin bana. Simsiyah iki boncuk tanesi gözlerin o an "boncuk" lakabını adından önce işlemişti içime. O boncuk taneleri yüzüme bakarak "kurtar beni bu esaretten" der gibiydi. Ellerinin, ayaklarının o bez parçasının içinde bağlı olmasına dayanamadı yüreğim. Usulca açtım kundağını, içinden çıkan "o" küçücük bedene ben esir olmuştum artık...
　
İlk yavumdun benim, ilk can yoldaşım, ilk yol arkadaşım. Ben seninle yeniden doğmuş, yeniden yaşamaya başlamıştım...
　
İyi ki doğdun yavrum, iyi ki varsın ve iyi ki benim yavrumsun. DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN...
　
　

BİR DAHA GEL, GEL SAMSUN'DAN

2010-05-19T00:55:00.007+03:00

SARI SAÇLIM MAVİ GÖZLÜM NEREDESİN SEN

19 Mayıs Atatürk'ü Anma ve Gençlik ve Spor Bayramımız Kutlu Olsun..

NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE!!!

*** "Gençler, Cesaretimizi güçlendiren ve sürdüren sizlersiniz. Siz, almakta olduğunuz terbiye ve kültür ile, insanlık değerinin, vatan sevgisinin en değerli örneği olacaksınız. Ey yükselen yeni nesil, gelecek sizindir. Cumhuriyeti biz kurduk; onu yükseltecek ve sürdürecek sizsiniz... benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır, ancak Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır." Mustafa Kemal ATATÜRK

BİR KAHVE MOLASI DİNLENCE

2010-05-17T00:55:00.007+03:00

Yoğun günler geçiriyorum, yoğun ve yorgun. Huzurlu yorgunluk bu, bedeni yoran ama beyni dinç tutan. Zaten yapım icabı severim yoğunluğu; nefes aldığımı anlarım, yaşadığımı, zamana kafa tuttuğumu. Bir yerde mıhlanmış gibi durmak, tek bir şeyle uğraşmak bana göre değil. Dinlenmek için yorulmak gerek, düşünmek için okumak ve sahip olmak için çalışmak...
　
Kahveyi severim, herkes gibi ama en çok da kokusunu severim. Paketi açılınca, içime hazırlanınca, içerken. Özlediğim kokuyu yakalamaya çalışırım çoğu kez.

Sarı kahve değirmeninde çekilen çekirdek kahve kokusunu, bakır mangalda sacayak üstünde bakır cezvede pişirilen kahve kokusunu, içemediğim kahve kokusunu. "Çocuklar kahve içmez, kara olur" derlerdi, " koklayınca da olurmuyum" der içime çekerdim o nefis kokuyu. Beklerdim büyümeyi, büyüyünce kahve içmeyi. Sokaktan geçen esmer eskiciydi sabırla büyümeyi beklemek, çocukluğunda çok kahve içtiğini düşünürdüm...
　
Tek bir tür "Türk kahvesi" ve şimdi yaşamımıza giren onlarca çeşit kahve. Sevmeyen yoktur sanırım, herkes sever. Neden? Kokusu mu cezbeder yoksa içimi mi? bedensel istek midir, beyinsel istek mi?

Çok severim sevmesine de benim için sadece dinlencedir bir fincan kahve! Yolculukta mola gibi, satırlar arasında ki nokta gibi...
　
Bir kahve molasıydı yazım, bir kahve eşliğinde ve yorgunluktan gözlerim kapanırken...
　
　